Οι μισότυφλοι τους τυφλούς κυβερνάνε, αλίμονο στις βιβλικές «μωρές παρθένες» που το ρίξανε στον ύπνο όταν θα έπρεπε να επαγρυπνούν επειγόντως… αλίμονο σε όσες ψυχές υπνοβατούν, αλίμονο στους νεκροζώντανους, αλίμονον εις τα περιπατώντα πτώματα…

Κάποιος, κάποιοι, κάποτε θα επιδιώξουν να τους εκμεταλλευτούν, να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι, να τους στύψουνε σαν λεμονόκουπες.

Ως γκροτέσκα παραβολή (και κατά τής γραφειοκρατίας) θα μπορούσε να ιδωθεί αυτό το έργο σήμερα, με όλο το παράλογο, φουτουριστικό φορτίο του.

Η τσαρική Ρωσία έχει αναλυθεί επαρκώς, ειδικά στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια τών Μπολσεβίκων.

Εκείνο όμως που μένει είναι η διαχρονία κειμένων-σκέψεων-ιδεών που καθίστανται «κλασικά» ακριβώς επειδή υπερβαίνουν τα στενά χωροχρονικά εθνικά, γλωσσικά, κοινωνικοπολιτικά όρια. Το θέμα εδώ είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμα και …των πεθαμένων, που παραμένουν ως λογιστικές μονάδες σκλάβων προς αγοραπωλησία, τουλάχιστον για δέκα χρόνια, μέχρι δηλαδή την επόμενη επίσημη κρατική απογραφή. Μέχρι τότε είναι (και θεωρούνται) νούμερα, αφού έχουν χάσει την ανθρώπινη υπόστασή τους προ πολλού, ως αντικείμενα, ως ισόβιοι δούλοι αφεντάδων που έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτους επάνω τους, κυριολεκτικά!!! Για την ακρίβεια, δεν τους αφήνουν να αναπαυθούν με την ησυχία τους μετά θάνατον, αφού τους χρησιμοποιούν χωρίς φυσικά να τους ερωτήσουν, εφ’ όσον η ελευθέρα βούλησις είναι για τον κόσμο των κρατούντων, των εξουσιαζόντων, των βιαιοπραγούντων…

Αναρχικό το μήνυμα αυτής τής φάρσας, που υπερβαίνει τα όρια ακόμα και της λεγομένης «μαύρης κωμωδίας»…

Εξαιρετικοί συντελεστές, υπηρέτησαν με αγαστή ομόνοια και αισθητική ευρυθμία, αξιοθαύμαστη σκηνική ρυθμολογία και σοφά υπερτονισμένη θεατρικότητα το όλον καλλιτεχνικό όραμα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη.

Ελεύθερη απόδοση-Διασκευή: Σοφία Καραγιάννη.

Σύμβουλος Δραματουργίας: Σβετλάνα Μαμαλούι.

Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα.

Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης.

Επιμέλεια κίνησης: Μαργαρίτα Τρίκκα.

Σχεδιασμός φωτισμών: Βασιλική Γώγου.

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Χαριτοπούλου.

Μακιγιάζ: Στέλλα Χατζοπούλου.

Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου.

Trailer: Στέφανος Κοσμίδης.

Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη.

Παραγωγή: GAFF.

Ερμηνεία (αλφαβητικά): Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Διονύσης Λάνης, Γιάννης Μάνθος, Χρήστος Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Πασσάς.

Φωνή: Γιώργος Χριστιανάκης.

Το ψαγμένο κοινό ξέρει να εκτιμά την εργατική, φιλόπονη ευλάβεια (γιατί το θέατρο και δη το λογοτεχνικό θέλει δουλειά, δουλειά, πάνω απ’ όλα δουλειά) κι όπου ανακαλύψει σκηνικούς θησαυρούς τους υποστηρίζει αναλόγως, τόσο με το χειροκρότημα όσο και με την ενεργό συμπαράστασή του. Η καλύτερη κριτική είναι η προφορικώς διαδεδομένη, «από στόμα σε στόμα». Έτσι χτίζονται οι επιτυχίες κι οι μακρόχρονες θεατρικές καριέρες.

