Σοφία Τριανταφυλλίδου: Μαρία Μαγδαληνή.

Δεν ήμουν δίπλα Του.

Ήμουν μέσα Του.

Τη μέρα της Σταύρωσης

με ένιωσα στις οπές από τα καρφιά του.

Το δικό μου αίμα έρεε στις πληγές του.

«Ποια είσαι;» με ρώτησε.

«Εσύ, όταν λες την αλήθεια

και σε σταυρώνουν».

Στον Τάφο μπήκα πριν από Εκείνον.

Τον περίμενα στο κέντρο της σπηλιάς,

εκεί που κανείς δεν έχει ανάγκη από ονόματα.

Ήρθε λυγισμένος.

Εγώ στάθηκα μπροστά του όρθια,

όπως στέκεται ένα σώμα μπροστά σε καθρέφτη

που χρόνια φοβόταν να κοιτάξει.

Κι Εκείνος άγγιξε την καρδιά του,

και βγήκα ολόκληρη.

Δεν ήμουν το μύρο του.

Ούτε η αμαρτία του.

Ούτε η μαθήτρια, ούτε ερωμένη.

Ήμουν η Πλευρά Του.

Η αρχική.

Η μισή Θεότητα που έλειπε

για να υπάρξει Ανάσταση.

Και οι δύο,

γεννημένοι από την ίδια πληγή.

Και τότε μπόρεσα να δω

το μόνο αληθινό του θαύμα:

Δεν τον αγάπησα επειδή ήταν Θεός.

Τον αγάπησα επειδή ήταν και γυναίκα