Αποστάγματα ευαισθησίας

 

Σαν σταγόνες από πρωτοβρόχι σε διψασμένο χώμα πότισαν την ψυχή μου τα ολιγόστιχα ποιήματα της δεύτερης ποιητικής συλλογής του Σπύρου Ζουρνατζή με τίτλο «Αυτά τα ρόδα».

Αν και ο ίδιος, με βάση τον τίτλο της συλλογής, τα ονομάζει «ρόδα», σαν κι αυτά που κοσμούν το εξώφυλλό του, εγώ, καθώς τα βρίσκω αποστάγματα ευαισθησίας, θα τα ονομάσω σταγόνες ροδόσταμου, σαν κι αυτές του Νίκου Γκάτσου στο «Σε πότισα ροδόσταμο, με πότισες φαρμάκι», που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Εκτός από πρωτοβρόχι και ροδόσταμο, όμως, κάποια τρίστιχα του Σπύρου Ζουρνατζή θα μπορούσαμε να τα παρομοιάσου με δάκρυα. Δάκρυα λύπης, αλλά και δάκρυα χαράς.

Όπως κι αν τα ονομάσουμε, πάντως, πρόκειται για αποστάγματα της ευαισθησίας του, που απλώνεται σε πολλά επίπεδα, στη φύση, στο κοινωνικό περιβάλλον, στον άνθρωπο, αλλά και στην ίδια την ποίηση.

Από μια περιδιάβαση στις 62 σελίδες του ξεχώρισα μερικά «δείγματα γραφής» για καθένα από αυτά τα πεδία.

Και πρώτα για τη φύση, που έχει την πρώτη θέση στους στίχους του:

 

«Αρχές Οκτώβρη

η θάλασσα, το φως της σαν

παράδεισος».

 

«Νοέμβρης μήνας

η έξαρση της φύσης ησύχασε

πασχαλιές αποκαλύπτονται

μέσα από τα ξερά».

 

«Άνοιξαν πάλι οι πασχαλιές

κακώς στεναχωριόσουν».

 

«Να είσαι συνεπής

μην γράφεις μακριά

απ’ το δάσος».

 

Στην πλατφόρμα κοινωνικό περιβάλλον – άνθρωποι συναντάμε πιο σκληρούς στίχους:

 

«Τυφλοί στην αρχή

σακατεμένοι στη συνέχεια

 

πρώτα ανήμποροι

μετά χαμένοι».

 

«Άνθρωποι, μετέωρα βήματα

σε σάπια σανίδια».

 

«Τα έξυπνα πουλιά

στη θέα των ανθρώπων

πετάνε μακριά».

 

«Μαθαίναμε με τρόπους σκληρούς

ζητούσαμε μια αγκαλιά

τα χέρια δεν τα δίναμε».

 

«Τη ζεστασιά των άλλων

τη θέλω υγρή

 

σαν τα ζεστά

δάκρυα».

 

Στην μεγάλη επίσης πλατφόρμα της ποίησης για την ποίηση διαβάζουμε:

 

«Ζούμε σε μια εποχή που ποίηση

νομίζουν οι ποιητές ότι είναι

να γράφεις

ποιήματα».

 

«Άμα ζεις

γιατί να γράφεις».

 

«Βαθιά ποιητικός αυτός που

αντάλλαξε τη γραφή

με το δάκρυ».

 

Και τρία ποιήματα με πολιτικά μηνύματα, που παρουσιάζουν για μένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον:

 

«Οι άνθρωποι

που πηγαίνουν με το ρεύμα

 

 το ρεύμα

τους παίρνει».

 

«Αν θες να βρεις

την άκρη

 

καλώς ή κακώς

 

θα βρεθείς κάποια στιγμή

στα άκρα».

 

«Έρμε, στην προσπάθειά σου

να προστατέψεις τους αδύναμους

έγινες δυνατός και τώρα

είσαι απέναντί τους».

 

Τέλος, ένα αισιόδοξο μήνυμα:

 

«Γέμισε ο τόπος

κοπριά

 

λουλούδια εδώ

θ’ ανθίσουν».

 

Τους στίχους αυτούς και μερικούς ακόμη, που μοιάζουν με δροσοσταλίδες ανοιξιάτικου πρωινού, αντέγραψα σε ένα φύλλο χαρτιού και τους  έβαλα κάτω από το μαξιλάρι μου, για να με συντροφεύουν στα όνειρά μου.

«Αυτά τα ρόδα» του Σπύρου Ζουρνατζή είναι ο καλύτερος αποχαιρετισμός μιας δύσκολης χρονιάς και η καλύτερη υποδοχή ενός καλύτερου, ελπίζω, 2026.

 

 

 

   Ο Γιώργος Βοϊκλής είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας