(Αποσπάσματα )
[… ] η συγγραφέας κα Γιαννακάκη έχει σπουδάσει στην Φιλοσοφική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας φιλολογία και λογοτεχνία σε δύο γλώσσες, ελληνικά και αγγλικά.Yπακούοντας στα κελεύσματα του ανήσυχου πνεύματός της και της προσωπικής – θεωρώ – εσώτερης ανάγκης της για διεύρυνση των ικανοτήτων γλωσσικής έκφρασης με την δια βίου μάθηση, παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην ρητορική, στην δημιουργική γραφή καθώς και στην γνωσιακή επιστήμη, τόσο στο Καποδιστριακό, όσο και στο Ελεύθερο Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Και διαμόρφωσε, όπως αποδεικνύεται, ένα ισχυρό πνευματικό υπόβαθρο, ικανό να της επιτρέπει την πιστή διακονία του Λόγου, και την εξοικείωση με την μελέτη της ανθρώπινης νόησης και των νοητικών φαινομένων, όπως φαίνεται από την θεματολογία του βιβλίου της, που παρουσιάζεται σήμερα.
[…] η πρώτη, θετικότατη, εντύπωση από το εξώφυλλο έγινε στην συνέχεια βεβαιότητα για τις αρετές του βιβλίου, όταν, μπαίνοντας στο εσωτερικό του και ψηλαφώντας την δομή και το περιεχόμενο του, μου δημιουργήθηκε η αίσθηση του ανύποπτου διαβάτη, που βρέθηκε τυχαία να περιπλανιέται σε έναν άγνωστο μεθυστικό τόπο, με τα χέρια ανοιχτά για να δρέψει σπόρους, καρπούς και άνθη. Ένοιωσα ως ένας ανυποψίαστος και αμέριμνος περιπατητής, που ξαφνικά και απρόσμενα οδηγήθηκε στον μαγευτικό Κήπο του Οδυσσέα Ελύτη, παράκλητος «Για μια χούφτα ΕΥ».
[ … ] Συνειρμικά η μνήμη παραπέμπει στον παρόμοιο τίτλο «Για μια χούφτα δολλάρια» μιας παλιάς, προ εξήντα περίπου ετών, μέτριας εμπορικής κινηματογραφικής ταινίας, που περιέγραφε την καθημερινότητα και τα ήθη της πάλαι ποτέ Άγριας Δύσης. Όμως, στην καθ΄υμάς Ανατολή, όπου μεσουρανούν αιώνιοι αστέρες όπως ο Ελύτης, που προτρέπει να «εξολοθρεύσουμε το απανταχού απεχθές», και να βιώσουμε τη ζωή μας «ως ζώσα και με πλήρη καθαρότητα», η αντικατάσταση του φτηνού «δολλάρια» από ένα εκθαμβωτικό «ΕΥ», είναι που δημιουργεί την μεγάλη διαφορά, καταγράφοντας και αναδεικνύοντας, σε επίπεδο ανθρώπινων αρχών και αξιών, την άπειρη απόσταση ανάμεσα στο γήινο «ΕΥτελές» και το συμπαντικό «ΕΥπρεπές» του ουράνιου γαλαξία, που τον λαμπρύνουν το φώς του Ήλιου του Ηλιάτορα και το φέγγος της Πλησιφάης Σελήνης, που τόσο ΕΥστοχα επικαλείται η συγγραφέας, από την «γνωστική αποθήκη» με το πλούσιο λεκτικό απόθεμα του Ελύτη.
Τί υπέροχο το πρόθεμα «ΕΥ», το ορθώς, το καλώς, το προσηκόντως, που – κατά τον ποιητή – σηματοδοτεί, όπως εμφατικά σημειώνει η συγγραφέας, «την αιχμαλωσία την χαράς».
Στο κυρίως μέρος παρατίθενται επιλεγμένα αποσπάσματα του έργου, που συνοδεύονται από παρατηρήσεις και σχόλια της συγγραφέως. Τα κείμενα αυτά έχουν επικεφαλίδα /τίτλο δικής της επινόησης και συνιστούν συνοπτικά άρθρα, τα οποία, αν ήταν εκτενέστερα, θα μπορούσαν να συναποτελέσουν κεφάλαια μιας ενιαίας φιλοσοφικής πραγματείας. Τα μικρά αυτά «άρθρα», άλλοτε δίνουν την εντύπωση κριτικών και ερμηνευτικών σημειώσεων στα παρατιθέμενα αποσπάσματα από τον Ελύτη, και άλλοτε μπορούν να εκληφθούν ως περιεκτικά κείμενα με αυτοτελείς απόψεις της συγγραφέως, που για την τεκμηρίωση και υπεράσπισή τους, επικαλείται τον λόγο του ομοϊδεάτη Ελύτη. Ποια άραγε από αυτές τις φαινομενικά διαφορετικές προσεγγίσεις είναι η επικρατούσα; Καμμία, διότι και οι δύο είναι εξ ίσου πρόσφορες για την ορθή ανάγνωση και αποτύπωση του έργου, με τα μάτια και το ένστικτο της συγγραφέως. Και φυσικά για τις συμπερασματικές της εντυπώσεις, που θέλει να μας μεταδώσει.
