- Ποια είναι τα στοιχεία που καθιστούν έναν ποιητή διαχρονικό;
-Η υπέρβαση του εαυτού σε συνδυασμό με τον δημιουργικό ενοφθαλμισμό του στο συλλογικό είναι.
- Πως πετυχαίνετε να μεταρσιώσετε την καθημερινότητα σε ποίηση;
-Ανανεώνοντας ει δυνατόν διαρκώς τη μεθοδολογία γραφής, πέρα από ό,τι σημαίνει απλώς αναπαράσταση συμβάντων.
- Η πολυσημία των ήχων στον ποιητικό σας καμβά θεωρείτε ότι συντελεί στη μετάδοση των ποιητικών σας μηνυμάτων;
-Ναι, συνιστά εγγενές στοιχείο της ποιητικής αυτοπραγμάτωσης
- Από τη δεκαετία του ’70 έως σήμερα τι πιστεύετε ότι έχει αλλάξει στην ποιητική σας ιδιοπροσωπία και τι έχει παραμείνει σταθερό;
-Έχει προχωρήσει η ευχέρειά μου για την πύκνωση του νοήματος. Σταθερή έχει παραμείνει η αίσθηση της διαλογικής υφής της ποιητικής συνείδησης. Ό, τι δηλαδή απορρέει από τη σχέση εαυτού και άλλου.
- Πώς επιτυγχάνεται η συνύπαρξη ενός εναρμονισμένου συλλογικού και ατομικού υποκειμένου στα ποιήματά σας; Σε ένα δεύτερο επίπεδο κατά πόσο αυτή η συμπόρευση ετών ευθυγραμμίζει τις υπαρξιακές ανησυχίες του ποιητικού υποκειμένου με την κοινωνική διάσταση της ποίησής του;
-Γράφω επειδή γνωρίζω ότι κατά βάθος η εσωτερική εμπειρία και η εξωτερική εμπειρία δεν αποτελούν διαμετρικά αντιθετικούς πόλους. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο το εγώ που γράφει συμπεριλαμβάνει στο κείμενό του και ό, τι κρίνει πως αφορά στη συγκλήρωση σημείων του εξωτερικού κόσμου.
- Σε μια διαδικασία αναστοχασμού, πώς θα προσδιορίζατε την ποιητική σας σύνδεση με την Άπω Ανατολή;
-Πρόκειται για ένα σημαδιακό παραπλήρωμα. Η ποίησή μου προκύπτει ως να ήταν, εκτός των άλλων, μια κατάθεση σημασιολογικών όρων μέσω της χρήσης και αντίστοιχων όρων της Άπω Ετερότητας.
- Ποια η σημασία του χρόνου στην ποίησή σας;
-Ο χρόνος είναι το απολύτως διεσταλμένο παρόν. Εδώ ενυπάρχει όλη η υπόστασή του. Η συνθήκη της ποιητικής γραφής το επιβεβαιώνει.
- Θα θέλατε να μοιραστείτε με το αναγνωστικό κοινό ένα ποίημά σας;
-Ευχαρίστως. Σας μεταφέρω :
Ο ανεπίδεκτος των εμμονών
Τον πιάνει συχνά αδιάβαστο
δεν θυμάται καν
από πού έχει αρχίσει να τρέχει
το φιλί
από το στήθος ή το στόμα
για παράδειγμα
κι όλο λέει να βάλει σημάδι
τη δεξιά θηλή
όπως άλλωστε του είπε κι εκείνη
μα όλο ξεχνάει
ακόμα και τ΄ όνομά του
τόσο μπερδεμένος στο δάσος της
ένας άστεγος πλέον
που νομίζει ότι είναι απλώς
η γλώσσα.
- Θα μπορούσατε να χαρακτηρίσετε την ποίησή σας με πέντε λέξεις;
– Μέθοδος αναστολής (έστω προσωρινής) της φθοράς.
- Πιστεύετε ότι η ποίηση γενικά σηματοδοτεί μια ισχυρή δόση αθανασίας;
– Ναι. Υπάρχουν όμως φορές που φαίνεται ότι πρόκειται για μιαν
ακόμη ψευδαίσθηση. Αλλά μετά επανέρχεται πάλι η αίσθηση περί του αντιθέτου.
ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Γιώργος Βέης γεννήθηκε το 1955 στην Αθήνα, όπου σπούδασε νομικά. Πρέσβης ε. τ. Επίτιμος Διδάκτωρ του Φιλολογικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα στη Σχολή Διεθνών Σχέσεων του Columbia University της Νέας Υόρκης. Έδωσε διαλέξεις για τα ελληνικά γράμματα στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Η.Π.Α., σε ιδρύματα της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και σε Πανεπιστήμια της Μελβούρνης. Το 1989 του απενεμήθη το Βραβείο Ανδρέα Κάλβου από το Queen’s College του Πανεπιστημίου της Πόλης της Νέας Υόρκης για την στήριξη, την οποία παρείχε εκεί, ως Πρόξενος, στον τομέα των Βυζαντινών και Νεοελληνικών σπουδών.
Το πρώτο του βιβλίο Φόρμες και άλλα ποιήματα εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 1974. Ακολούθησαν άλλα δεκατέσσερα ποιητικά του έργα. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε δεκατρείς γλώσσες. Από το 1976 ασχολείται με την κριτική της λογοτεχνίας. Έχει μεταφράσει έργα των Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ρέιμοντ Τσάντλερ, Τζον Λούθερ Λονγκ, Λι Μπάι, και Γκάλγουεϊ Κινέλ. Η ποιητική του συλλογή Λεπτομέρειες κόσμων τιμήθηκε με το Βραβείο Λάμπρος Πορφύρας της Ακαδημίας Αθηνών, το 2007. Το 2012 του απονεμήθηκε ο Ανώτερος Ταξιάρχης του Φοίνικος για τις υπηρεσίες του στον Διπλωματικό Κλάδο. Το 2014 τιμήθηκε με το Βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του. Έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας στον τομέα των Μαρτυριών τρεις φορές: 2000, 2010 και 2016.
