Η προσφυγιά της νύφης Άνθιζαν κυκλάμινα κάτω από τις παχιές στρώσεις των φύλλων και οι παλιοί καημοί στο χείλος του γκρεμού μιας ξεθωριασμένης θύμησης στη μακριά απλή φούστα του…
Δεν ξέρω πού με πάνε. Βλέπω το ταβάνι να φεύγει γρήγορα. Κλείνω τα μάτια. Έκτη δημοτικού. Τελευταία μέρα. Την αγαπώ. Δε θα την ξαναδώ. Θα πάμε σε διαφορετικά γυμνάσια. Ό,…
Στη μακρινή χώρα των γενναίων πολεμιστών ακόμη και ο χρόνος είχε ψηλώσει αφύσικα. Οι ώρες ήταν ατελείωτα μακριές, ενώ τα λεπτά τραβούσαν τους δείκτες των ρολογιών για να κερδίσουν μερικά…
“Το όνομά σας;”. “Μαριάνθη”, απάντησα και έγραψε στη δεύτερη σελίδα του βιβλίου με καλλιγραφικά γράμματα, “Στη Μαριάνθη. Με εκτίμηση. Αλέξης". Μου έδωσε το βιβλίο χαμογελώντας και συνέχισε με την κυρία…
Υγρά Ταξίδια Κάθε πρωί ταξίδευε στην ίδια θάλασσα με ένα 51 μπλε. Σαν τις σαρδέλες στο κονσερβοκούτι ήταν παστωμένοι όλοι οι ναύτες πάνω στο γέρικο σκαρί. Ελάχιστοι τυχεροί έβρισκαν μια…
Ο ΠΗΓΑΣΟΣ Το όνομα μου είναι Πήγασος. Μέρες τώρα στην πρωτοποριακή έκθεση της πόλης εκτίθεμαι ως το πιο επώνυμο έργο του δημιουργού μου. Ακούω τις φλυαρίες των ανόητων επισκεπτών που…
ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ Στις 12 Οκτωβρίου 1944 νωρίς το πρωί, μετά από τριάμισι χρόνια κατοχής, οι γερμανικές δυνάμεις εγκαταλείπουν την ελληνική επικράτεια. Οι τελευταίοι Γερμανοί καταθέτουν στεφάνι χωρίς…
Η ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΧΩΡΑ «Φυραίνει ολοένα ο τόπος, χωματένιο σταμνί.» Γ. Σεφέρης. Τα διαπιστευτήριά μου ήταν έτοιμα εδώ και καιρό. Ο,τι είχα διαβάσει, είτε γνώριζα γι αυτή τη χώρα, δεν…
Να μη ζουν σε θερμοκήπια όπου η θερμοκρασία παραμένει μονίμως ήπια από την ανταλλαγή των χνώτων τους. Κάποτε αυτό θα καταλήξει σε δυσοσμία. Να φυτρώνουν, σαν τον Αμάραντο, στα…
ΘΑΛΑΣΣΟΚΟΡΑΚΕΣ Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο ψηλοί γονείς, κατάλευκοι, με φτερούγες αγγέλου αντί για χέρια. Γέννησαν ένα αγοράκι που ήταν ολόιδιο με αυτούς. Καθημερινά πετούσαν από πόλη σε…
Αυτές τις μέρες ασχολούμαι με την μετάφραση ενός μυθιστορήματος, του μεγάλου, αλλά, όχι και τόσο διαβασμένου στη χώρα μας, Ρώσου συγγραφέα, Λεονίντ Αντρέγιεφ, με τίτλο ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ. Μπαίνοντας…
Θεατής ανθρώπων Το μπαλκόνι του, στενό σα φλούδα απ’ τα ροδάκινα που κάθε απόγευμα καθάριζε καθισμένος σε μια παλιά φερ φορζέ πολυθρόνα- μισή μέσα μισή έξω αναποφάσιστη- έβλεπε σε…
