Πόσο συχνά ακούγατε τη μαμά σας να σας λέει πως το ψάρι κάνει καλό; Είναι πλούσιο σε φώσφορο για τα μάτια, Ω3 και πρωτεΐνη. Ή αν δεν το τρώγατε σας έλεγε «φάτε το και θα κολυμπήσετε καλύτερα».
Πλέον μπορείτε αντί να το φάτε, απλά να το διαβάσετε στο νέο βιβλίο του Γιάννη Πάσχου με τίτλο «Ουρές» και θα δείτε για άλλη μια φορά πως η μανούλα είχε δίκιο.
Στις σελίδες του κολυμπάν, τσαλαβουτάν και δροσίζονται σαρανταοκτώ υδρόβια όντα: μερικά από αυτά υπαρκτά αλλά τα περισσότερα φολιδωτά, βεντουζωτά, μαλλιαρά ή μυθολογικά- όλα αποκυήματα της καλπάζουσας, ή μάλλον σαλπάρουσας, φαντασίας του Γιάννη Πάσχου, ενός συγγραφέα με λογοτεχνικό εκτόπισμα αεροπλανοφόρου από το οποίο απογειώνονται ή τορπιλίζουν την μουντάδα της καθημερινότητας διχασμένα είδη όπως το χελιδονόψαρο, ο ιχθύοχαρος και η ζαργανογάλλω, που πρωτοαναδύθηκαν στο λογοτεχνικό περιοδικό Χάρτης.
Το ότι ο συγγραφέας, ο ίδιος μια υβριδική μορφή με εξάρτιση επιστήμονα αλλά φαντασία καλλιτέχνη, όπως μας υπενθυμίζει ο Δ. Καλοκύρης στον πρόλογο του, δεν αρκέστηκε να εφεύρει αυτά τα φανταστικά πλάσματα του βυθού αλλά ενέτεινε την παρακρουστική απόλαυση με την διήγηση άκρως εξωφρενικών ιστοριών για το καθένα, εν μέρει οφείλεται στις γνώσεις του ως καθηγητής Ιχθυολογίας αλλά περισσότερο στην αντίληψη του, γεμάτη κατανόηση, βαθιά αγάπη και χαρά για οτιδήποτε έμβιο, ακόμη και τον άνθρωπο.
Μια τεχνική του Πάσχου που ενισχύει το παραμυθικό στοιχείο των αφηγημάτων του και την (αύτο) εξεταστική ματιά του αναγνώστη είναι η προσθήκη καθόλου φανταστικών αλλά εξίσου τρελών δεδομένων: η τσιπούρα κάνει αλλαγή φύλου- γεννιέται αρσενική και μετατρέπεται σε θηλυκή μετά τα 2 της χρόνια, το χταπόδι έχει 3 καρδιές και μπλε αίμα, υπάρχουν 5 ΟΡΕΙΝΑ χωριά της Πελοποννήσου με το όνομα «Ψάρι», ο Τσέχοφ έχει γράψει ένα λαβ στόρι για έναν κυπρίνο, ο Schubert το κουιντέτο της πέστροφας κτλ.
Επιστημονικά γεγονότα ή εξάρσεις μιας καρπερής φαντασίας, δεν έχει και τόσο σημασία- όλα μαγειρεύονται μαστόρικα στην πασχική χύτρα σε μια πεντανόστιμη δυναμωτική κακαβιά που θα μπορούσε να είναι και μαγικός ζωμός.
Στις σελίδες του γίνεται εμφανές πως οι συνθήκες μας έχουν μετατρέψει σε καταστροφικά παράσιτα- αν κολυμπούσαμε με δελφίνια, συνομιλούσαμε με γιαπωνέζικα κοκορόψαρα (κοκονό) ή θυμόμασταν την ερωτική ιστορία της σπαραξικάρδιας χρυσομαλλούσας πίνας, θα αφηνόμασταν ευκολότερα στη θεϊκή, υδάτινη μας υπόσταση. Στο κάτω κάτω ο άνθρωπος είναι, κατά το μεγαλύτερο μέρος του, νερό (60%)όπως είναι και ο ίδιος ο πλανήτης μας (71%).
Αν λοιπόν έχουμε παραστρατήσει σε δυστυχισμένες υπάρξεις ή βαρετή λογοτεχνία, ίσως είναι γιατί έχουμε ακρωτηριάσει ή αποξηράνει την φαντασία μας, το υπέρτατο άκρο πλοήγησης στον μάταιο τούτο κόσμο. Πόσο εύκολο είναι να διαβάσει κανείς μια από τις μικρές αυτές ιστορίες και να τις χρησιμοποιήσει σαν βατραχοπέδιλα ή πτερύγια ή κουπιά, μέχρι να ξανοιχτεί αρκετά από την ακρογιαλιά του δεδομένου και να καταλάβει πως όχι μόνο επιπλέει μόνος του αλλά έχει αποκτήσει μια καινούργια απόφυση που του επιτρέπει να βυθίζεται ή να εκτοξεύεται πάνω και κάτω και επί της επιφάνειας του νερού; Στο κάτω κάτω και ο Ιησούς περπάτησε στη θάλασσα της Γαλιλαίας και έκτοτε αποκαλείται ΙΧΘΥΣ.
