Έκλεισαν τέσσερα χρόνια από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και φαίνεται ότι το αίμα που χύνεται στη διαμάχη Ρώσων και Ουκρανών, αλλά κι αυτό που χύθηκε στη Γάζα δεν ξεδίψασε τα “γεράκια του πολέμου”. Βρισκόμαστε όλοι με κρατημένη την ανάσα ενώπιον της απειλής ενός γενικευμένου πολέμου στην περίπτωση που οι ΗΠΑ επιτεθούν στο Ιράν. Μέχρι στιγμής υποτίθεται ότι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν διπλωματικά την κατάσταση, αλλά ο Πρόεδρος Τραμπ έχει συγκεντρώσει έναν στόλο αεροσκαφών και πλοίων προκειμένου να πιέσει την Τεχεράνη να αποδεχτεί τις προτάσεις του. Με τη σειρά της η Τεχεράνη έχει ήδη κάνει επίδειξη δυνάμεων.
Κατά τη διάρκεια του τελευταίου γύρου συνομιλιών την περασμένη Τετάρτη, το Ιράν διέκοψε για λίγο την κυκλοφορία στο Στενό του Ορμούζ, το στενό στόμιο του Περσικού Κόλπου από το οποίο περνά το ένα πέμπτο του συνόλου του πετρελαίου που διακινείται, για ασκήσεις με πραγματικά πυρά.
Καθώς άρχιζαν οι συνομιλίες, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης του Ιράν ανακοίνωσαν ότι οι ιρανικές δυνάμεις είχαν εκτοξεύσει πραγματικούς πυραύλους προς το στενό και θα το έκλειναν για αρκετές ώρες για “λόγους ασφαλείας και ναυτιλιακών ανησυχιών”.
Ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο ανωτατος ηγετης του Ιράν έχει προειδοποιήσει ότι ακόμα και «ο ισχυρότερος στρατός στον κόσμο μπορεί μερικές φορές να δεχθεί τέτοιο χαστούκι που να μην μπορεί να σταθεί ξανά στα πόδια του».
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση το μόνο που σε πιάνει είναι απελπισία. Δεν είναι δύσκολο να εμπλακούν όλες σχεδόν οι χώρες σε πόλεμο, αν σκεφτούμε αφ’ ενός τις αμερικανικές βάσεις στη γύρω περιοχή που φτάνουν μέχρι τη χώρα μας κι αφ’ ετέρου το γεγονός ότι Ρωσία και Κίνα θα υποστηρίξουν το Ιράν σε περίπτωση επίθεσης. Τα πράγματα μάλλον είναι δύσκολα και το μέλλον διαγράφεται ζοφερό. Για άλλη μια φορά μένουμε να αναρωτιόμαστε αν η ανθρώπινη ζωή έχει καμιά αξία για τους “ισχυρούς” αυτού του κόσμου ή αν όλα είναι εγωισμός, συμφέροντα και ζητήματα κυριαρχίας. Μάλλον θα καταλήξουμε χωρίς πολλή φιλοσοφία στο ότι δεν υπάρχει καμιά αξία της ανθρώπινης ζωής. Είδαμε παιδιά, βρέφη κατακρεουργημένα, σκοτωμένα, ξέρουμε ότι στη Γάζα ο λιμός είναι μια πραγματικότητα. Στον πόλεμο Ουκρανίας – Ρωσίας οι νεκροί, αγνοούμενοι κλπ φτάνουν τα δύο εκατομμύρια. Κανείς δεν συγκινείται. Κανείς δεν σκέφτεται τον Άνθρωπο! Από αυτούς που κρατάνε τις τύχες μας στα χέρια τους. Μιλάνε για πυρηνικά όπλα λες και μιλάνε για το πιο απλό πράγμα στον κόσμο και απειλούν να τα χρησιμοποιήσουν προκειμένου να δείξουν τη δύναμη και την υπεροχή τους. Κανείς δεν ανατριχιάζει στη σκέψη του τι θα συμβεί με τη χρήση πυρηνικών όπλων. Ξεπεράσαμε τον φόβο και τον τρόμο. Πλέον μιλάμε μόνο για δύναμη!
Κάποτε οι άνθρωποι πολεμούσαν για ιδανικά. Τώρα κανείς δεν γνωρίζει γιατί πολεμάει. Οι Αμερικανοί στρατιώτες καλούνται να πολεμήσουν στο Ιράν στο όνομα μιας Δημοκρατίας. Στην ουσία όμως στο όνομα του πετρελαίου! Ποια πατρίδα άραγε υπερασπίζονται; Να καταλάβουμε πως ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει μια κάποια “λογική” και για τις δύο πλευρές. Για τους υπόλοιπους όμως που εμπλέκονται, ποια λογική έχει; Γιατί ανακατεύονται οι ευρωπαϊκές χώρες και η Αμερική; Γιατί παίρνει θέση η χώρα μας; Για να τα έχουν καλά ποιοι με ποιους τελικά; Κι αν όλα έρθουν αλλιώς;
Ταυτόχρονα, έχουμε και το Ισραήλ που θέλει οπωσδήποτε πόλεμο με το Ιράν καθώς αισθάνεται να απειλείται τόσο από τα πυρηνικά του Ιράν – για τα οποία ουδείς έχει σίγουρη απάντηση – αλλά κι από τις τρομοκρατικές οργανώσεις που χρηματοδοτεί αυτό, Χεσμπολά, Χούθι κλπ. Το Ισραήλ πιέζει τις ΗΠΑ να προχωρήσουν σε πόλεμο με το Ιράν και απειλεί να βομβαρδίσει αυτό το Ιράν. Λέγεται μάλιστα ότι ο Νετανιάχου στην επίσκεψή του στις ΗΠΑ, απείλησε τον Τραμπ πως αν δεν κάνει κάτι με το Ιράν θα φροντίσει να χάσει τη θέση του. Τώρα πόσο ισχύει αυτό και πόσο το Εβραϊκό λόμπι κινεί τα νήματα είναι μια άλλη συζήτηση που δεν μας αφορά. Γεγονός είναι όμως ότι πράγματι το Ισραήλ είναι με την πλευρά των ΗΠΑ και ασκεί πιέσεις για τον παραδειγματισμό του Ιράν προκειμένου να το ξεφορτωθεί!
