Προχωράει ο Μάρτης, ανθίζουν τα λουλούδια, οργιάζει η φύση κι εμείς βρισκόμαστε ήδη στην τρίτη εβδομάδα ενός παράλογου κι αιματηρού πολέμου που λίγο διαφέρει από μια παγκόσμια σύρραξη. Χώρες ξεσηκώνονται, πόλεις ισοπεδώνονται, άνθρωποι σκοτώνονται, η προπαγάνδα καλά κρατεί και η οικονομία τρελαίνεται. Την ίδια στιγμή η έννοια άνθρωπος και οι αξίες που γεννιούνται απ’ αυτήν συνθλίβονται κάτω απ’ την αγριότητα και την σκληρότητα του πολέμου.
Η χώρα μας δεν μένει αμέτοχη, τουλάχιστον ως προς τη συνδρομή μας προς την Κύπρο που, λόγω των βρετανικών βάσεων, δέχεται επιθέσεις από το Ιράν και το Λίβανο, ή έτσι τέλος πάντων μας λένε. Στην Κύπρο βρίσκονται κι άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις κι είναι να αναρωτιέσαι πώς τώρα όλοι ενδιαφέρονται για την προστασία του νησιού – ευρωπαϊκό έδαφος μας λένε, σύνορα Ευρώπης, μας λένε – ενώ τις κρίσιμες ώρες ήταν όλοι απόντες και παραμένουν σε ό,τι αφορά στο Ψευδοκράτος της τουρκικής μειονότητας που προέκυψε από την εισβολή των Τούρκων… Άσχετο φαινομενικά, απολύτως σχετικό αν σκεφτούμε τι πρεσβεύουν όλοι οι σωτήρες της ελευθερίας και της δημοκρατίας…
Αχ… όταν υπάρχει πετρέλαιο τι μπορεί να συμβεί στον κόσμο! Ξεχνιέται η Άνοιξη και κανέναν δεν συγκινούν τα χρώματα και τ’ αρώματα. Κανείς δεν βλέπει τη φύση και τις ομορφιές της που έρχονται σε αντίθεση με την ασχήμια του κόσμου. και ξαφνικά αλλάζουν όλα για τον μαύρο χρυσό. Απ’ το να απαχθεί εν μιά νυκτί ο πρόεδρος μιας χώρας μέχρι να βομβαρδίζουν μια χώρα τάχα για την κυβέρνηση των Αγιατολάχ, στην πραγματικότητα όμως για τα βαρέλια πετρελαίου και για τα στενά του Ορμούζ. Τουλάχιστον γι’ αυτό βομβαρδίζει η Αμερική. Για το πετρέλαιο! Για τον έλεγχό του όπως και τον έλεγχο του εμπορίου. Τούτες τις ώρες είναι κρίσιμη η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας διότι ο πόλεμος δεν είναι όπως τον φαντάστηκαν ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, ένας περίπατος στο Ιράν. Ισραήλ και Αμερική πίστευαν ότι θα εξαναγκάσουν το Ιράν να παραδοθεί από φόβο και οι μεν θα ελέγχουν το πετρέλαιο, οι δε ότι θα ξεφορτωθούν ένα ισλαμικό κράτος που δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό τους με την συντήρηση τρομοκρατικών ομάδων, όπως η Χεζμπολάχ.
Μόνο περίπατος δεν τους βγήκε ο πόλεμος κι αντίθετα το Ιράν έχει αποδειχθεί πολύ σοβαρός αντίπαλος, πεισματάρης και αποφασισμένος να το πάει ως το τέλος, όποιο κι αν είναι αυτό. Μπορεί να το βομβαρδίζουν, να σκοτώνεται άμαχος πληθυσμός, να σκότωσαν τον ηγέτη που είχε προκαλέσει αντιδράσεις εναντίον του, αλλά οι εχθροί του Ιράν προκαλούν συσπείρωση του λαού εναντίων τους. Προσκόλληση στη νέα ηγεσία, στις απόψεις, στην πεποίθηση ότι θα βγουν νικητές. Το Ιράν χτυπάει με λύσσα τις χώρες όπου υπάρχουν αμερικανικές βάσεις ή προξενεία και βρετανικά επίσης και το Ισραήλ και το κάνει χωρίς να μειώνει την ένταση και την οργή του. Οι Φρουροί της Επανάστασης χτυπιούνται ζωτικά, αλλά είναι εκεί και απειλούν ότι το πετρέλαιο θα φτάσει 200$ το βαρέλι και θα τινάξουν στον αέρα την παγκόσμια οικονομία. Τα στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά για τα πλοία ή σημαίνουν θάνατο για όποιον προσπαθήσει να τα περάσει. Η διάρκεια του πολέμου από τέσσερις ή πέντε εβδομάδες έχει αοριστοποιηθεί καθώς κανείς δεν είναι σε θέση να μιλήσει για λήξη του πολέμου. Οι βομβαρδισμοί είναι οι μόνες επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν κι απ’ ό,τι φαίνεται δεν είναι αρκετοί για να προκαλέσουν την παράδοση του Ιράν. Μόνο στρατιωτικές επιχειρήσεις εδάφους θα ήταν πιθανόν να προκαλέσουν κάτι τέτοιο αλλά όλοι γνωρίζουν πως θα ήταν μια εγκληματική απόφαση καθώς θα ήταν αδύνατο σχεδόν να ηττηθούν οι Φρουροί της Επανάστασης κι οι Αμερικανοί έχουν πρόσφατες τις μνήμες από Ιράκ και Αφγανιστάν.
