Τραπέζια φτιάχνεις σταθερά

με ξύλο που μυρίζει ρετσίνι και

βεβαιότητα πως ο κόσμος

αν τον πλανίσεις σωστά, ισιώνει.

Μα, όταν γυρίζεις την παλάμη σου

θαρρείς απότομα η γραμμή σταματά

σαν την παραγγελία που ακυρώνεται

πριν η κόλλα στεγνώσει.

Πρόσεχε, μάστορα!

Οι γείτονες έχουν το βλέμμα στενό.

Φυλάξου!

Στο τέλος, θα σου μετρήσουν τα καρφιά.

Είναι κι αυτό στατιστική της ιστορίας:

δυο ξύλα σταυρωτά, το ένα κόντρα στ’ άλλο,

και μια σιωπή μετά,

σαν εκείνη που αφήνει το πριόνι όταν στομώνει.

Κλεονίκη Δρούγκα