Φύση, Ανθρωπότητα, Οικολογία.
Με τις Μανάδες είμαι
Ούτως ή άλλως.
Πατήρ τού Χάους επιλέγω
Να μην γενώ.
Πόλεμος και πόλις από την ίδια
Ρίζα ξεφυτρώνουν.
Μέσα από τη φιλότητα
Την Αρμονίαν γεννώ,
Τάξιν ποιώ
Ανυπερθέτως…
*
Οι ώριμες τσουκνίδες βαρύ φορτίο φέρουν:
Το σπόρο τους
Ακόμα και τα αγκαθερά πολλαπλασιάζονται.
Ειδικά αυτά.
Αποφεύγουν με τις τοξίνες τους
Την απληστία θηλαστικών
Κυνηγών
Καλοθρεμμένων από τον θάνατο
Άλλων όντων
Που νομίζουμε πως γεννήθηκαν
Για να μας υπηρετούν.
Τι αλαζονεία!!!
“Ο θάνατός σου ή ζωή μου”.
Ο κανόνας σε αυτό το τοπικό σύμπαν
Ανεπάρκειας, ατέλειας, στέρησης…
*
Η θάλασσα υποχωρεί στην απληστία των ανθρώπων.
Σεισμοί, λιμοί, λοιμοί, καταποντισμοί,
Πυρ,
Μαχαίρι που κόβει τον ομφάλιο λώρο στα δύο,
Μακριά από τον καταιγισμό
Των άστρων…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
