Πριν από αυτούς τους στίχους

υπήρξαν γυναίκες που περπάτησαν μέσα στη ζωή

κουβαλώντας ψωμί, παιδιά και σιωπές.

Κανείς δεν τις είπε ηρωίδες.

Μα απ’ τα χέρια τους πέρασε η μυστική ιστορία του κόσμου.

Άγιες γυναίκες

Άγιες γυναίκες,
εσείς που μάθατε να αγαπάτε
χωρίς να ζητάτε τίποτα,
που δίνατε το σώμα σας
σαν να δίνατε ψωμί,
πώς να σας εξηγήσω
πως κάθε σας χάδι
ήταν μια επανάσταση

πιο μεγάλη
από όλες τις σκέψεις
Κι αν κάποτε φύγατε
αφήνοντας στο μαξιλάρι
μια εσοχή ζεστή,
εκεί κατάλαβα
πως ο έρωτας δεν τελειώνει
απλώς αλλάζει δωμάτιο
και μας περιμένει
στην άλλη άκρη της σιωπής.

Άγιες γυναίκες,
όταν σας θυμάμαι
ο κόσμος μικραίνει

γίνεται ξανά ένα κρεβάτι,
δύο σώματα, κι ένα φως
που δεν θέλει να σβήσει.
Κι έτσι, χωρίς να το ξέρετε,
γίνεστε η αρχή της ζωής
κάθε φορά που κάποιος ελπίζει.
Δεν κλαίτε,

μόνο προχωράτε
μπροστά απ’ όλους
κρατώντας στην αγκαλιά σας
το μέλλον.

Κι εμείς, μια μέρα,
θα πούμε πως η ζωή
άρχισε από τα χέρια σας.

© Παναγιώτης Κουμουνδούρος 2026