Στο δρόμο της γειτονιάς μας η βαδισιμότητα είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Δεν υπάρχει πεζός που να μην κάνει πρώτα την προσευχή του,διερχόμενος το δρόμο αυτό και να μην αισθάνεται να τον κυριεύει το άγχος και η ανασφάλεια. Στην μια πλευρά του είναι συνεχώς παρκαρισμένα ξένα προς τη γειτονιά αυτοκίνητα και μετά το εναπομείναν πλάτος του δρόμου είναι μόνο τρία μέτρα,και από εκεί περνούν με ταχύτητα διαφόρων διαστάσεων τροχοφόρα.
Ύστερα από πολύωρες συζητήσεις μεταξύ των γειτόνων, από συγκεντρώσεις και ζωντανή διαβούλευση, κάποτε αποφασίσαμε να υποβάλουμε αίτημα,με πολλές υπογραφές αιτούντων,για να γίνει ο δρόμος μας ήπιας κυκλοφορίας.Υπήρξε γι’ αυτό ενεργή συμμετοχή πολλών και μαζί μας ήταν και ο φίλος μου ο Κώστας.
Αφού το αίτημά μας έφτασε στο δήμο και υπήρξε μια πρώτη θετική προσέγγιση σ΄αυτό, ο φίλος μου,πάντα διατηρώντας επιφυλάξεις και έχοντας κάποια μεμψιμοιρία -που ίσως του έμεινε κολλημένη από το παρελθόν του το μαοϊκό- την ώρα του απολογισμού της πρώτης προσπάθειας,συνεχώς αναφερόταν και έθιγε κάποια αρνητικά περιστατικά. Έτσι θεωρούσε ότι αποτυπώνεται καλύτερα ο πίνακας της γειτονιάς μας, όταν δηλαδή περιέχονται όλων των ειδών οι αντιθέσεις, έστω κι αν αφορούν στον τρόπο σκέψης κάποιων μεμονωμένων ατόμων.
«Στην γειτονιά μας μένει η Θεώνη, που δεν συμμετέχει ενεργά στη δική μας προσπάθεια, παρότι συμφωνεί, όπως λέει εκείνη με τα αιτήματά μας. Η ίδια δικαιολογείται λέγοντας ότι δραστηριοποιείται σ’ άλλα αυτοδιοικητικά θέματα,όπως επί παραδείγματι, φυτεύοντας άνθη σε κοινόχρηστους χώρους της πόλης και συμμετέχοντας ως μέλος μιας δημοτικής παράταξης», είπε ο Κώστας. Και μετά συνέχισε: «Η Θεώνη έχει αντιστρέψει τη ρήση: Δράσε τοπικά, σκέψου γενικά». Και κατέληξε, μετά από σκέψη: «Πρέπει να είμαστε διαλλακτικοί και να εφαρμόζουμε το σύνθημα: ‘’Αφήστε 100 λουλούδια να ανθίζουν’’ ».
Συνειρμικά όμως,εκείνη τη στιγμή,όλως παραδόξως,εμένα μου ήρθε στο μυαλό ο γνωστός ηθοποιός Γκιωνάκης, σε μια ταινία που έκανε τον γιατρό και είχε το ιδιαίτερο νόσημα της «πρεσβυοκωφίας», να ακούει δηλαδή καλύτερα από μακριά και όχι από κοντά, κι ας ήταν από πρώτη άποψη ασυσχέτιστο με τη συζήτησή μας.
Μετά ο φίλος μου σχολίασε την άρνηση του κοινού γνωστού μας Χάρη να συμμετάσχει στο κίνημα της γειτονιάς, λέγοντας: «Αυτός είναι αντίθετος γιατί τα έργα που θα γίνουν, όπως είναι η κατάργηση πεζοδρομίων κλπ, θα τον ενοχλήσουν και πως θα συμβούν πολλές διακοπές ρεύματος και νερού και γι’ αυτό θα ήταν καλύτερα τα πράγματα να μείνουν ως έχουν».
