Σιμωνίδης ο Κείος, Απόδοση: Κώστας Καβανόζης
605 Page μόνος ἅλιος ἐν οὐρανῶι Μόνος ο ήλιος στον ουρανό 567 Page τοῦ καὶ ἀπειρέσιοι πωτῶντ᾽ ὄρνιθες ὑπὲρ κεφαλᾶς, ἀνὰ δ᾽ ἰχθύες ὀρθοὶ κυανέου ᾽ξ ὕδατος ἅλ-…
605 Page μόνος ἅλιος ἐν οὐρανῶι Μόνος ο ήλιος στον ουρανό 567 Page τοῦ καὶ ἀπειρέσιοι πωτῶντ᾽ ὄρνιθες ὑπὲρ κεφαλᾶς, ἀνὰ δ᾽ ἰχθύες ὀρθοὶ κυανέου ᾽ξ ὕδατος ἅλ-…
Η ΝΥΧΤΑ ήταν τρομαγμένη τα πεζοδρόμια χαρακωμένα σε κάθε γωνιά παραμόνευε το άγνωστο σε κάθε βήμα μια λέξη αυτή η άγνωστη λέξη . DIE NACHT war erschrocken, die Bürgersteige zerkratzt,…
Έβαλα τις παντούφλες μου και φόρεσα τη ρόμπα μου. Σκούπισα ένα δάκρυ που μου θόλωνε τα μάτια, γιατί στην προκυμαία φυσούσε παγωμένος βοριάς. Μια λαμπερή φωτιά έκαιγε στο τζάκι του…
Ίβυκος 6D ἦρι μὲν αἵ τε Κυδώνιαι μηλίδες ἀρδόμεναι ῥοᾶν ἐκ ποταμῶν, ἵνα παρθένων κῆπος ἀκήρατος, αἵ τ᾽ οἰνανθίδες αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ᾽ ἕρνεσιν οἰναρέοις θαλέθοισιν· ἐμοὶ δ᾽ ἔρος οὐδεμίαν κατάκοιτος…
Εδώ Εδώ Μέση Ανατολή. Μιλάμε με τη γλώσσα της Ιστορίας βλέπουμε ιστορικά όνειρα κι ύστερα κόβουμε το κεφάλι μας με ιστορικά ξιφίδια. Απ’το Λεβάντε μέχρι το Χετζάζ απ’το Χετζάζ μέχρι…
Ο άνδρας με τον λεπτό λαιμό χώθηκε στο σεντούκι, έκλεισε το καπάκι και άρχισε να ασφυκτιά. «Λοιπόν, είπε ασφυκτιώντας ο άνδρας με τον λεπτό λαιμό, ασφυκτιώ στο σεντούκι επειδή έχω…
Αὐτοῦ μοι, στέφανοι, παρὰ δικλίσι ταῖσδε κρεμαστοὶ μίμνετε, μὴ προπετῶς φύλλα τινασσόμενοι, οὓς δακρύοις κατέβρεξα· κάτομβρα γὰρ ὄμματ’ ἐρώντων. Ἀλλ’ ὅταν οἰγομένης αὐτὸν ἴδητε θύρης,…
Τον Γενάρη του 1945, όταν ο χιτλερικός πόλεμος κόντευε να τελειώσει, μια αγρότισσα στα μέρη της Θουριγγίας, ονειρεύτηκε πως τη φώναξε ο γιος της από το χωράφι και, βγαίνοντας μισοζαλισμένη…
Το χώμα ως υλικό Παραδεχθείτε πως τα μάτια Είναι ό, τι γυάλινο διαθέτουμε Βεβαίως η μύτη Αποκαλύπτει – λεν – το χαρακτήρα Κι οι μαλακές γραμμές στα χείλη Την φυσική…
Κάθε Σάββατο μας πήγαιναν για εξομολόγηση. Αν κάποιος μπορεί να μου πει γιατί, θα μου κάνει μεγάλη χάρη. Αυτή η πρακτική με γέμιζε πολύ σεβασμό αλλά και στενοχώρια συνάμα. Δε…
77D = 45LP = 45V Ἔβρε, κ[άλ]λιστος ποτάμων πὰρ Α̣[ἶνον ἐξί[ησθ᾽ ἐς] πορφυρίαν θάλασσαν Θραικ[ίας ἐρ]ευγόμενος ζὰ γ̣αίας .]ιππ[.].[. .]ι· καί σε πόλλαι παρθένικαι ᾽πέπ[οισι . . . .]λων…
Ο κύρης μου, ο ήρωας ο χαμογελαστός - Που 'χε πάντα γι’ ακόλουθο τον ακριβό του ουσάρο, Για το ψηλό του ανάστημα και την παλικαριά του --- Πέρναγε…