Με τσιρότα και παυσίπονα

Καλοπιάναμε το απόστημα

Όπως καλοπιάνουμε τα παιδάκια

Για να μη μας ζαλίζουν με την γκρίνια τους

Όσο εκείνο δούλευε από κάτω

Εμείς κοιταζόμασταν φοβισμένοι

Φοβισμένοι να παραδεχτούμε την ύπαρξή του

Τρέμαμε στην ιδέα να το σπάσουμε και να ξεμπερδεύουμε μαζί του

Εκείνο όμως δεν φοβόταν καθόλου

Με σκυφτό κεφάλι δούλευε σαν φιλότιμος εργάτης άλλων εποχών

Αγόγγυστα δούλευε και υπερωρίες

Κι ας ήμασταν εμείς σε διακοπές

Ώσπου μια μέρα ακούστηκε εκκωφαντική έκρηξη

Ήταν το απόστημα που έσκασε μόνο του

Έσκασε που το υποτιμούσαμε με τσιρότα και παυσίπονα

Βρώμικο αίμα τινάχτηκε με ορμή σαν πίδακας

Πάνω στα φοβισμένα μάτια μας έπεσε σαν ξύπνημα από λήθαργο

Μας πόνεσε η ορμή

Ότι το αφήσαμε να υπάρξει

Ότι δεν το εκτιμήσαμε