[…]Τί θέλει άραγε να πει ο ποιητής;
Ποιος άλλος μπορεί να απαντήσει σε τέτοια ερώτηση, εκτός από κάποιον σοβαρό και έμπειρο μελετητή, έναν ειδικό, που έχει την διάθεση και την γνωσιακή υποδομή να σκύψει υπομονετικά πάνω από κάποιο λογοτεχνικό έργο, να αποκρυπτογραφήσει με επιστημοσύνη τους κώδικες των μηνυμάτων του και να μυήσει και άλλους στα νοήματα του περιεχομένου του; Η συγγραφέας μας απέδειξε ότι η ίδια μπορεί. Και μάλιστα, η ανταπόκρισή της σε μια τέτοια απαιτητική ευθύνη έχει στεφθεί με επιτυχία, όπως ασφαλώς αποδεικνύεται εκ του παρόντος αποτελέσματος.
[ …] Φαίνεται ότι και η Χριστίνα Γιαννακάκη, τηρουμένων των αναλογιών, έτοιμη, όπως φαίνεται από καιρό, και με στραμμένες τις κεραίες της στην ποίηση και το δοκιμιακό λόγο του Ελύτη, θέλησε να αναμετρηθεί με τις διανοητικές, αισθητικές, συναισθηματικές και ιδεολογικές προσμονές και απαιτήσεις της. Και το κατάφερε, και μάλιστα επιτυχώς, διότι η τριβή της με το έργο του Ελύτη, της έδωσε την συναισθηματική προνομία να «βλέπει ήχους» και να «ακούει εικόνες» περιδιαβαίνοντας έναν ιδεατό «κήπο»- «φυτώριο νέων “βλαστών” που μπορούν να καλλιεργηθούν προς το υγιές και βέλτιον». Και για την ίδια προσωπικά, τέτοιος κήπος είναι για τον καθένα μας ατομικά ένας «αυτάρκης και αυτόνομος νους», με ελευθερία προσανατολισμού σε αντικειμενικά πραγματικές υγιείς και αυτοβελτιούμενες νοητικές επιδόσεις, που αντιδιαστέλονται από τις «αυταπάτες», δηλαδή τις υποκειμενικά αποδεκτές και καλοδεχούμενες παραπλανήσεις του νου, μέσω της βολικής μας φαντασίας, που συνήθως μας εξαπατά, «πλάθοντας τα πράγματα, όπως τα ήθελε αυτή».
[…]
Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε και να μελετήσετε το παρόν βιβλίο, που μπορεί και για εσάς να κρύβει εκπλήξεις, όπως αυτές που δοκίμασα εγώ.
[…] μάλιστα σε άπταιστα ελληνικά. Να μια ακόμα κρυφή αρετή του βιβλίου, που συνδέεται με τον χαρακτήρα του, ως παιδευτικού, όπως τον εξέλαβα και πραγματικά, αλλά και μεταφορικά, αναλογιζόμενος την αντίστοιχη διδακτική ιδιότητα και εμπειρία της συγγραφέως. Αυτή όμως, υποψιασμένη ίσως για τέτοιους και παρόμοιους συνειρμούς, γράφει στον επίλογο:
«Η παιδαγωγική κατεύθυνση δεν είναι αυτοσκοπός στον Κήπο με τις Αυταπάτες. Ωστόσο, θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε στην εκπαίδευση το κατά πόσο μπορεί να γίνει φορέας κοινωνικής αλλαγής, προκαλώντας μια γνωστική επανάσταση.…».
Στην επισήμανση αυτή της συγγραφέως, εντοπίζω την ακροτελεύτια, και ίσως την σπουδαιότερη, αρετή του βιβλίου, που είναι το θετικό κοινωνικό του πρόσημο.
Τελειώνοντας, θέλω μεταφορικά να απονείμω ΕΥσημα στην συγγραφέα, εντοπίζοντας συμβολικά και αναφέροντας επιγραμματικά μερικά από τα δικά της ΕΥ, όπως ξεδιπλώνονται στις σελίδες της μελέτης της:
- ΕΥρυμάθεια, ως υπόβαθρο ορθών ερμηνευτικών προσεγγίσεων
- ΕΥκολία στην ορθή χρήση της ελληνικής γλώσσας
- ΕΥστοχία στην επιλογή θεμάτων για σχολιασμό
- ΕΥχέρεια στην ορθή διατύπωση νοημάτων
- ΕΥκρίνεια στην απόδοση νοηματικών αναλύσεων
- ΕΥστάθεια επιχειρημάτων προς τεκμηρίωση ορθού κριτικού λόγου
- ΕΥαισθησία στην αναγνώριση της αξίας της πνευματικής ανωτερότητας
- ΕΥψυχία στην αναζήτηση της αληθινής τάξης του κόσμου
- ΕΥσέβεια στα ιερά και όσια του λόγου του Ελύτη
Και, βέβαια, όσα άλλα ΕΥ, ενδεχομένως θα εντοπίσει ο καθένας σας ξεχωριστά!
Καλοτάξιδο ένα τέτοιο βιβλίο!
Συνιστώ σε όλους να το διαβάσετε και να το μελετήσετε.
Θα σας αποζημιώσει με πνευματική ΕΥχαρίστηση και ΕΥφρόσυνη ψυχική πληρότητα.
Δύο ακόμα ΕΥ, τα οποία, συναθροιζόμενα με τα πολλά άλλα, δημιουργούν ως συνισταμένη ένα ηχηρό ΕΥΓΕ, που η συγγραφέας δικαιούται επάξια.
«Διότι για μια χούφτα ΕΥ ζούμε όλοι μας, κι ας όψεται η απροσεξία του χρόνου», που άλλοτε τα παραγνωρίζει και άλλοτε μας τα στερεί, διατηρώντας «άλυτες τις πέδες της καθημερινής μας τριβής».
