Στο ευπώλητο «Όλος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα» διατηρήθηκαν τα βασικά πρόσωπα και τα σχεδιαγράμματα των πλοκών. Από τότε όμως έχει ως φαίνεται κυλήσει πολύ νερό στο ρεύμα τού Ηράκλειτου και η μετανεωτερική συνδημιουργική μας σύμβαση επιβάλλει όχι μόνον τη διασκευή αλλά και την ηθική-αισθητική μετάθεση-μετάσταση των προσώπων σε άλλα χωροχρονικά συμφραζόμενα.

Και δεν μιλάω τόσο για την εύλογη αντικατάσταση των μεσαιωνικών πριγκίπων από τους σύγχρονους CEO ζάπλουτων πολυεθνικών εταιρειών όσο για την υφολογική-χαρακτηρολογική μεταστροφή-παράλειψη-παραμόρφωση δευτερευόντων προσώπων, όπως η παράλειψη τής Χρυσόθεμης στον αγγλοσαξονικής εμπνεύσεως «Οιδίποδα» που είδαμε στη ΣΤΕΓΗ όσο και για την συγχώνευση τού Οράτιου με το δίδυμο Ρόζενκραντζ και Γκίλντενστερν στην νεοελληνική, απολύτως επιτυχημένη διασκευή τού σαιξπηρικού Άλμετ από τον Ανδρέα Φλουράκη.

Βεβαίως στη μεταμοντέρνα σύμβαση κάτι τέτοιο είναι απολύτως θεμιτό. Εξάλλου συνέβαινε και στην κλασική δραματουργία (και όχι μόνον σε δευτερεύοντα δραματικά πρόσωπα αλλά και σε βασικούς τραγικούς ήρωες τού ίδιου δραματικού ποιητή, έτσι όπως παραλλάσσονται από έργο σε έργο.

Αυτός ο εκσυγχρονισμός είναι απολύτως θεμιτός, λειτουργικός κι ευπρόσδεκτος από το μορφωμένο/ενημερωμένο κοινό των επαρκών θεατών που έχει γνώσιν των πρωτότυπων σαιξπηρικών δραμάτων, τα οποία – ούτως ή άλλως – δεν θίγονται από τις όποιες συγχρονικές διασκευές του.

Εξαιρετική παράσταση με υπέροχες ερμηνείες και λειτουργικά σκηνικά.

Το πέρασμα από τη μία σκηνή στην άλλη και από τον ένα χώρο στον άλλο γίνεται δεξιοτεχνική ευκρίνεια και με αφηγηματική σαφήνεια χάρη στην ευρηματική πολύπειρη σκηνοθέτιδα Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη.

Μία πλειάδα συνεπών και συνετών επαγγελματικών υλοποιεί επακριβώς τη συγγραφική-μεταποιητική-σκηνοθετική παρτιτούρα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Ελεύθερη διασκευή: Ανδρέας Φλουράκης, από το ομώνυμο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Σκηνοθέτιδα: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη.

Σκηνικά-Κοστούμια: Έλλη Εμπεδοκλή.

Πρωτότυπη Μουσική: Κώστας Νικολόπουλος.

Επιμέλεια Κίνησης: Φαίδρα Νταϊόγλου.

Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης.

Βοηθός σκηνοθέτη: Ανδρομάχη Κωστογιαννοπούλου.

Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μαΐδης (φώτο promo), Αλέξανδρος Βρεττάκος (φώτο παράστασης).

Οργάνωση παραγωγής: Στέλιος Σωτηρόπουλος.

Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Λαβαντσιώτης, Τάκης Συνδουκάς.

Ηλεκτρολόγος: Τάσος Διδασκάλου.

Ηχητικός: Λευτέρης Φερλαχίδης.

ΗΘΟΠΟΙΟΙ:

Κώστας Κάππας, Καλιρρόη Μυριαγκού, Χρήστος Διαμαντούδης, Κωνσταντίνα Λάλλου, Σίμος Κωστάκογλου, Δημήτρης Κουστολίδης, Χαράλαμπος Παυλίδης, Αντωνία Γκούβη.

