Το μαρμάρινο σκαλί της εκκλησιάς
μπρος στο εικόνισμα των Ταξιαρχών τρωμένο,
σμιλεμένο, βαθουλωμένο από τα τόσα προσκυνήματα.
Το ανθρακικό ασβέστιο σε σύνθεση με δολομίτη
φημίζεται για τη σκληρότητά του.
Χείλη, πότε τρεμάμενα
πότε μ’ ευγνωμοσύνη θεριωμένα,
βάρος ψυχής αποθέτουν στην εικóνα.
Γήινα χρώματα, ουράνιες φτερούγες
υπόσχεση, λιβανωτό, θεραπεύον βάλσαμο ευωδιάζουν.
Χιλιάδες πληγωμένα ελάφια αχνοφέγγουν.
Σιωπηλά ηχούν οι προσευχές.
Ξεθαρρεύει δειλά η ελπίδα.
Φορτίο καρδίας γέρνει στον ώμο της αγιοσύνης.
Προσδοκίες και κατάνυξη μπαίνουν στο ζύγι.
Κι αυτό, το άτρωτο σκαλί της εκκλησιάς,
ολοένα βαθαίνει.
(Αφιερωμένο στους ανθρώπους που δεν έζησαν “ανέμελα” κάποια Πρώτη μέρα του χρόνου/Εμπνευσμένο από το εικόνισμα των Ταξιαρχών στον ναό της Παναγίας Γρηγορούσας – Παμμεγίστων Ταξιαρχών)
