Άκουσον άκουσον!

Παρηγορώ εγώ

Για την απώλεια!

Εγώ που απ’ τα γεννοφάσκια μου

Φοβόμουν μη σε χάσω

Καθώς χρόνια μας χώριζαν σαράντα

Χρόνια πολλά, ώστε να σ’ έχω πάντα

Και με τον φόβο σ’ έχασα

Και χάθηκα μαζί σου

Στα χέρια μου ξεψύχησες

Με τρεις ανάσες στη σειρά

Πού ’κρυβαν μέσα δύναμη

Που λίγο πριν δεν είχες

Μπροστά στα μάτια μου τα κουρασμένα

Μέσα στα χέρια μου τα παγωμένα

Ανάμεσα στις δυο ανάσες σου

Έζησα πάλι όσα έζησα

Και πέθανα μαζί σου

Στην τελευταία σου πνοή

Και τώρα

Δίνω κουράγιο εγώ

Σ’ όσους ανάμεσα σε δυο ανάσες

Ζουν και πεθαίνουν

Για να ζήσουν ξανά

Φωτεινή Κονταργύρη