Π. Α. V, 14

Της Ευρώπης το φιλί είναι γλυκό,

ακόμη κι αν ελάχιστα τα χείλη ακουμπήσει,

ακόμη κι αν την άκρη μοναχά του στόματος αγγίξει.

Και όμως δεν αγγίζει με των χειλιών τις άκρες ελαφρά,

αλλά ολόκληρο το στόμα το ρουφά

και την ψυχή από τα βάθη της, από τ’ ακρόνυχα ανασύρει.

Π. Α. V, 15

Πού είναι τώρα ο Πραξιτέλης; Πού του Πολύκλειτου τα χέρια,

αυτά που άλλοτε ψυχή στα τεχνουργήματα χαρίζαν;

Ποιος τις ευωδιαστές πλεξούδες τής Μελίτης ή τα φλογάτα

μάτια της και του λαιμού το φέγγος θε να πλάσει;

Πού ’ναι οι πλάστες και πού οι λιθοξόοι;

Μια τέτοια ομορφιά ναό άξιζε να ’χει,

όπως τα πολυσέβαστα αγάλματα των μακαρίων των θεών.

Π. Α. V, 60

Mια κόρη με μηρούς που λάμπαν σαν τ’ ασήμι λουζόταν,

κι έρρεε το νερό επάνω στα χρυσά τού στήθους της τα μήλα

που ’χαν το δέρμα πάλλευκο, σαν να ’ταν από γάλα·

ανάδευαν οι στρογγυλοί γλουτοί ο ένας πλάι στον άλλον,

και πιο υγρή κι απ’ το νερό η σάρκα τους παλλόταν.

Και τον Ευρώτα² της που φούσκωνε πολύ τον σκέπαζε το χέρι

τ’ απλωμένο, κι ωστόσο όχι ολόκληρον, μονάχα όσο μπορούσε.

                                                             Ρωμαϊκό αντίγραφο της Αφροδίτης τής Κνίδου

Π. Α. V, 77

Την ίδια χάρη αν κρατούσε η γυναίκα μετά απ’ το κρεβάτι το ερωτικό,

τότε, πραγματικά, οι άντρες δεν θα χόρταιναν με τις συμβίες τους να σμίγουν.

Όμως μετά τον έρωτα άχαρες οι γυναίκες όλες είναι.

Π. Α. V, 94

Tα μάτια σου, Μελίτη, είναι της ΄Ηρας, τα χέρια σου της Αθηνάς,

της Αφροδίτης έχεις τους μαστούς, της Θέτιδας τους αστραγάλους.

Καλότυχος αυτός που σε θωρεί και τρισευτυχισμένος εκείνος που σ’ ακούει,

ημίθεος αυτός που σε φιλά κι αθάνατος όποιος στην κλίνη του σε έχει.

Π. Α. V, 73

Θεοί, δεν το ’ξερα πως λούζεται η Κυθέρεια,³

έχοντας λύσει τις πλεξούδες της που στον αυχένα πέφτουν.

Σπλαχνίσου με, ω δέσποινα, και διόλου μη θυμώσεις

με τα μάτια μου, που αντικρίσανε τη θεϊκή μορφή σου.

Α, τώρα το κατάλαβα! Είν’ η Ροδόκλεια, δεν είναι η Κύπριδα αυτή!

Μα τότε από πού το ’χεις αυτό το κάλλος;

Φαντάζομαι πως θα ’χεις γδύσει τη θεά εσύ.

Π. Α. V, 97

Aν πάνω και στους δυο με ίση δύναμη, ΄Ερωτα, τα τόξα σου τεντώνεις,

τότε είσαι θεός· αν όμως προς το ένα μέρος γέρνεις, όχι, θεός δεν είσαι!

                                                                                            ΄Ερως

1)Ο Ρουφίνος είναι επιγραμματοποιός από τους πιο αξιόλογους της Παλατινῆς Ἀνθολογίας, η οποία σώζει 38 ερωτικά επιγράμματά του. Η εποχή που έζησε δεν μας είναι γνωστή. Παλαιότερα πίστευαν ότι έζησε την εποχή τού Ιουστινιανού, σήμερα όμως η επικρατέστερη άποψη κλίνει προς τον 2^ο ή 3^ο αι. μ. Χ.

2)Ο ποιητής χρησιμοποιεί εδώ το όνομα του ποταμού, για να υποδηλώσει το γυναικείο αιδοίο, παίζοντας ταυτόχρονα υπαινικτικά με την έννοια της ομόηχης λέξης εὐρύς.

3)Επώνυμο της θεάς Αφροδίτης, προερχόμενο από το νησί των Κυθήρων, το δεύτερο — μετά την Κύπρο— νησί, με το οποίο συνδεόταν η θεά και όπου υπήρχε μεγάλο ιερό της.