«Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε», γράφει ο Ελύτης στη «Μαρία Νεφέλη». Αναρωτιέμαι τούτες τις στιγμές μήπως το ξοδεύει για να μη μας βλέπει. Να μη βλέπει τούτη τη μικρή χώρα που μοιάζει σαν μετέωρο πάνω από το χάος.

Ούτε κι εμείς δεν ξέρω αν θέλουμε να βλέπουμε τον τόπο μας μ’ αυτά που συμβαίνουν καθημερινά, σαν απανωτές σφαλιάρες, και δεν μας αφήνουν να πάρουμε ανάσα! Δεν προλαβαίνουμε να εμπεδώσουμε το ένα, έρχεται άλλο πιο σκληρό ή πιο χυδαίο και μας αποτελειώνει.

Δεν είχα σκοπό να επαναλάβω το τετριμμένο «οι άνθρωποι πεινάνε» αλλά διάβασα κάτι και πάγωσα. Για να κλείσεις τραπέζι σε γνωστό τραγουδιστή – σε κοσμικότατο νησί – η χαμηλότερη κατανάλωση είναι 15.000€ με τα μισά προπληρωμένα. Ανατρίχιασα. Κόμπος στο λαιμό. Ξανά στο κείμενο γιατί αυτό είναι σκάνδαλο όταν οι συντάξεις είναι 360€ για τους ανασφάλιστους υπερήλικες και τα επιδόματα αναπηρίας 313€… Άλλωστε ξέρουμε ότι και οι πιο υψηλοί μισθοί, τουλάχιστον της υποτιθέμενης «μεσαίας τάξης» –  λέμε τώρα – δε φτάνουν ούτε για έξτρα πασατέμπο στο θερινό σινεμά, αν καταφέρεις να πας.

Γενικά Αν Καταφέρεις Να πας!

Να πας ζωντανός ή να βγεις ζωντανός από νοσοκομείο!
Μπορεί να μην εφημερεύει και εσύ να πεθαίνεις! Έχεις διαλέξει Λάθος μέρα, άρα καλό θα είναι να πεθάνεις εφόσον το άλλο νοσοκομείο είναι σε σοβαρή απόσταση! Βλέπεις φίλε μου αν σου δώσουν τις Πρώτες Βοήθειες παραβιάζουν κάποια Πρωτόκολλα που έχουν υπογράψει με;;;
Πάμε καλά;;; Όχι δεν πάμε! Ένα καρδιογράφημα θα έσωζε μια ζωή αλλά σιγά που θα χαλάγανε τους τύπους! Θα παραβίαζαν το τυπικό; Κι αν είχαν κυρώσεις; Πού το πάτε αυτό;
Τώρα πάντως ο ένας πετάει το μπαλάκι στον άλλο. Εθνικό σπορ το μπαλάκι σε λίγο!

Στην Ελλάδα το Σημαντικό είναι ΝΑ ΜΗΝ έχεις Κυρώσεις! Μη βρεθείς Ένοχος!
Γι’ αυτό και παίρνεις τον καλύτερο ( ; ) δικηγόρο που ξέρει το σύστημα και σε βγάζει λάδι!
Η ουσία είναι να εγκληματήσεις και να βγεις λάδι! Να βγεις Ένοχος για δύο Βιασμούς και η Πρόεδρος του δικαστηρίου να ψηφίζει πως είσαι Αθώος! Εντυπωσιαστήκαμε; Όχι… Πληγωθήκαμε…
Το αίσθημα της ματαίωσης, της αηδίας, του θυμού, του φόβου μας έχουν καταλάβει. Η πνιγμονή από τη σαπίλα του συστήματος – αλητεία να είναι σύστημα το έγκλημα! – που μας καπέλωσε όλους! Ειδικά όσους υπέστησαν τη βία και τον εξευτελισμό.

Ελληνικό #metoo λέει. Πόσοι ανακρούουν πρύμνας μετά την σχεδόν αθώωση του Λιγνάδη; Ποια γυναίκα θα τολμήσει να μιλήσει και να αντιμετωπίσει στα ίσα το οποιοδήποτε επώνυμο τέρας; Ποιο νέο αγόρι; Ποιος θα βγάλει τα εσώψυχά του; Αντί να σπάσει το απόστημα το άφησαν εκεί.
Σκέφτομαι ότι κατηγορούμε την Αμερική για όλες τις πληγές του Φαραώ. Την ίδια ώρα όμως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο εκεί δεν θα τολμούσαν οι δικαστές να αφήσουν με αναστολή κάποιον που επιβεβαιωμένα εγκλημάτησε.
Με ποια λογική και με ποια ενσυναίσθηση αυτή η Πρόεδρος του δικαστηρίου, που σημειωτέον αποδείχτηκαν οι δύο βιασμοί και καταδικάστηκε αυτός ο άνθρωπος, ψηφίζει υπέρ της αθωότητάς του;
Αν ήταν ένας άγνωστος, χωρίς κάποια θέση, χωρίς πολιτικές και καλλιτεχνικές γνωριμίες υψηλά ιστάμενες, θα τολμούσαν να το κάνουν αυτό ή θα εξαντλούσαν την αυστηρότητά τους; Προφανώς το δεύτερο!
Αναλογίζομαι τους ανθρώπους που εξαναγκάστηκαν να μιλήσουν με λεπτομέρειες για όσα έπαθαν και μάλιστα σε πολλή νεαρή ηλικία και με πιάνει τρόμος για την ψυχική πίεση και τον πόνο του να ξαναζήσουν τα ίδια οδυνηρά γεγονότα.
Οι ποινές θεσπίστηκαν για να αποτρέπουν και να σωφρονίζουν. Η πραγματικότητα δεν μας δικαιώνει βέβαια. Στους υπεύθυνους για τους νόμους και την εφαρμογή τους και τον τρόπο εφαρμογής τους εναπόκειται το πώς και γιατί και πότε.
Ο νόμος, η ποινή, η θεμελιώδης αξία τους έχει κατοχυρωθεί στο συλλογικό συνειδητό από τα πρώτα χρόνια της συγκρότησης κοινωνιών. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε αυτό στο έλεος κάθε δικαστή και δικηγόρου δίχως ήθος και εύκολο στόχο σε πιθανές πολιτικές παρεμβάσεις. Η σκέψη της Νεότερης και Σύγχρονης Ευρώπης θεμελίωσε το Νομικό Σύστημα και ενισχύθηκε από αυτό. Είχε την πεποίθηση ότι όλα διέπονται και ρυθμίζονται από τον Νόμο! Από την εφαρμογή του. Σε όλους ανεξαιρέτως.
Η ποινή έχει την αξία και τη σημασία που εμείς της δίνουμε όταν θέλουμε να έχουμε μια κοινωνία που να λειτουργεί σωστά. Να προστατεύει τα μέλη της.

Ποιος νιώθει προστατευμένος σ’ αυτή την κοινωνία;
Κανείς!

Μας τάζουν όμορφες μέρες και χρήματα, ψίχουλα,  για να πέσουμε σε νιρβάνα. Για να πάψουμε να αντιδρούμε. Πρέπει να ορθώσουμε ανάστημα αλλιώς θα πνιγούμε όλοι μέσα στη λάσπη…