Την άσπιλη λευκότητα

στα πρόσωπα και τα μαλλιά,

πόσο την θαύμασες.

Δεν υποπτεύθηκες

τους ρόδακες και τα ψιμύθια,

τις χρωστικές

στις παρειές, στα βλέφαρα,

που ξέπλυναν

τα δακρυσμένα χρόνια.

Εσύ, επιχρύσωνες

τους μύθους σου διαρκώς

να σε τυλίγουν πραϋντικά

και  να σου φέγγουν

στις ερωτοτροπίες σου

με σκιές εφέστιες

κι αγαπημένους ήχους,

τα κλαματάκια του μωρού

και τις ανάσες του έρωτα.

Κι όμως ,

ανεπαισθήτως πια

βάρυναν, πλήθυναν οι σκιές

και φοβερίζουν.

Συμφύρονται ρόχθοι, κραυγές

και μανιτάρια του θανάτου,

ωστικά κύματα κι ανάπηρα παιδιά,

λιμοί, σημαίες μίσους

κι εκατόμβες.

Τώρα,

οι θεοί σου φυγαδεύτηκαν.

Έμειναν οι σοφοί

να παζαρεύουν,

καμώνονται τους σκεφτικούς,

εξαργυρώνουν, μισθώνουν

προσωπίδες έγχρωμες.

Εκπεπτωκότες οι θεοί κι οι μύθοι πια.

Πού θα προσευχηθούμε;