Το μεγάλο πρόβλημα θα ξεκινήσει τη στιγμή που ο Πορτοκαλί Πρόεδρος θα ζητήσει επίσημα τη συνδρομή κι άλλων Συμμάχων του ΝΑΤΟ. Εκεί θα τεθεί και το δίλημμα για τη χώρα μας. Θα μπούμε σ’ αυτή τη διαδικασία εκθέτοντας τη χώρα σε πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις; Μέχρι στιγμής η Ελλάδα δεν έχει βρεθεί σ’ αυτή τη θέση και δεν γνωρίζουμε πώς να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις υψηλού κινδύνου. Ούτε έχουμε ποτέ βρεθεί αντιμέτωποι με το ακραίο Ισλάμ… Δεν ξέρω πόσο δύσκολο και ποια θα είναι τα διακυβεύματα προκειμένου να πούμε ναι ή όχι στη συμμετοχή που μπορεί σε κάποιους να φαντάζει απίθανη αλλά όσο συνεχίζεται ο πόλεμος είναι πολύ πολύ πιθανό σενάριο. Άλλωστε η προπαγάνδα έχει ξεκινήσει με ερωτήσεις και άρθρα περί “επιστράτευσης”, κάτι που ενθαρρύνει τις σκέψεις αυτές. Μέσα στην ομορφιά του κόσμου, μέσα στην καλύτερη της φύσης ώρα, άνθρωποι σκοτώνονται για τα συμφέροντα και την μισαλλοδοξία, για την κακότητα και το μίσος. Είναι σαν να φτύνουν τη φύση που φοράει τα πολύχρωμα φορέματά της και μας προσκαλεί σε πανηγύρι. Όχι! Κανείς δε νοιάζεται για την ομορφιά, για την Ειρήνη, για την απλότητα και τη γαλήνη. Μονάχα για την καταστροφή. Κι έχουν επίτηδες επιλέξει τούτη την εποχή για να μη βρεθούν αντιμέτωποι με τον χειμώνα και τις δυσκολίες του. Ενώ η Άνοιξη… Έχει τις πιο καλές συνθήκες για… πόλεμο! Ούτε κρύο ούτε ζέστη! Ιδανικές θερμοκρασίες για αλληλοσκοτωμούς! Ακόμη κι ο πόλεμος – συνηθισμένος πια – στην Ουκρανία τέλη Φλεβάρη ξεκίνησε και καλά κρατεί. Αρχές της Άνοιξης κι αυτός, έτσι, για να μην τολμήσει η Άνοιξη ν’ ανασάνει. Το ίδιο και τώρα. Μην προλάβει η Άνοιξη να βάψει με τα χρώματά της τη γη, να βαφτεί με κόκκινο η οικουμένη, με αίμα! Και με το μαύρο του πολέμου, της καταστροφής και της φωτιάς, του θανάτου. Πόλεμος στην Άνοιξη… Και τι πόλεμος!
Είναι περίεργο το συναίσθημα να βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τον πόλεμο και μάλιστα τέτοιων διαστάσεων. Στην εφηβεία το συζητούσαμε σαν κάτι μακρινό και παράξενο κι όμως έμελε η δική μου γενιά όπως και των παιδιών μου και οι μεγαλύτεροι, να ζήσουμε πολλούς πολέμους. Θυμάμαι από τον Πόλεμο του Κόλπου μέχρι σήμερα να μιλάμε για Ειρήνη και για νεκρούς και για το πόσο ο πόλεμος είναι δυστυχία και τι προκαλεί στον κόσμο. Βλέπω τους ίδιους – τα πρόσωπα αλλάζουν μόνο – να είναι επικεφαλής των πολεμικών συγκρούσεων, γύρω από τα ίδια μέρη να συμβαίνουν οι διενέξεις, τις συμφορές να πλήττουν μάνες και παιδιά και κανείς να μη νοιάζεται στ’ αλήθεια.
Μονάχα η Άνοιξη ντύνεται τα πιο όμορφα χρώματά της για να σε κάνει να πονάς που πεθαίνουν άνθρωποι. Που σκοτώνονται παιδιά και που, ένα πράγμα, δεν σε νοιάζει αν είναι απ’ το Ιράν ή απ’ το Ισραήλ γιατί δεν διάλεξαν τον πόλεμο αλλά τους τον φόρτωσαν μαζί με τη μισαλλοδοξία και τον φανατισμό! Κι είναι κόκκινες οι παπαρούνες απ’ το αίμα των ανθρώπων, κίτρινες οι μαργαρίτες σαν τον ήλιο. Άνθη παντού όπου έχει χώμα και φως να σου φωνάζουν πως αλλού κι αλλιώς είναι η ζωή κι όλα είναι λάθος τούτες τις ώρες….
