Μα ναι, κι εγώ, σε ώρα ανάγκης

Τα παιδικά μου χρόνια είχα βάλει ενέχυρο

Από το πρώτο μέχρι το ενδέκατο

Έτσι, όπως όλοι, τράφηκα, ντύθηκα, μορφώθηκα-

Τώρα τα παίρνω λίγα λίγα πίσω

Κάθε που ασημώνω λέξη  στο ανταλλακτήριο του χάους

Εξαργυρώνοντας 

Τα δευτερόλεπτα του ύπνου που αντιστοιχήθηκαν

Σε εκτενή διαστήματα εγρήγορσης

Δικής μου ή των άλλων

Πολλαπλασιασμένα από τις δεύτερες και τρίτες σημασίες τους

Απ’ τους αντικατοπτρισμούς

Μη γεγονότων που περίσσεψαν

Ή από μνήμες με κομμένα νήματα-

Κι ακόμα, θαύμα, κοίτα

Στοιχείο σε ημιζωή, ο άλλος χρόνος πάντα

Σχεδόν αμεταχείριστος

Σφύζει, δονείται, επιμένει να εξηγηθεί-

Ενώ αφηνιασμένος ο αιώνας

Στο διάβα του τα ισοπεδώνει όλα

Σε κάποιο υποβρύχιο σκηνικό

Τα παιδικά τα τιμαλφή οξειδωμένα

Μένουν να σπινθηρίζουν, όστρακα  

Με τα ζωάκια τους προστατευμένα στο σκληρό σεντέφι

Να θάβονται και να ξεθάβονται αέναα

Στου λόγου του κινούμενου την άμμο

Τι παραμυθία-