Οι μουλινέδες πάλιωσαν

Κατά το «μού σπάσανε τον μπαγλαμά»

Αποχρωματίστηκαν τα νήματα

Έχασαν λάμψη και ελαστικότητα

Απ’ τα χρόνια της γιαγιάς και του παππού

Τι περίμενες;

Σιγά μην κεντήσω με ξεφτισμένες κλωστές!

Αρχή αρχή -να εξηγούμαστε- δεν χρειάζεται καν να κεντήσω

Αν θέλει ο Θεός, ας μεγαλώσω λίγο

Και αν πιάνουν ακόμη τα χέρια μου

Και αν βλέπω να περάσω την κλωστή

Ε τότε

Αλλά όχι τώρα

Τώρα που γεροί ιμάντες ξυπνάνε το σώμα μου

Το νιώθω

Ξεκλειδώνει το μέσα μου

Συντονίζω πνεύμα ψυχή κορμί

Αναπνέω αβίαστα

Φυσικά

Φωτεινή Κονταργύρη