«… Ανοιχτή αγκαλιά η θάλασσα εύκολα την περπατάς αν πιστέψεις. Κι αν αντέχεις να ερωτευτείς». Αντίπορος Έρωτας. Ένας έρωτας που εδράζεται σε δύο χώρες που χωρίζονται -όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά…
La Voce e il cuore Το Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2026, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε το ρεσιτάλ λυρικού τραγουδιού του Βαλέριου Νατσκέμπια (Valerio Nats), ο οποίος με τη συνοδεία…
Φόρεσε ένα ζευγάρι καλά παπούτσια, μάζεψε πίσω τα μαλλιά της με μια κόκκινη κορδέλα και με τον συνοδό της πήγε σ’ ένα μπαρ και το ‘ριξε στο ουίσκι για να…
Η Γεωγραφία της Απουσίας Η αναζήτηση δεν αφορά την εύρεση ενός προσώπου, αλλά την προσπάθεια νοηματοδότησης της απώλειας και την ανάγκη να συνεχίσει κάποιος, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει…
Ο ΓΑΤΟΣ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑ Μια φορά ήταν ένας γάτος που νόμιζε πως είναι κότα και ήξερε και να γαβγίζει. Τ’ αφεντικά του, όμως, ήταν στριμμένοι άνθρωποι και…
Στην μνήμη του αδελφού Λεύκιου Ζαφειρίου «Λένε ότι οι ψυχές έχουν τον δικό τους κόσμο Άφησέ με να έχω κάτι από εσένα…» ‘Παραμιλώ τις νύχτες’ Ο τίτλος της…
Δύσκολο να καταδυθείς σε ποιητικούς κόσμους που δεν σε περιέχουν. Το οξυγόνο που διαθέτεις, ουδέποτε αποδεικνύεται αρκετό ετούτη τη δουλειά, μ’ επιτυχία αντικειμενική, να την ολοκληρώσεις. Ν’ απομακρύνεις τα φύκια…
Πριν κάμποσες μέρες διάβαζα σ' ένα άρθρο ότι η Μεσόγειος είναι ένα απέραντο νεκροταφείο. Χαμένοι στα νερά της πλήθος προσφύγων στην προσπάθειά τους να βρουν καλύτερες συνθήκες ζωής. Τα πλοία…
Τι είναι "αναβίωση"; Ξαναζωντάνεμα, θα λέγαμε στα ελληνικά μιας διαλέκτου της λαϊκής αγοράς. Την ανάσταση του Λαζάρου δεν τη λέμε αναβίωση. Αυτό το λέμε θαύμα. Ένα τέτοιο λοιπόν θαύμα επίκειται…
Περπατάει σκυφτά Να μην πληγώσει κι άλλο Αυτή την κόκκινη πανσέληνο Πόσο καλό το φεγγάρι Κάθε φορά Που μια γυναίκα με λευκά μαλλιά Θυμάται περασμένα όνειρα, ένα ξεχασμένο λικέρ, μια…
Η Αγιά-Σωτήρα Χωροχρονική ολοκλήρωση Άπειρον Μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε αλλιώς. Αρκεί να συνηθίσουμε. Χωρίς σώμα είναι όλα απλούστερα. Με τη δύναμη τής σκέψης Άλογα καλπάζουν Χωρίς χαλινό. Νόμοι τού…
Κι όμως ξεκίνησα απ’ το νερό. Χάνοντας λίγο - λίγο Τα βράγχια μου, τα λέπια μου Και τα φτερά Τις ύποπτες κεραίες, τις φολίδες Το μισό μου τρίχωμα Τ’ αγκάθια…
