Πίσω στον χρόνο όταν

ήμουν παρορμητικός

κι έκανα κύκλους

πασχίζοντας να καταλάβω

ποιος ήμουν,

τα μάτια κυβερνούσαν

την καρδιά μου. Αλλά

η όραση είναι άστατη ερωμένη

στις νομές

της φαντασίας,

ή έτσι έμαθα

πολλές φορές

παθαίνοντας.

Έτσι λοιπόν

ποθούσα

κάτι διαφορετικό,

μια σχέση ιδιαίτερη,

και αν δεν ήταν ιδιαίτερη,

προτιμούσα να είμαι μόνος.

Θυμάμαι ακριβώς

τη στιγμή που

όλα άλλαξαν, όταν

ένας σωρός χαλάσματα από

ξερά φύλλα και νεκρά κλαδιά

που είχα κλειδώσει και κρύψει

βαθιά μέσα μου ξαφνικά

άρχισε να κινείται και να λάμπει

καθώς τα χείλη μας αγγίχτηκαν

για κάτι που έμοιαζε

κάπου ανάμεσα

στο άπειρο και την αιωνιότητα.

Μόνος μαζί σου εδώ,

η καμπύλη του λαιμού σου,

η χάρη των χεριών σου,

οι μελωδίες κι αρμονίες

στη φωνή σου,

τα ξόρκια υφασμένα μέσα

στα κρόσια της εσάρπας σου,

τα λεπτά αρώματα κι οι αύρες

που σε περιβάλλουν,

τα μυστικά χαμόγελά σου

με έχουν συνεπάρει.

Νιώθω ξαφνικά πως

έχουμε μοιραστεί αυτόν τον χώρο

αμέτρητες φορές πριν,

σε άλλες εποχές,

άλλα σώματα.

Ξάπλωσε μαζί μου απόψε

πάνω σε αυτό το σύννεφο,

πέταξε μαζί μου,

κάλεσε το τζίνι σου, Κίρκη,

τρίψε το λυχνάρι σου για εμένα.

Είμαι ναυαγός

σε αυτό το έρημο νησί,

σώσε με, άπλωσε τα μαλλιά σου

πάνω στη φαντασία μου,

τύλιξέ με συναισθήματα,

ύφανε το μαγεμένο σου πανί

με πεφταστέρια ολόγυρά μου,

παγίδευσέ με στο στρώμα σου,

άσε τη γέννα της δημιουργίας

να γεμίσει τη γλώσσα σου μάγια,

γοητείες κι επικλήσεις,

και τα μάτια μας αισθήματα,

πλεγμένους ατελείωτους ιστούς

τραγούδι γύρω από

τα κοινά γκρεμισμένα όνειρά μας,

ύψωσέ με, μαγικό μου πτηνό,

με το άγγιγμα του χεριού σου,

δραπέτευσε μαζί μου

πάνω από τα κύματα,

άσε με να κουνιέμαι

από το βραχιόλι σου

σαν φυλαχτό, Κίρκη,

παιχνίδι σου είμαι,

άσε με να κρέμομαι από

τα γαμψά νύχια σου όπως πετάμε.

Σάρα Θηλυκού