Ο ΓΑΤΟΣ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑ
Μια φορά ήταν ένας γάτος που νόμιζε πως είναι κότα και ήξερε και να γαβγίζει. Τ’ αφεντικά του, όμως, ήταν στριμμένοι άνθρωποι και δεν τον χώνευαν – παρ’ όλο που τους έκανε ένα μεγάλο δίκροκο αυγό κάθε μέρα, και φύλαγε όλη νύχτα το σπίτι απ’ τους κλέφτες.
Κάποτε, ήρθε ένας ευγενικός κύριος για επίσκεψη. Χτύπησε μια, δυο, τρεις φορές, κλότσησε την πόρτα, αλλά τίποτα!
Αυτοί οι στριμμένοι άνθρωποι δεν του άνοιγαν. Κάθισε λοιπόν κι αυτός απογοητευμένος στα σκαλάκια κι άρχισε να τρώει τα σοκολατάκια που τους είχε φέρει δώρο.
Εκείνη τη στιγμή έβγαινε ο γάτος από το κοτέτσι. Πλησίασε τον κύριο και τον μύρισε με περιέργεια. Ο κύριος, κατά σύμπτωση, ήξερε να νιαουρίζει.
«Γεια σου! Δεν είναι εδώ τ’ αφεντικά σου;» νιαούρισε στον γάτο.
Ο γάτος ενθουσιάστηκε.
«Πού μάθατε να νιαουρίζετε;» ρώτησε με θαυμασμό.
«Ε, ακούγοντας…» γουργούρισε ντροπαλά ο κύριος.
«Και βέβαια είναι εδώ τ’ αφεντικά» βιάστηκε να πληροφορήσει ο γάτος τον κύριο. «Δε σας ανοίγουν όμως, γιατί δε σας χωνεύουν!»
«Γιατί δε με χωνεύουν;»
«Πιθανόν επειδή ξέρετε να νιαουρίζετε. Όπως δε χωνεύουν κι εμένα επειδή ξέρω να κάνω αυγά και να γαβγίζω. Το κατεστημένο θεωρεί επικίνδυνους τους τύπους του είδους μας…» είπε μελαγχολικά ο γάτος.
«Ξέρω επίσης και να γίνομαι σχεδόν αόρατος…» είπε σεμνά ο κύριος. «Δεν τα καταφέρνω βέβαια πολύ καλά ακόμα… Πότε μου περισσεύει και μου φαίνεται ένα αυτί, πότε ένα πόδι… Πάντως, κάτι είναι κι αυτό θαρρώ…»
«Είναι σπουδαίο!» είπε ο γάτος. «Και με όλα αυτά τα προσόντα, τι δουλειά κάνετε, αν επιτρέπετε;»
«Δημόσιος υπάλληλος…»
«Έπρεπε να το φανταστώ…» είπε ο γάτος. «Έχετε και τα τυπικά προσόντα! Και είσαστε ευχαριστημένος;»
«Μμμ, όχι ιδιαιτέρως. Αλλά σε τρία χρόνια θα πάρω προαγωγή και σε τριάντα πέντε μια καλή σύνταξη και εφάπαξ».
«Νιαρφ!» έκανε περιφρονητικά ο γάτος.
«Ε, και τι να κάνω;» ρώτησε ο κύριος.
«Να έρθετε μαζί μου!» είπε ο γάτος, παίρνοντας ξαφνικά μιαν απόφαση. «Πρέπει, όσο είμαστε νέοι, να βρούμε μια πιο αξιοπρεπή δουλειά. Να πάμε κάπου που θα ξέρουν να εκτιμήσουν τις ικανότητές μας. Έχω ακούσει πως εδώ κοντά μένει μια κυρία που κάνει παραμύθια. Ας πάμε να της ζητήσουμε μια καλή θέση σε κάποιο από αυτά!»
«Πάμε!» είπε ο κύριος. «Τι έχουμε να χάσουμε;»
Η κυρία έμενε δυο δρόμους παρακάτω, στον πέμπτο όροφο μιας ήσυχης πολυκατοικίας. Ο κύριος βρήκε την πόρτα της και, κρατώντας αγκαλιά τον γάτο, χτύπησε το κουδούνι.
Άργησε λίγο να του ανοίξει. Φορούσε μια μακριά, λουλουδάτη νυχτικιά, ήταν αναμαλλιασμένη, κι είχε τα μάτια πρησμένα απ’ τον ύπνο.
«Συγγνώμη για την εμφάνισή μου… Εργαζόμουν, ξέρετε…» δικαιολογήθηκε. «Τι θα θέλατε;»
«Κοιτάξτε» είπε διστακτικά ο κύριος. «Θα θέλαμε, αν είναι δυνατόν, να μας βολέψετε σε κάποιο από τα παραμύθια σας. Εγώ είμαι απόφοιτος λυκείου, μιλάω αγγλικά, νιαουρίζω και ξέρω να γίνομαι σχεδόν αόρατος.