Αναμένουμε και τη συνέχεια… Ο Μάκβεθ ίσως, εάν και θεωρώ κορυφαία την «Τρικυμία», το επιστέγασμα μίας διαχρονικής ποιητικής ζωής συνυφασμένης δραματουργικά με το «εμείς», με το εγρηγορός τής Συλλογικής Συνειδητότητας.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας https://konstantinosbouras.gr ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασεολόγος και κριτικός.

info:

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/amlet-tou-andrea-flouraki/

Μετά τη μεγάλη επιτυχία του Ριχάρδου ΙΙΙ* που παίχτηκε για δύο χρονιές/σεζόν στο Σύγχρονο Θέατρο η σκηνοθέτης Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη ανεβάζει με τον ίδιο ανατρεπτικό τρόπο τον Άμλετ *σε μια συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και της Animatheater, που θα συζητηθεί.

Πρόκειται για μια μεταγραφή του κλασικού αριστουργήματος του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Άμλετ*», από τον Ανδρέα Φλουράκη. Η δράση μεταφέρεται από τα ανάκτορα της Δανίας στα γραφεία και στα υπόγεια μιας σύγχρονης πολυεθνικής εταιρείας, διατηρώντας τη βασική πλοκή και τα πρόσωπα της ιστορίας.

Στον κόσμο αυτό, οι μηχανορραφίες, οι συμμαχίες και οι προδοσίες δεν διαδραματίζονται πια σε θρόνους και παλάτια, αλλά σε διοικητικά συμβούλια και σε υπουργεία ξένων χωρών. Ο Άμλετ καλείται να αντιμετωπίσει όχι μόνο τον θάνατο του πατέρα του και τον γάμο της μητέρας του με τον Κλαύδιο, αλλά και την αποκάλυψη πως ο ίδιος ο πατέρας του δολοφονήθηκε για να καλυφθούν πιθανά εγκλήματα στα οποία ήταν μπλεγμένη η κατασκευαστική τους εταιρεία.

Με αναφορές στη σημερινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, η μεταγραφή φωτίζει τα διαχρονικά ερωτήματα του έργου: την αλήθεια και το ψέμα, την ευθύνη και τη συνενοχή, την προσωπική ηθική απέναντι στο δράμα του συνανθρώπου, τη λογική και την τρέλα. Ο Άμλετ του Φλουράκη παλεύει μέσα σε έναν κόσμο όπου η εξουσία εξαγοράζει συνειδήσεις και οι φανταστικές φιγούρες μπερδεύονται με τις ενοχές των ζωντανών.

Η σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη αναδεικνύει το πώς το σαιξπηρικό δράμα παραμένει επίκαιρο, δίνοντας νέα πνοή σε ένα κείμενο που συνεχίζει να συνομιλεί με τους αγώνες του σήμερα. Ένα έργο για τον κυνισμό, τον αμοραλισμό και την ανάγκη για αλήθεια, σε μια τολμηρή θεατρική ανάγνωση που συνδυάζει την κλασική τραγωδία με το σύγχρονο πολιτικό θέατρο.

Ιδιαίτερα ελκυστική για το νεανικό κοινό, η παράσταση προσφέρει έναν Άμλετ κοντά στις ανησυχίες των εφήβων: την ανάγκη για ταυτότητα και δικαιοσύνη, την αγωνία τους για το μέλλον. Η σημερινή γλώσσα, το αιχμηρό χιούμορ, οι αιφνιδιαστικές ανατροπές και τα σύγχρονα σκηνικά καθιστούν το έργο προσιτό και οικείο, δημιουργώντας μια θεατρική εμπειρία που μπορεί να αποτελέσει αφορμή για προβληματισμό των ενηλίκων, αλλά και για γόνιμο διάλογο με τη νέα γενιά.