Και γελώντας λίγο χαιρέκακα είπε: «Θα ξέρετε ότι ο Χάρης στη συνέχεια τραυματίστηκε στα πόδια του σε μια γούβα σε κοντινή γειτονιά, την ημέρα που έβρεχε καταρρακτωδώς, τότε που ηχούσαν και μανιωδώς οι ειδοποιήσεις της υπηρεσίας του 112».
Κι έπειτα ανέφερε και τρίτο περιστατικό, μη προσαρμοστικότητας προς τη γενική ωφέλεια και το καλό, από άλλο κάτοικο της γειτονιάς, που φέρει το όνομα Ρωμαίος. Γι’ αυτόν μίλησε με κάποιο εκνευρισμό υψώνοντας και λίγο τη φωνή του:
«Ο εν λόγω κύριος κατέχει δυο ογκωδέστατα αυτοκίνητα, σαν αυτά που κυκλοφορούν στην έρημο της Σαχάρας και ότι, ενώ έχει γκαράζ στην πολυκατοικία που διαμένει, αυτός αρνείται να συμμετέχει στην κίνησή μας, ενιστάμενος για το αδιέξοδο που θα αντιμετωπίσει η κουμπάρα του, όταν αυτή τον επισκεφτεί από το Χαϊδάρι,που δεν θα βρίσκει χώρο για να παρκάρει».
Ασυνείδητα, εκείνη όμως τη στιγμή, εντελώς παράλογα, εμένα μου ήρθε στο μυαλό η ταινία: «Η Ιουλιέτα των πνευμάτων» και ας μου φαινόταν, από πρώτη άποψη, άσχετη ιδέα με το θέμα της συζήτησής μας.
Αλλά διέκοψα τον συνομιλητή μου: «Ξέχασες την Ευανθία» του είπα και συνέχισα: «Αυτή δεν θέλει ήπια κυκλοφορία, γιατί θα γίνουν παρτέρια που θα γεμίζουν ακαθαρσίες. Κι εννοεί τα κόπρανα σκύλων. Αλλά τα υπάρχοντα πεζοδρόμια και συχνότατα και το οδόστρωμα δεν υστερούν από τέτοια περιττώματα.
Στην κοντινή από εμάς γειτονιά, λόγω ήπιας κυκλοφορίας υπάρχουν παρτέρια που είναι γεμάτα από «άνθη του κακού», δηλαδή μολόχες και τσουκνίδες. Αλλά παρατηρώ ότι ο δικός μου σκυλάκος για την ανάγκη του ανασηκώνει το ποδαράκι στο τσιμεντένιο τοιχίο και τα κακά του πάντα πέφτουν εκτός του παρτεριού.
«Τέλος πάντων! Τώρα ολοκληρώθηκε η εικόνα», είπα και μετά πρόβαλα τη θετική σκέψη και το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία της γειτονιάς μας διεκδικεί την αναβάθμιση και την ποιότητα ζωής με πρωτοφανή ενεργητικότητα και αποφασιστικότητα.
Φευ, παρόλα τα θετικά, μέσα μου υπάρχει κάποια αμφιθυμία που σαν σκουληκάκι με χαρχαλεύει. Είναι που ξέρω ότι πριν από μια δεκαετία τριάντα δημότες είχαν το ίδιο αίτημα με μας και η τοπική αρχή βρήκε τον τρόπο να το παραπετάξει. Και σκέφτομαι μήπως αυτό συμβεί ξανά, μήπως οι υποσχέσεις και τα λεγόμενα για βιώσιμη κινητικότητα και ελεγχόμενη στάθμευση,είναι μόνο έωλα επιχειρήματα και υπεκφυγές για να κερδηθούν κάποιες εντυπώσεις.
Γι’ αυτό ίσως χρειαστεί πιο ψύχραιμα και λογικά να το καλοσκεφτώ και μπορεί να είναι και για όλους φρονιμότερο και πιο ρεαλιστικό να κρατάμε στο εξής ένα μικρότερο καλάθι.
Άγγελος Ευθ. Αγγελόπουλος
