Ηθοποιός
Περιπλανώμενος στον κόσμο τού φωτός,
σαν θεατρίνος κάποιου πλανόδιου θιάσου.
Να παίζω να μονολογώ,
στης μοναξιάς μου το αρχαίο σκηνικό.
Με δανεικές ζωές να ζω
κι αυτό που θα ‘θελα να είμαι,
στη σκηνή να παρασταίνω!
Ν’ αλλάζω τραίνα και σταθμούς.
Ν’ αλλάζω τόπους, παραστάσεις και ανθρώπους,
μες στην υπέροχη κι αβάσταχτη ζωή μου τη μικρή,
να προσπαθώ περήφανα να ζήσω,
χωρίς λεφτά για νοίκι και για φως.
Μία σεζόν δουλειά και μία ανεργία…
Λιμάνια γνώρισα πολλά
στον κόσμο των θαυμάτων, μα τίποτα δεν είδα!
Γνώρισα χώρες και λαούς, χαρά και δυστυχία.
Κι ήπια και χόρεψα πολύ σε γλέντια με τραγούδια.
στις νύχτες των απλών ανθρώπων.
Μα ήμουν πάντα ντροπαλός,
διστακτικός κι αυθεντικός
και πάντα φωτοφόρος.
Κι άλλες φορές με τρόμαζε πολύ ο εαυτός μου…
Ήτανε ο άλλος μου εαυτός, της ευτυχίας κυνηγός,
που έψαχνε πάντοτε να βρει,
τη δόξα και το χρήμα.
Ταξίδεψα και πέρασα και γνώρισα και γέρασα
μα τίποτα δεν βρήκα!
Σαν θεατρίνος έζησα και γέλασα και έκλαψα
με δανεικές ζωές και ξένα λόγια…
Ήταν μια υπέροχη ζωή, της μοναξιάς ανταμοιβή,
που πέθαινε κάθε πρωί, σαν σβήνανε τα φώτα.
Τού θεατρίνου η μοναξιά είναι μια άλλη μοναξιά,
μες στο μεγάλο πλήθος…
Μετράει στιγμές μες στις σιωπές
κι έχει στα μάτια του βροχές
από παλιές διαδρομές κι από ταξίδια.
Κι είναι μια υπέροχη ζωή
κι είναι νομίζω τυχεροί όσοι τη ζουν και ζούνε…
Περιπλανώμενος, λοιπόν, ήμουνα πάντοτε παρών
στον κόσμο των θαυμάτων.
Το ήθος πάντα να ποιώ, να ταξιδεύω να γυρνώ,
περιπλανώμενου θιάσου ηθοποιός.
Τα φώτα σβήσανε, λοιπόν
και είμαι τώρα πια απών,
από την τέχνη των τεχνών.
Και είναι ετούτη η μοναξιά η πιο μεγάλη μοναξιά,
σ’ αυτού τού κόσμου τού σκληρού, τη ματαιότητα.
Τού θεατρίνου η ζωή, μια σιωπηλή είναι κραυγή
που την καλύπτει ευγενικά το χειροκρότημα.
Μια υπαρκτή, μοναδική, αναγκαιότητα.
