Επιμελώς    Είμαι εδώ να σας θυμίζω, όσα θέλετε επιμελώς να ξεχάσετε    Τα μυστικά κρύφτηκαν σε εκείνα τα χρόνια, όμως  τα κράτησα σφιχτά  κλειστές οι χούφτες, να μην χαθούν…

Παντομίμα Τα παιδιά ακροπατούν Ισορροπούν με τσακίσματα Στην τεντωμένη μελωδική γραμμή Ανοίγουν τα φτερά τους Με ελπίδα Μήπως χωρέσουν μέσα τους Όλο τον κόσμο   Παρακολουθώ από κάποια απόσταση Λαθραίος…

Το πικραμένο νερό   Ήρθανε πάλι απρόσμενοι και βάρβαροι επισκέπτες Και μου χαράξαν το κορμί και το μυαλό Και να ‘μαι τώρα  κορμός χαραγμένος εγώ Κάτι σαν δάκρυ  να στάζω…

Από τα ποιήματα δεν μπορείς να ζήσεις. Δεν εννοώ αυτό που λίγοι το κατάφεραν Αλλά εκείνα τα κενά ανάμεσα στις πτήσεις Που δίποδα φτεροκοπάμε με ή χωρίς φτερά Στο χώμα-…

ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΓΑΡ Στο πρώτο σου βήμα, μ’ εκείνο το καθάριο και βέβαιο βλέμμα, γύρισα την πρώτη μου σελίδα. Την πρώτη φορά που αμήχανα πρόφερα μισόλογα με κόμπους, μου έγνεψες την…

Την μια , την χλεύαζαν από παιδί, που μάζευε ζιζάνια απ’ τους αγρούς κι όλο στοργή, τα μεταφύτευε στον κήπο κι ετοίμαζε ποτά, πικρά και δύσοσμα. Την άλλην όμως την…

                                                          Ήμουν «υπότιμος» εκπαιδευτικός,                         αφού δεν πρόλαβα  να πάρω διδακτορικό                                                      τότε  «…

V / ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ   Τα άλλα νησιά στο βάθος του πελάγου προσμένουν την ανάδυση   Ο άνεμος βρίσκεται παντού.   Παίρνει δρόμο ποταμού με πικροδάφνες και πικραίνεται παίρνει δρόμο του…

ΕΙΠΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ‘ΓΔΥΣΟΥ’   Είπα στην Ποίηση ‘γδύσου’ βγάλε τα φκιασίδια έλα μαζί μου στους βουερούς δρόμους τις μεγάλες σιωπές.   Κάποτε περπάτησα στα περιβόλια κάτω από δέντρα με…

Ο Τιτανικός Ένα βουνό, ταξίδι στον ωκεανό πνίγει το φόβο τον αιώνιο της θάλασσας Άνθρωποι πάνω του, όμοιοι θεοί Ραίνει με φως τα σκότη τα απύθμενα σχίζει το άγνωστο γλιστρώντας…

 ΑΠΟΓΡΑΦΗ «Το ξύλο αυτό που δρόσιζε το μέτωπό μου τις ώρες που το μεσημέρι πύρωνε τις φλέβες σε ξένα χέρια θέλει ανθίσει.» Γιώργος Σεφέρης, Το ναυάγιο της «Κίχλης» Τον καιρό…

ΤΟ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ Αιχμάλωτη στο κάδρο μένει ακόμα η στιγμή. Μα κάποτε μπορεί και ξεγλιστράει. Τρέχει τότε στον τοίχο, Στάζει στο πάτωμα. Απλώνεται στα έπιπλα, στα χαλιά, στα ρούχα. Εκεί συναντάει…