Μπράβο κι εύγε σε όλες και όλους!!!

Ο Νικολάϊ Γκόγκολ από κάπου εκεί ψηλά θα χαμογελάει, πικρά ίσως, αφού δεν εξελισσόμαστε τόσο γοργά όσο θα θέλαμε, εμείς οι διανοούμενοι, οι καλόγνωμοι, οι φιλάνθρωποι πνευματικοί άνθρωποι. Το κοινωφελές έργο λάμπει ως χρυσός, όσο κι αν επιχειρήσει προσωρινώς να θαμπώσει ο παρεπιδημών παράσιτος Φθόνος.

Οι δημιουργοί (οι συνδημιουργοί, για την ακρίβεια) πεθαίνουν, οι Ιδέες όχι!!! Ας το θυμούνται αυτό οι πάσης φύσεως κακοθελητές.

Το Καλό λάμπει, φαεινότερον Αελίου!!! Υπάρχει ελπίδα όσο γεννιούνται ελεύθερα, ανεξάρτητα Πνεύματα.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασεολόγος και κριτικός.

https://konstantinosbouras.gr

info:

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/nekres-psyxes-2os-xronos/?gad_source=1&gad_campaignid=23455012248&gbraid=0AAAAABpMEkoVAgOQKDAdJqEWPSklQVGaA&gclid=CjwKCAiAybfLBhAjEiwAI0mBBhbIr1QbVKjtnYCQsNkR8RLB99pTwWTUHGP4stZN77h9XTzVnWepshoCl6wQAvD_BwE

Θέατρο Θησείον, Τουρναβίτου 7, Αθήνα 105 53, Ελλάδα, Αθήνα

24 Ιαν – 22 Φεβ 2026

Οι «Νεκρές Ψυχές», ένα από τα κορυφαία έργα του Νικολάι Γκόγκολ

παρουσιάζονται για πρώτη φορά σε θεατρική απόδοση και σκηνοθεσία

από την Σοφία Καραγιάννη και την ομάδα GAFF. Ο Γκόγκολ με το

μυθιστόρημα αυτό παραδίδει ένα λεπτό, ευφυές και σατιρικό έργο, που

βασίζεται σε μία μοναδική σε σύλληψη ιδέα: Ο Πάβελ Ιβάνοβιτς, ένας

φιλόδοξος κι αδίστακτος τυχοδιώκτης, πηγαίνει από πόλη σε πόλη, για να

εξαγοράσει σε εξευτελιστική τιμή τους δουλοπάροικους που έχουν

πεθάνει στη δεκαετία που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο απογραφές, δηλαδή

τις νεκρές ψυχές, που οι αφέντες τους εξακολουθούν να πληρώνουν γι’

αυτούς κεφαλικό φόρο. Σκοπός του είναι να χρησιμοποιήσει τα ονόματα

των νεκρών εργατών προκειμένου να αποκτήσει μια υψηλή θέση στη

ρωσική κοινωνία.

Ο Γκόγκολ αναδεικνύει την εικόνα μιας κοινωνίας με όλα τα κουσούρια

της και εστιάζει, κυρίως, στη σχέση δούλου και αφέντη. Μέσα από το

ανελέητο χιούμορ και την παράλογη συμπεριφορά των γαιοκτημόνων,

βγαίνει στην επιφάνεια με τον πιο ανάγλυφο τρόπο η αγωνία του μεγάλου

αυτού Ρώσου συγγραφέα να κρατήσει την συνείδηση του λαού του

καθαρή και την ψυχή του ζωντανή. Η αγορά των νεκρών ψυχών μοιάζει

λογική και οι χαρακτήρες του έργου μας γίνονται ξαφνικά οικείοι, λες και

δεν γεννήθηκαν δύο αιώνες πριν. Και εύλογα προκύπτει το ερώτημα, οι

νεκρές ψυχές μήπως τελικά είναι οι ζωντανοί.