ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τον Αλέξανδρο Σταυριανό δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Κρατώ όμως στα χέρια μου την πρώτη ποιητική του συλλογή με τίτλο Λίγο πριν γίνω θόρυβος, εκδόσεις Ενύπνιο, αφιερωμένη στον Γιώργο Φιλιππίδη, τον νεαρό αυτόχειρα, για το έργο που άφησε να ανθίζει. Με χέρια που τρέμουν από την συγκίνηση, περιδιαβαίνω τις σελίδες,  διαβάζω τον πρόλογο, περνάω στα ποιήματα και ακαριαία αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για έναν αληθινό ποιητή.  Το ξέρω πως αυτό το ολιγοσέλιδο βιβλίο θα γίνει η συντροφιά μου στα υπόλοιπα χρόνια μου. Ο Αλέξανδρος δεν σιώπησε. Έγραψε! και τώρα δεν είναι μόνος ! είναι ο ψίθυρος που θα γίνει θόρυβος !

Σε ευχαριστώ Αλέξανδρε ! εύχομαι ολόψυχα, ο δικός σου ψίθυρος να θολώσει τον άχρηστο θόρυβο που μας επιτίθεται , θέλοντας να μας καταπιεί. Τέτοιον θόρυβο ονειρεύομαι ! όχι αυτόν που μας ξεκουφαίνει με την ασυναρτησία του και μας οδηγεί στην απελπισία !

Λ.Δ.

Στον δικό του πρόλογο, ο ποιητής,  μας εξομολογείται ότι δεν γράφει για να εξηγήσει. Γράφει για να επιβιώσει. Σε κάθε ένα από τα ποιήματα του, αυτή η ρήση συγκλονίζει με την αλήθεια της.

Στο Αν σε κουράζει το λάδι, σε αντίθεση με τα καθιερωμένα, οι τρικυμίες γίνονται προσμονές, τα μανιασμένα κύματα της ζωής, ανάσα. Το λάδι πνίγει.

Στην Ενότητα Ι, ένας εαυτός που δεν ήρθε, γίνεται κήπος των σιωπών.

Στην Ενδοχώρα, μια εσωτερική ενδοσκόπηση, με δάκρυα, μάσκες, τικ που καίγονται στον ύπνο, μνήμες, πόνο, φόβους και αναζήτηση του άγνωστου εγώ,  απευθύνεται κυρίως σε όσους ακόμη αντέχουν να ζουν με τις λέξεις τους.

Στο Ανάμεσα, οι ραφές της μέρας ενώνονται με ραγισμένες λέξεις.

Στον Μικρό θάνατο, οι σκέψεις  λειώνουν κι ένα μικρός θάνατος πασχίζει να μην τρομάξει τους άλλους.

Στον Ονειρικό Μονόλογο, μιλάει για την ηχώ των λέξεων και τον κίνδυνο να σπάσουν  τους τοίχους που ο ίδιος έχτισε.

Στον Μη -τόπο, η νοσταλγία της μοναξιάς, άστεγη, άχρωμη, άφυλη, πασχίζει να αποκτήσει υπόσταση.

Στον Κήπο των σιωπών , ο κήπος στο στήθος που ποτίζεται με δάκρυα, θρέφει το ανέκφραστο.

Στο Κάποτε, η μοναξιάαναπολεί την συντροφιά της, στην σκέψη, στην σκιά και στην ανάσα.

Ύστερα έρχεται το Ημερολόγιο του κενού, όπου κανείς δεν ακούει έναν τοίχο που πονάει.

Προς έναν εαυτό που δεν ήρθε. Εδώ, δυο ποτήρια στο σκοτάδι, περιμένουν κάποιον που δεν ήρθε, αφού ο άλλος ήταν πάντα ο εαυτός του, σκυφτός, με αντανακλαστικά σκύλου που περιμένει να τον κλωτσήσουν.

Στην Ενότητα ΙΙ, αφουγκράζεται τη σιωπή, στην φάση της ντροπής.

Στο Εκκρεμές,πασχίζει να κρύψει τη ρωγμή με φωνές προς τον ουρανό.

Η σιωπή γίνεται Οριζόντια σιωπή, από λέξεις που δεν ειπώθηκαν, που ξεπλένονται και ξεβάφουν.

Στο Χτύπημα χωρίς ήχο, λέξεις και βλέμματα μαζεύουν το στόμα.

Και, Ανάμεσα στα διαλείμματα, ένα όνομα που πονάει, όπως και αν το προφέρουν.

Στην Ντροπή,ένας ψεύτης καθρέφτης, μετράει τον βαθμό του θανάτου.

Πριν γίνει σιωπή,όλα τα μισάφωνάζουν αντίο.

Ο Φόβος, γίνεται σκιά που δεν φεύγει ποτέ.

Η Ενότητα ΙΙΙ, μετράει ψιθύρουςκαι φωνές πίσω από τοίχους.

Η Φωνή πίσω απ’ τον τοίχο, συνεχίζει το μέτρημα , ακόμη και δίχως βεβαιότητα ότι σεκάποιον απευθύνεται.

Ο Αέρας, που κρατάει την πόρτα μισάνοιχτη.

