ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ
Πίσω απ’ την Όπερα σαν βγαίνει η σελήνη
κάτι σπουδαίο έχει πάντα να μου πει
στάλες αγγίζουνε με χάρη τη σκεπή
σκιές ξεχύνοντε η μέρα καθώς φθίνει.
Στις παρυφές του κάτω κόσμου τώρα πια
κρυφά μια δύναμη τη σκέψη μου αρπάζει
στην Σαιγκόν πήρε φωτιά καθώς χαράζει
ένα ακρόπρωρο που βγήκε στην στεριά.
Κι εσύ ντυμένη με ένα κίτρινο σαρόνγκ
χάνεσαι στ’ όνειρο που μέσα μου ανθίζει
μαζί με όρνια η ψυχή μου φτερουγίζει
σιταροχώραφο θυμίζει του Βαν Γκονγκ.
