Γεννήθηκε σ΄ένα από τα ταξίδια του πατέρα της μέσα σε ένα φορτηγό που μετέφερε τρόφιμα. Η μάνα ήταν στο μήνα της, αλλά ένιωθε πιο σίγουρη όταν την έπαιρνε μαζί του. Επέμενε. Μέχρι τον Μαρκόπουλο εξάλλου, ένα πέταγμα ήταν. Στο κρεβατάκι πίσω από το κάθισμα του οδηγού ακούστηκε το πρώτο της κλάμα. Φάσκιωσαν το μωρό όπως μπόρεσαν και όταν γύρισαν σπίτι η μάνα έκανε τάμα να πηγαίνει ένα ταξίδι, κάθε χρόνο μαζί με το μωρό.
Ο πατέρας συχνά, ακόμη και το βράδυ, τις έπαιρνε μαζί για παρέα. Άκουγε «Μητροπάνο» και με αυτό, το ταξίδι του φαινόταν διασκέδαση. Είχε δίπλα και τα καφάσια με τις μπύρες για το τέλος του ταξιδιού. Η μικρή τίναζε πόδια και χέρια μέσα στο κάθισμα κι έμοιαζε σαν πυγλαμπίδα στο σκοτάδι. Ο πατέρας της ρίχνοντάς της ματιές την ενθάρρυνε.
Όταν μεγάλωσε σε κάθε έξοδο κουβαλούσε μαζί της ένα τσαντάκι με ένα δεύτερο ζευγάρι παπούτσια για το χορό. Λες και ήταν κουρδισμένη, μόλις άρχιζαν τα όργανα, άλλαζε υποδήματα και δεν σταματούσε παρά μόνο όταν γινόταν σούρωμα.
Όπου γλέντι και χορός η Πόπη πρώτη. Περνούσε θάλασσες και στεριές να πάει στα πανηγύρια. Εκεί, που ποτάμι οι χορευτές έσμιγαν στο κέντρο της πλατείας με λάβαρα, γκάιντες και τυμπανοκρουσίες. Με ένα μαντήλι στο κεφάλι και ένα στη μέση τίναζε τα χέρια στον αέρα, στροβιλίζονταν ή λικνιζόταν σαν την πάπια με καθίσματα και τσακίσματα της μέσης.
Ήταν εύσωμη και πληθωρική γυναίκα, αλλά χόρευε στο νύχι. Οι άντρες ζαλισμένοι από το κρασί και τις μουσικές κλυδωνίζονταν μπροστά στη θωριά της. Είχε χαλάσει πέντε έξι σπίτια, αλλά ποιος το λογάριαζε; Αυτή το κέφι της το έκανε.
Ήταν πολύ άτυχη. Στην τελευταία συνοδεία , πλάι στην κάσα είχαν κρεμάσει τιμής ένεκεν μέσα σε ένα πάνινο σακούλι το ζευγάρι με τα μαύρα παπούτσια, αυτά με το λουράκι στο πλάι. Ότι της είχε απομείνει απ΄το βιος της. Όλοι στοιχημάτιζαν ότι και στον κάτω κόσμο τα πόδια θα χτύπαγε και με τα ίδια θα τους ξεσήκωνε. Κάποιοι ορκιζονταν ότι την είχαν δει τις άσπρες νύχτες να σηκώνεται να φοράει τα παπούτσια και χορεύει πάνω στο λόφο της.
