Πρωταγωνιστής ο αγαπημένος τής Βασίλισσας Ελισάβετ Σερ Τζων Φάλσταφ, που εμφανίζεται ως κωμικοτραγική φιγούρα και στον «Ερρίκο τον Τέταρτο».

Οι ίντριγκες, οι ερωτοδουλειές, τα κουτσομπολιά και οι μηχανορραφίες τής Αυλής παρουσιάζονται εδώ περισσότερο ως φαρσοκωμωδία από ό,τι στο ποιητικότερο και συμβολικότερο «Όνειρο θερινής νυκτός».

Κι εάν θεωρήσουμε το «θέατρο εν θεάτρω» στον σαιξπηρικό Άμλετ ως μια έμμεση μαρτυρία για την πραγματική ταυτότητα τού εμπνευστή αυτού τού δράματος, φαίνεται πως κι εδώ έχουμε να κάνουμε με κάποιον κρυφό ή λιγότερο φανερό βασιλικό δάχτυλο, αφού συμπεριλαμβάνεται στα δραματικά πρόσωπα και ο επίσημος βασιλικός θεραπευτής, που αποτυγχάνει όμως στο συνοικέσιο με την πολύφερνη κόρη Άννα Παίητζ.

Προφανώς έχουμε χάσει πολλά από τα κοινωνικοπολιτικά συμφραζόμενα εκείνης τής εποχής, όμως ένα είναι σαφές: πως αυτό το μείγμα μεταξύ commedia erudita και commedia dell’arte καλά κρατεί τις απαραίτητες ισορροπίες τηρώντας παραμυθικές αποστάσεις από πραγματικά πρόσωπα και (πασίγνωστα) πράγματα τής τότε επικαιρότητας.

Ο διασκευαστής Σταύρος Παρχαρίδης είναι ένας άκρως διαδραστικός «νούτικος» λαϊκός ηθοποιός. Η σκηνοθέτις και συναυτουργός σε αυτή την ιδιαίτερα μελετημένη, προσεγμένη εκδοχή πολύπειρη Κατερίνα Μαντέλη, ως ποιήτρια διηύθυνε αριστοτεχνικά στάσεις, πρόσωπα, σώματα και βλέμματα σε μια σκηνή που διαπλατυνόταν και συμπεριελάμβανε τον κόσμον όλον, ακριβώς όπως συνέβαινε στο ελισαβετιανό θέατρο με τον συμβολικό τίτλο «Globe».

Η εγγύτητα διονυσιακών τεχνιτών και θεατών-ακροατών στο «Διάχρονο Θέατρο» συνέβαλε στην μέγιστη αμεσότητα τού κοινωνουμένου νοήματος, ενόσω το μήνυμα ήταν σταθερό και αδιαπραγμάτευτο: η χαρά τής ζωής προϋποθέτει την συμπερίληψη, την ανεκτικότητα, την συν-χώρεση [το να επιτρέπεις στους άλλους την χωροχρονική εγγύτητα – κάτι πολύ σπάνιο κι άκρως απαραίτητο στις κρίσιμες μεταβατικές θερμοπολεμικές ημέρες και νύχτες μας].

Η θιασάρχις κι επίμονη ιδαλγός-νοσταλγός τής θεατρικής ποιότητας, της αισθητικής πιστότητας, της υφολογικής ακρίβειας, η μετρημένη Μαίρη Βιδάλη ισορροπεί αξιοθαύμαστα ανάμεσα στον αληθοφανή ρεαλισμό και στον έκδηλο σουρεαλισμό τού διαλαμβανομένου κειμένου και αποδίδει την εποχή με τις αναλογίες τού αιωνίου παρόντος χρόνου.

Είναι σαν μια διαρκή επανάληψη τής αιώνιας στιγμής που διαπραγματεύονται οι ποιητές σε όλα τα μήκη και πλάτη τής γης, σε όλες τις διαστάσεις.

Αξιοσημείωτο επίτευγμα.

Ας εξυμνήσουμε όμως όλους τους συντελεστές όπως τους αρμόζει:

Διασκευή: Σταύρος Παρχαρίδης.

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μαντέλη.

Μουσική: Θάνος Γεωργουλάς.

Κοστούμια εποχής: Βάνια Αλεξαντρόβνα.

Σκηνικά:  Ιωάννας Κατσιαβού.

Φωτισμοί: Γιώργος Δανεσής.

Πλήρης δωδεκαμελής θίασος υψηλών προδιαγραφών.

Πρωταγωνιστούν: Μαίρη Βιδάλη, Μπάμπης Χατζηδάκης, Λυδία Αγγελοπούλου, Σταύρος Παρχαρίδης, Γιώργος Γιαννακόπουλος, Κώστας Ζέκος, Γιώργος Καπετανάκος, Νίκος Παπαδάκης, Γιώργος Σατιλμής, Αιμιλία Σπαχάι, Δημήτρης Τσάκωνας και η Έφη Χαντζούλη.

Μια παράσταση που θα αποδώσει τα μέγιστα σε θερινά ανοικτά θέατρα, σε γήπεδα, σε πανεπιστήμια, σε θεατρικούς και σε εξωσκηνικούς χώρους.

Αναμένομεν και άλλα παρόμοια θεάματα συνδυασμού τέχνης, γνώσης, μερακιού και φιλοτιμίας εργασιοθηρικής.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας https://konstantinosbouras.gr ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασεολόγος και κριτικός.

info:

https://www.ticketservices.gr/event/euthimes-kirades-diaxrono-theatro/?lang=el

Oι Εύθυμες Κυράδες του ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ

από 31 Ιανουαρίου 2026

ΔΙΑΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ

“Οι Εύθυμες κυράδες” (The Merry Wives of Windsor) του Ουίλιαμ Σαίξπηρ

σε μορφή μιούζικαλ, στο Διάχρονο Θέατρο-Μαίρης Βιδάλη. Από το Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2026.

Το έργο διακωμωδεί τα ερωτικά παθήματα του Φάλσταφ, ενός ξεπεσμένου ιππότη. Μια φάρσα έξυπνα δομημένη και μια περιπέτεια γεμάτη από παρεξηγήσεις που προκαλούν πολύ γέλιο, αναπτύσσεται γύρω από την προσπάθεια του Φάλσταφ να κερδίσει τις καρδιές των κυριών της πόλης. Τα βασικά θέματα του έργου είναι η αγάπη, ο γάμος, η ζήλια, η εκδίκηση, η κοινωνική τάξη και ο πλούτος. Με πολλά ερωτικά υπονοούμενα και πολύ σαρκασμό. Το χωρατό, η αφέλεια, η σοβαροφάνεια, οι γκάφες και οι παρεξηγήσεις μεταξύ των χαρακτήρων δίνουν το κωμικό αποτέλεσμα. Οι χαρακτήρες ανήκουν στη μεσαία τάξη. Ο επίδοξος εραστής και οι γυναίκες του, έχουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αυτήν την ηθογραφική φάρσα.

Είναι ένα έργο γεμάτο ενέργεια και γρήγορη δράση.

Μια απαιτητική παραγωγή με 12μελή θίασο, σε μια παράσταση μεγάλων ερμηνευτικών απαιτήσεων, της οποίας την σκηνοθεσία υπογράφει η Κατερίνα Μαντέλη.