Πριν τους Αμερικανούς υπήρξαν οι Αθηναίοι, οι οποίοι τιμωρήθηκαν για την αλαζονεία τους με τρόπο που δεν περίμεναν. Θεωρούσαν εαυτούς αήττητους και ικανούς να επιβάλουν το δικό τους δίκαιο με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο. Η ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται αλλά επιστρέφει ως φάρσα και σε χτυπάει στο πρόσωπο. Αν δεν μπορείς να διδαχθείς, τότε είσαι ανώριμος και αλαζόνας. Οι Αθηναίοι ήταν αυτοί που νίκησαν στον Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα με το ναυτικό τους και ήταν αυτοί που έκαναν τη Σικελική εκστρατεία και απέτυχαν και τιμωρούσαν τους συμμάχους των Σπαρτιατών και στη συνέχεια καταστράφηκαν στους Αιγός Ποταμούς… Οι Αμερικανοί έχουν ήδη βιώματα στο τσεπάκι τους. Ξέρουν τι θα πει ένας τέτοιος πόλεμος. Το θέμα στο τέλος τέλος είναι η γενίκευση. Αν θέλουν αυτοί να πολεμήσουν, ας το κάνουν. Αλλά χωρίς τις συνέπειες. Πράγμα αδύνατον.
Ζήτησαν να χρησιμοποιήσουν τα ελληνικά νοσοκομεία, σε περίπτωση κήρυξης του πολέμου, για τους Αμερικανούς στρατιώτες τραυματίες. Δεν μας φτάνουν οι Βάσεις, θα έχουμε εμπλοκή ολική, αν συνυπολογίσουμε και τη συμμετοχή του πολεμικού ναυτικού σε νατοϊκές ασκήσεις στην περιοχή ενώ αναμένεται ο πόλεμος… Στα νοσοκομεία που βρίσκονται σε κατάσταση εμπόλεμη χωρίς να υπάρχει πόλεμος και που για να βρεις κρεβάτι κάνεις τάμα! Με εξαντλημένο προσωπικό, νοσηλευτές και γιατρούς, αυτό που λείπει είναι να φέρουν και τραυματίες. Βεβαίως αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν καθώς τα “γεράκια του πολέμου” απαιτούν και οι υπάλληλοι απλώς υποκλίνονται και λένε “Μάλιστα, κύριε!”.
Στην πραγματικότητα, πάντα το ζήτημα παραμένει η αξία του ανθρώπου. Η ιερότητα της ζωής κι η ιερότητα του θανάτου. Αυτά στον πόλεμο παύουν να έχουν νόημα. Δεν ενδιαφέρουν κανένα γιατί δεν ενδιαφέρει κανέναν ο άνθρωπος. Η εξαθλίωση, ο φόβος, ο τρόμος, η αγωνία, εν τέλει ο θάνατος κάτω από τις πιο άσχημες συνθήκες. Σαφώς θα έχουμε μετάδοση από τα ΜΜΕ! Να εκπαιδευτούμε λίγο ακόμη στην αγριότητα, στην εξοικείωση με τον θάνατο από τον καναπέ του σπιτιού μας. Να δούμε λίγα πτώματα ακόμη. Να χάσουμε ολότελα την ανθρωπιά μας.
Και τα “γεράκια του πολέμου” να πανηγυρίζουν κάθε που θα βομβαρδίζουν, κάθε που θα χτυπάνε έναν στόχο. Είτε ιρανικό είτε αμερικανικό.
Σύγκρουση γιγάντων άλλη μια φορά. Δύση και Ανατολή. Τρεις κουλτούρες, τρεις νοοτροπίες. Και οι μεν και οι δε έτοιμοι να πέσουν στη φωτιά για διαφορετικά ιδεώδη. Γεμάτοι φανατισμό από άλλες ρίζες. Μια θρησκεία που εξαπλώθηκε δια πυρός και σιδήρου και μια άλλη – με όλες τις συνθήκες της – που στηρίζεται στην αγάπη αλλά στηρίζει και την ανωτερότητα της λευκής φυλής κατά περιπτώσεις. Μια που έχει στερεωθεί μέσα από διωγμούς και κυνήγι στον 20ο αιώνα και βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το Ισλάμ…
Ας ελπίσουμε κι ας ευχηθούμε να υπάρξει διπλωματική λύση όσο απίθανο κι αν φαίνεται…
