ΜΑΡΙΑ

 

Ο χειμώνας που θα ‘ρθει

Ο νέος χειμώνας

Θα ‘ χει ιδιόκτητες καταιγίδες

Θα είναι πράσινος σαν βάτραχος

Θα αναπνέει απ’ το στόμα σου

Θα αντιγράφει τα λέπια ενός φρικτού χρόνου

Θα χαμογελάει με χαρτοπόλεμο

 

Και στο λαιμό

Θα φοράει παμπάλαιο μενταγιόν

Ένα ατέλειωτο θαύμα

Από αναστατωμένα κοσμήματα

Και νεκρές αχιβάδες

 

Δεν υπάρχει πιο μεταχειρισμένο μέρος

Για να τιμωρήσω το σώμα μου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΧΑΘΗΚΑΜΕ

 

Υπάρχω ερήμην μου

Χωρίς λέξεις ωραίες

Μόνο για να σε πω

Με όλα τα ονόματα

Που προδίδεις

 

Κανένα δεν στέριωσε

 

Κανένα δεν βρέθηκε

Αντάξιο ενός αληθινού ζώου

Να σε καρφώσει πάνω στα γράμματα

Να σε κάνει ανεξίτηλα δίκαιη

Μπροστά στο χαρτί

Μελάνι

Που έχασε τη ζωή της

Σε δύο διαφορετικές τραγωδίες

 

Εγώ θα σε αποκτώ

Για να υποκρίνεσαι σώμα

Εσύ να ληστεύεις

Και να σου λέω αγάπη μου

 

Μέχρι να ξηλωθούν τα φιλιά

Και να βγει το φεγγάρι

Χαλασμένο απ’ το στόμα σου

Σαν πορτοκαλί βάτραχος

Να ταιριάξει πάνω στην άσπρη σελίδα σου

Το τυφλό μου ελάφι

 

Εξαιτίας σου

Έχασα όλα τα χέρια που φύτευα επιμελώς

Μόνο να μπορώ να σε πιάνω

Να σε βαπτίζω

Και να σου λέω αγάπη μου

 

Για να με φεύγεις

Να με κοιτάζεις θολά

Με τα χορτασμένα δόντια σου

 

Έτσι που βρώμισαν

Όλα τα εκπληκτικά φρούτα γύρω σου

 

Και χαθήκαμε

 

Εγώ εσύ

Και τα κομμένα μου δάχτυλα

Στο βάθος του κόλπου σου

Που κάθε φορά γεμίζει με άλλους

Μέσα σε μια πρασινάδα

Διαβολική

 

Από επικίνδυνους πιλότους

 

ΔΙΑΙΡΕΣΗ

 

Και καθώς παρέμενε ο καιρός

Έχανα γόνατα

Το βλέμμα σου μια λίμνη

Στάσιμη

Ξεχώριζες μόνο κάτι σπίθες

Ελάχιστα κόκκινες

Πεταμένες στο τασάκι της θάλασσας

 

Δεν είχε βρέξει για μέρες

Παρότι εκείνη η μεγάλη τρύπα

Κάτω απ’ τον αφαλό σου

Που γνωστοποιούσε το φύλο σου στον κόσμο

Πιο χαλασμένη από ποτέ

Διαφήμιζε τις πινακίδες της

Σ’ έναν άγνωστο κόσμο

 

Προσπάθησα να ανέβω το σώμα σου

Ξανά

Να επισκεφθώ το λαιμό σου

Με την σεμνότητα του κεριού που ανάβει

Μα είχε γίνει κομμάτια

Από την προηγούμενη μάχη

 

Και το φως έγερνε

Και έχανα γόνατα

Ώσπου θυμάμαι

Σχεδόν τυφλός

Πίσω απ’ το δέρμα μου

Με την πλάτη γυρισμένη σε μένα

Ανέτειλε σαν τελευταίο τσιγάρο

Αποχαιρετισμού

 

Ο εαυτός μας σε διαίρεση

 

 

 

 

 

(από τη συλλογή “Πράξη εξαφάνισης” Εκδ. Σμίλη)

 

 

Βιογραφικό

 

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος γεννήθηκε στο Μοσχάτο το 1962. Σπούδασε στο Παρίσι κοινωνιολογία και στην Αθήνα δημοσιογραφία, εγκαταλείποντας και τα δύο στη μέση, χωρίς να πάρει πτυχίο. Το πρώτο του βιβλίο «Διαμελίζομαι» κυκλοφόρησε το 1983, σε ηλικία 21 ετών, έτος που γνωρίζει την Κατερίνα Γώγου. Σχέση που τον επηρέασε βαθιά και διήρκεσε δέκα χρόνια, έως τον θάνατό της το 1993. Έχει γράψει ποίηση, πεζογραφία, δυο «σχέδια» νέου μυθιστορήματος, ένα θεατρικό μονόλογο, και έχει συνεργαστεί ως αρθρογράφος με πολλά έντυπα και εφημερίδες. Την επταετία 2001 – 2008 διατηρούσε μόνιμη στήλη στην εφημερίδα Metro («Οδός Βιβλίου») με θέμα το βιβλίο, αλλά έγραφε και την «Άποψη» της εφημερίδας. Την τριετία 2009-2012 υπήρξε βασικός συντάκτης της εφημερίδας Ελευθεροτυπία στο ένθετο Βιβλιοθήκη, όπου διατηρούσε, εκτός της αρθρογραφίας και την μόνιμη στήλη «Νύχτα είναι, θα περάσει». Για τρία χρόνια (2016-2019) δούλεψε ως παραγωγός στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ Open στην εκπομπή «Ολομόναχοι μαζί» που είχε σαν θέμα την Λογοτεχνία και την Μουσική, με καλεσμένους συγγραφείς και ποιητές.
Έχουν εκδοθεί 25 βιβλία του (τα περισσότερα ποιητικά) εκ των οποίων τρία έχουν μεταφερθεί στο θέατρο. Η τετραλογία Πιο νύχτα δεν γίνεται (Οξύ 2011) – Μετά (Απόπειρα 2012) – Καπνισμένο κόκκινο (Σμίλη 2013) και Ολομόναχοι μαζί (Σμίλη 2014) εγκαινιάζει την λεγόμενη Κοσμική τετραλογία, και θεωρείται έργο αναφοράς, σαν μια μεγάλη, φασματική αλληγορία που διαρρηγνύει τα πλαίσια του Κανόνα.
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Γαλλικά, στα Γερμανικά, στα Ισπανικά και στα Σέρβικα.

(Πηγή: “Εκδόσεις Σμίλη”, 2025)