Ούτε ρωτήθηκε
Καθρέφτες παντού·
η πολλαπλότητα του τίποτα.
Το σπίτι άδειασε
Στους τοίχους σκονισμένα περιγράμματα, εκεί που κάποτε υπήρχαν κάδρα
και το τρίξιμο του ξύλου κάτω απ’ το πέλμα.
Η φωνή της; Ένα τραγούδι που σκούριασε.
Το σπίτι την κατάπιε.
Έφυγε πρώτη.
Κι οι καθρέφτες κράτησαν το βλέμμα της
άχρηστο σημάδι παρουσίας
Τι τους χρειάζεται τόση μνήμη;
Ούτε ρωτήθηκε.