Και ύστερα, ο Αέρας γίνεται Μονάδα μέτρησης, μετράει αποστάσεις απουσίας.

Απεγνωσμένος ο Ψίθυρος σε υγρό τοίχο, ζητάει σχήμα, χωρίς ερωτήσεις.

Στο Νησί, η μαγεία των λέξεων, ναυαγός με σπασμένο μολύβι.

Κάθε φορά που διαβάζω «μέλι». Εδώ, μέλισσες σκέψεις, σε άμεση επικοινωνία με τις μέλισσες του Γ.Φ. μια αδελφή ψυχή που κάηκε μέσα στη φλόγα της, ένας ύμνος στην Γαλάζια μηχανή, μια τέτοια ζεστή αγκαλιά στον χαμένο ποιητή που λες και θα  άξιζε το έργο που άφησε να ανθίζει, ακόμη και μόνο γι’ αυτό. Ποίημα !

Στο ίδιο βαγόνι.Στο βαγόνι της μοναξιάςπου συνταξίδεψε με τον Γ.Φ. όταν ο ποιητής δενήξερε ακόμη , πόσο διάβαζαν ο ένας τον άλλον.

Ήταν η Επαφή.Αυτή που θα καθόριζε την συγγένεια. Δεν χρειάζεται να κρύβεις τα χέριαπου τρέμουν. Δεν δίνεται σε όλους αυτό το χάρισμα !

Από μια ζωή που δεν ζήσατε, Ανενσώματα.Κάποτε , μια ζωή που δεν βιώθηκε είναι πιο γεμάτη από τις ζωές των άλλων.

Στην Ενότητα ΙV, λευκές ουλές, σημάδια της συμμόρφωσης.

Για ένα μπράβο. Ένας αγώνας άχρηστος από παιδιά ή γέροντες.

Ε και τι.Πως τι ; ήθελες κάποτε να γίνεις φως ! έγινες φως !

Παιδί που δεν έγινε πατέρας. Έγινε εκδοχή. Αυτό μετράει. Δεν ξέρω κανέναν γάτο που δεν έγινε πατέρας !

Το παιδί, στο Φορούσα το παιδί σαν ρούχο, σφίγγει πίσω αυτό το στενό ρούχο μήπως το πνίξει.

Στο Βέλτιστον, κανείς δεν αμαρτάνει επίτηδες. Μόνο επιμένει. Μέχρι να μη μείνει τίποτα να διορθωθεί.

Στο Κατάλοιπο, μένει στο σώμα απ’ την ανάσα που σφίχτηκε.

Η μιλιά συμβαίνει χωρίς στόμα στο Χωρίς στόμα.

Στην Συμμόρφωση, όλα συρρικνώθηκαν τόσο, που δεν ξέρεις σε ποιον μιλάς.

Οι  Λευκές ουλές, προκαλούν ντροπή στο άγγιγμα.

Στην Ενότητα V, το ράγισμα κρύβεται.

Στην Επιστροφή, κάτι μουρμούρισε πως δεν έχει πίσω.

Και το πιο γεμάτο κομμάτι είναι το Κενό γεμάτο μέσα σου.

Δεν έχει αλλού να πας, παρα στη ζωή που έζησες, στον δρόμο που περπάτησες, δεν μπορείς να ξεφύγεις.

Αν θες, θα αντέξεις, ή θα περάσεις δίπλα, μέσα ή έξω.

Ακόμα, θα περισσεύεις όσο κι αν σε μαζέψει η ανάγκη.

Το Ενδημικό, με τα υλικά που περνούν από το πετσί, αλλά με μαδημένο πάντα ότι ανθίζει.

Και η Μετατόπιση, που χαμηλώνει τόσο, ίσαμε να μην αφήσει τίποτα.

Το Ράγισμα, μια απ’ ευθείας συνομιλία με τον Γ.Φ.όπως συνομιλούν μόνο οι ψυχές που εκδικούνται  ανθίζοντας , όπου τις ήθελαν θαμμένες.

Τα ποιήματα τελειώνουν Κρυφά. Με σιωπές που μόνο αυτά αντέχουν.

Στις σημειώσεις ο ποιητής απολογείται απευθυνόμενος σε όσους  νιώθουν τα ποιήματα της συλλογής. Ο Αλέξανδρος Σταυριανός είναι εδώ. Ο ψίθυρος  έγινε φωνή !

Δεν είμαι κριτικός της ποίησης, αλλά καθόλου δεν με εμπόδισε αυτό να γευτώ τις σιωπές της ποίησης του Α.Σ. , να μικρύνω για να χωρέσω μέσα στις σελίδες  του, τις φορτωμένες με υπεράνθρωπη αντοχή, να ακούσω και να ακουστώ την ίδια στιγμή. Η ποίηση του Αλέξανδρου μας αφορά όλους! Θα ακουσθούμε ! Δεν θα σπάσουμε ! και το σπουδαιότερο, δεν θα συνηθίσουμε !Αυτό είναι το μήνυμα και η μεγάλη αξία  του εξαιρετικού αυτού πονήματος !

Λίζα Διονυσιάδου, Αγία Παρασκευή, 25/2/26