ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Ξεφυλλίζω την εφημερίδα και τα γράμματα

μοιάζουν με ραγισμένα σύννεφα που ξεγλιστράνε

ο κόσμος μέσα μου φυλλοροεί,

καθόμαστε με τη γυναίκα μου στον κήπο

φυσάει

πλέει ο κήπος προς τα πίσω

σφίγγω τα χέρια να μη σπάσει το νεκρό παιδί

αγγίζω όλη την αβίωτη αγάπη

στέκομαι μέσα της σαν σε υπόστεγο ημιτελές,

τρυπώνει από παντού ο χρόνος.

 Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΡΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ.

Βήμα μετέωρο ανάμεσα σε δυο στιγμές

ανολοκλήρωτο,

άκρα κομμένα, στήθος σφριγηλό

σαν τον κορμό ενός ξύλου όπου εγγράφονται οι κύκλοι της ζωής,

κι όμως εσύ μπορείς να βγεις από τα θραύσματα πανσέληνος

γιατί το ξέρεις θ’ απομένει πάντα

ένα βήμα νοερό απ’ το κομμένο πόδι

το δέρμα μιας επιθυμίας ζωντανής

που έγδαρε τη σάρκα σου.