Ο φίλος μου από δω γαβγίζει και κάνει αυγά. Κι έχει και ωραία πράσινα μάτια…»
«Χμ, ελάτε μέσα» μουρμούρισε η κυρία και τους οδήγησε στο γραφείο της. «Καθίστε» είπε στον κύριο, «ξαπλώστε» είπε στον γάτο, και κάθισε κι εκείνη. «Για να δούμε…» συνέχισε ψάχνοντας τα χαρτιά της. «Αυτόν τον καιρό διορθώνω κάτι παλιά παραμύθια. Κάπου μπορεί να βρεθεί μια θέση και για σας. Να ένα: Η Κοκκινοσκουφίτσα! Αν το αλλάξουμε λίγο θα είναι ό,τι πρέπει!»
«Δηλαδή;» ρώτησε απορημένος ο κύριος.
«Να: όπως ξέρετε, η Κοκκινοσκουφίτσα πάει στη γιαγιά της, που είναι λίγο αδιάθετη, μ’ ένα καλαθάκι φαγώσιμα κι ένα μπουκάλι κρασί. Περνώντας από το σκοτεινό δάσος συναντά έναν κακό λύκο… Λοιπόν, το διορθώνουμε: η Κοκκινοσκουφίτσα πάει στον παππού της, που είναι λίγο αόρατος και, περνώντας από το σκοτεινό δάσος, συναντά έναν κακό γάτο… Πώς σας φαίνεται;»
«Νιαρνιάρ» είπε αποδοκιμαστικά ο γάτος.
«Δεν του αρέσει» μετέφρασε ο κύριος. «Στο τέλος θ’ αναγκαστεί να με φάει και δεν το θεωρεί σωστό. Ούτε κι εμένα μ’ αρέσει, βέβαια. Τίποτα άλλο δε γίνεται;»
«Καλά» είπε η κυρία. «Ας δοκιμάσουμε κάτι άλλο: η Κοκκινοσκουφίτσα, περνώντας από το σκοτεινό δάσος, αντιλαμβάνεται έναν σχεδόν αόρατο κύριο να την παρακολουθεί…»
«Και μετά; Και μετά;» ρώτησε μ’ ενδιαφέρον ο κύριος.
«Ε, του δίνει ένα χαστούκι στο δεξί μάγουλο που είναι ορατό, και φεύγει τρέχοντας γιατί πάει να επισκεφθεί τον γάτο της και έχει αργήσει. Ο γάτος την υποδέχεται γαβγίζοντας χαρούμενα και της γεμίζει το καλαθάκι με φρέσκα αυγά. Τι λέτε;»
«Δεν έχει και σπουδαία πλοκή» είπε ο κύριος. «Για προσπαθήστε λίγο ακόμα…»
Η κυρία άρχισε να χάνει την υπομονή της.
«Έστω» είπε. «Έχουμε έναν σχεδόν αόρατο κύριο που τον λένε Κοκκινοσκούφη και πάει να επισκεφθεί ένα κοριτσάκι λίγο αδιάθετο, φέρνοντάς του για δώρο ένα καλάθι με αυγά κι ένα γάτο που γαβγίζει…»
«Γαβββ» είπε ο γάτος.
«Είναι πληκτικό» μετέφρασε ο κύριος. «Προσθέστε του λίγη δράση…»
«Καλά» είπε θυμωμένη η κυρία. «Περνώντας από το σκοτεινό δάσος, του επιτίθεται μια άγρια γιαγιά, η οποία καταβροχθίζει το αριστερό του πόδι που φαίνεται, σπάζει τα αυγά και κατασπαράζει τον γάτο… Εντάξει τώρα;»
«Ανοησίες» είπε ο κύριος. «Τελικά αυτό το παραμύθι δεν κάνει για τη δουλειά που θέλουμε… Δεν έχετε κανένα λιγότερο σαχλό;»
«Χουμ!» είπε η κυρία έξω φρενών. «Έχω. Θα σας βάλω στο μόνο που σας ταιριάζει – αφού δεν έχετε καθόλου φαντασία!»
«Για ν’ ακούσουμε!» είπαν μ’ ένα νιαούρισμα και οι δύο.
«Μια φορά ήταν ένας γάτος που νόμιζε πως είναι κότα και ήξερε και να γαβγίζει. Τ’ αφεντικά του όμως ήταν στριμμένοι άνθρωποι και δεν τον χώνευαν…»
«Κάτι μου θυμίζει αυτό» μουρμούρισε ο κύριος. «Και δε μου λέτε, μήπως μετά έρχεται ένας κύριος και αποφασίζουν να πάνε μαζί σε κάποια κυρία;»
«Ναι» είπε μοχθηρά η κυρία.
