Η γυναίκα και το κρασί

Η γυναίκα

χωμένη κάτω από τη λάμπα

ώρα προσπαθεί να περάσει την κλωστή

πετάει το βελόνι  με θυμό

αρπάζει απ’ το ντουλάπι

τη φιάλη «βαθείας παλαίωσης»

γεμίζει το ποτήρι με μανία.

το παλιό κόκκινο κρασί  

λικνίζεται στο ποτήρι της

επιδεικτικά χύνει την περίσσιά του στο ξύλινο τραπέζι

βάφει κόκκινες τις χαρακιές,

ειρωνικά της δείχνει τη γρατζουνιά  στο κρύσταλλο

Η γυναίκα

αδειάζει το ποτήρι με μια  γουλιά – εκδίκηση

αποφασιστικά γλιστράει την κλωστή  στη θέση της

επιδέξια μπαλώνει την τρύπα

κοιτά το ρούχο από απόσταση

στωικά αποδέχεται

καινούριο το παλιό δεν γίνεται

αμείλικτη νομοτέλεια η φθορά

ευφημισμός η ωρίμανση

Το παλιό κόκκινο κρασί

της βγάζει τη γλώσσα

Η γυναίκα

το κοιτάει με ζήλια.