Υπάρχουν νύχτες που το φεγγάρι βλέπει όσα εμείς κρύβουμε:
τους πόνους, τις απώλειες, την αδικία. Δεν μιλά. Μας διδάσκει τη σιωπή. Μέσα στο ξανθό του φως θυμάται όσα οι άνθρωποι ξεχνούν, την αγάπη και την ελπίδα. Είναι καθρέφτης πληγών και μικρών θαυμάτων.
Αδερφέ μου, φεγγάρι,
γιατί είσαι πάντα λυπημένο;
Σαν να κουβαλά στις ρυτίδες σου
όλα τα μυστικά του κόσμου.
Μήπως βλέπεις από ψηλά
τους λαούς που πολεμούν;
Τις μανάδες που χάνουν τα παιδιά τους;
Τους γέρους που θάβουν τους γιους τους;
Τις κραυγές της πείνας,
τα στρατόπεδα της ερημιάς,
τους δρόμους των ξεριζωμένων;
Τα ξέρεις όλα και σωπαίνεις.
Κι η σιωπή σου
είναι πιο βαριά από χίλιες φωνές.
Ίσως θλίβεσαι
γιατί η γη γερνάει βιαστικά,
δάση που χάνονται σαν ανάσες,
νερά που γίνονται φαρμάκι,
ουρανοί που γεμίζουν καπνό.
Κι οι άνθρωποι,
αντί να φυλάνε τη ζωή,
την ξεπουλάνε για το κέρδος.
Κι όμως, κάθε νύχτα βγαίνεις πάλι
και μοιράζεις φως στα παράθυρα.
Σαν να λες:
«Κρατηθείτε.
Μην ξεχνάτε την αγάπη.
Μην προδώσετε την ελπίδα».
Μας ψιθυρίζεις:
«Η ζωή είναι μικρή,
μα χωράει το απέραντο.
Έναν στίχο,
ένα φιλί,
μια αγκαλιά.
Κι αν αυτά σωθούν,
ο κόσμος μπορεί να σωθεί».
Έλα, φεγγάρι μου,
να ταξιδέψουμε πάνω απ’ τις στέγες.
Να μιλήσουμε για ειρήνη
εκεί που δεν την γνώρισαν.
Για δικαιοσύνη
εκεί που ο άνθρωπος ξέχασε τον άνθρωπο.
Κι όταν, κουρασμένος,
παραδοθώ στον ύπνο,
θα σε δω να χαμογελάς θλιμμένα.
Μα μέσα στο χαμόγελό σου
θα τρεμοπαίζει μια σπίθα:
«Η αλήθεια πονάει,
μα το τραγούδι μας κρατά ζωντανούς.
Κι όσο οι άνθρωποι τραγουδούν,
ο κόσμος δεν θα χαθεί».
