Προετοιμάζεται μια εποχή, όπου η κοινωφελής μνήμη θα είναι παράνομη. Ζούμε στην αποθέωση των σκουπιδιών του παρόντος. Η πραγματικότητα εκφράζεται με τα περίφημα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, που πολλές φορές δεν…
Το Λίγο του κόσμου, το πρώτο της βιβλίο που διάβασα, ξεγελούσε: Η ποιήτρια δεν έδειχνε ακόμα τόσο ανησυχητικά ανόμοια προς οτιδήποτε, ούτε καν προς τον εαυτό της – δεν προκαλούσε…
Δέκατη πέμπτη μέρα Στο άγγιγμα του έρωτα. Οι πιο ωραίες ώρες, οι πιο όμορφες στιγμές, οι πιο έντονες μέρες, και μήνες με μουσική· οι πιο φρικτές καραντίνες, οι βασανιστικές…
Λοιπόν, τι μπέρδεμα Η μνήμη χρονοταξικά αβυθομέτρητη Παμφάγος, χάος αχανές, αχόρταγο Μα συνωστίζονται μέσα της φύρδην - μίγδην Τα διάφορα που διασώθηκαν τυχαία Με κόπο ή σε σύγχυση ή…
Βαθύ ποτάμι η μνήμη Στην αρχαία κοίτη στο υπέδαφος ρέει Προς τα πίσω πορεία αντίστροφη στο μεγάλο βουερό της ζωής ποταμό . Απορείς με το θαύμα Στην αέναη κίνηση ανταγωνιστές…
Ένας αιώνας ακριβώς έχει περάσει από τις τραγικές ώρες που βίωσαν οι Έλληνες στην αποβάθρα της Σμύρνης. Έλληνες συγκεντρωμένοι στη Σμύρνη σχεδόν απ’ όλη τη Μ. Ασία που ακολούθησαν τον…
Για ένα χειμώνα Στα πέταλα πάνω της αμυγδαλιάς η Άνοιξη, κοιμάται με τα χέρια της υπομονής της πλεγμένα και τ’ αποκαμωμένα βλέφαρα κλειστά δίχως ούτ’ ένα δάκρυ πάνω…
Τα παιδικά χρόνια παίζουν, όπως γνωρίζουμε, μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός ανθρώπου και πολύ περισσότερο ενός μεγάλου δημιουργού. Και ό,τι κι αν λένε για την ανεξαρτησία του καλλιτεχνικού…
Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε (σαν προχθές) στις 11 Ιανουαρίου το 1910. Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου το 1975. Θεωρείται αντιπροσωπευτικός ποιητής της φυγής, του εξωτισμού και του κοσμοπολιτισμού. Γεννήθηκε…
Πριν από λίγες μέρες μπήκα σ’ ένα βιβλιοπωλείο. Μια φίλη μου είχε εκείνη τη μέρα τα γενέθλιά της κι έψαχνα να βρω ένα βιβλίο με φρεσκο-χωρισμένες για να της το…
Μαρία Κυρτζάκη Τα καπνά της Καβάλας ποτέ δεν έπαψαν στις επικράτειες του βλέμματός σου να βλασταίνουν. Στης μνήμης σου την άκρη, του πατέρα το περίπτερο και των βιοπαλαιστών ο…
ΑΛΟΝΣΟ ΚΙΧΑΝΟ Κι έτσι σιγά σιγά, μέρα τη μέρα, τα λησμόνησε όλα: πρώτους αυτούς που έφυγαν ηττημένοι, τον ποιητή, τον δάσκαλο και τον καιόμενο· έπειτα όσους καταφέραν κι επιστρέψανε…
