Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Γιώργος Δουατζής: ένα ποίημα

Μια δοξαριά

 

Μια δοξαριά στον άνεμο η γραφή

και πέρασαν κιόλας ή μόλις

πενήντα χρόνια μοιρασιάς

με διψασμένες τις λευκές σελίδες στο τραπέζι

που ζήταγαν, ζητούν όπως κι εσύ

δικαιολογία να υπάρχουν

 

Βγήκαν ολόγιομες στην Αγορά

βορά σε αδηφάγους αναγνώστες

καρποί νυχτερινής μοναχικότητας

για κείνους που ξεδίψασαν με στίχους-στάλες

λύπης, χαράς, καμάτου και ελπίδας

στάλες που πήραν σάρκα και οστά

στο χώρο μιας μοιραίας αλφαβήτου

 

Μια δοξαριά στον άνεμο η γραφή

μα, μην ανησυχείς

φτάνει σε κείνους που ζητούν

προσκέφαλα ποιητικά κι έναν αθώο ύπνο

 

Στον άνεμο μια δοξαριά

ο χρόνος της μακρύς, βραχύβιος (;)

ανάλογα με τις ψυχές που θ’ ακουμπήσει

ή θα τη στείλει ζωντανή μακριά

ή θα την αφανίσει

 

Πενήντα χρόνια

μισός αιώνας

για μια δοξαριά

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.