Η παρούσα ποιητική συλλογή προσφέρει ενδιαφέροντα πανοραμικά πλάνα της ανθρώπινης περιδιάβασης στο σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι. Αφορά τη διεκδίκηση της πληρότητας στην ατομική ή στην συλλογική της έκφανση, την περιφρούρηση του αξιακού πλέγματος πέρα και πάνω από τις όποιες επιβαλλόμενες διχοστασίες που προκαλούν οι ενίοτε απορρυθμίσεις εντός και εκτός. Το ποιητικό υποκείμενο περιπλανάται στο χώρο σε οικουμενικό επίπεδο. Καταθέτει αποστάγματα από πικρά ιστορικά ντοκουμέντα σε μινιμαλιστικές εγγραφές. Κάθε λέξη αποτελεί κατάθεση ψυχής, μια ρεαλιστική μαρτυρία.
Οι στίχοι του ενέχουν μια σπάνια ρυθμικότητα, δημιουργούν μια εξαιρετικά υποβλητική ατμόσφαιρα. Η ποίηση στην προκειμένη περίπτωση εξακτινώνεται πέρα από τα όρια της βιωματικής ανάκλασης ή του χωροχρόνου. Γίνεται ζωντανός ιστός σε μια σχέση μόνιμης ανατροφοδότησης με την κοινωνία μέσα από μια αμφίδρομη σχέση αποτύπωσης όσο και ανασύνθεσης. Το ποιητικό εγώ δημιουργεί ανταποκρίσεις με δύσκαμπτες ιστορικά περιόδους όταν η ποίηση αιμορραγούσε. Δεν διστάζει να προβεί στην αναπαράσταση τραυματικών όψεων του κόσμου καθότι μέσα από τη σφυγμομέτρησή του προκύπτει κάθε φορά μια πιο ουσιαστική απόδοση ποιητικά της κοινωνικής τοιχογραφίας.
Ενδυναμώνει κάθε λέξη ως πυριτιδαποθήκη αλήθειας. Δεν αποβλέπει μονάχα στο να εξωραΐσει αλλά στο να εκριζώσει το κακό στην όποια έκφανση ανιχνευμένο μέσα στον κοινωνικό οργανισμό. Ο ποιητής φοβάται την ποίηση που βαλτώνει, που βουλιάζει στις κινούμενες άμμους κατεστημένων που απειλούν το ελεύθερο πέταγμα ύπαρξης και συνείδησης. Η ποίηση εδώ μεταρσιώνεται σε πρόκληση ελευθερίας. Η ποιητική μυθολογία μεταβαίνει από την ιεροτελεστία του μύθου στην πληρότητα της εναλλακτικής έκφρασης σε όποια εκδοχή και πρόσληψη.
Η ποίηση προσλαμβάνεται ως ένας ορμητικός χείμαρρος που καταλήγει στην ατέρμονη απεραντοσύνη της συμπαντικής καταγωγής της. Συνιστά την εγχάραξη της ζωής στην επιζητούμενη απόδοσή της. Κάθε τελευταίος στίχος σηματοδοτεί την απαρχή ενός νέου κύκλου περισσότερο ελπιδοφόρου όταν αποβλέπει σε έναν ανοιχτό ορίζοντα. Επαναπροσδιορίζει την ποιητική λειτουργία ως δεξαμενή που εντάσσεται στον κύκλο του χτες με σκοπό να λειάνει το αύριο στην καθολικότητα και στην οικουμενικότητά του. Ιδιαίτερη και αξιοπρόσεκτη ποιητική συλλογή.
Δρ. Κοσμάς Κοψάρης, κριτικός
