Άζη Γουζίου: Ο Κλόουν
Τι είμαι; Ένας φτωχός κλόουν που μπροστά στον καθρέφτη τώρα πρέπει να βαφτώ. Με τι όρεξη όμως, αφού πριν μια ώρα η κυρία Νικολάου πέταξε έξω τα πράγματά μου και…
Τι είμαι; Ένας φτωχός κλόουν που μπροστά στον καθρέφτη τώρα πρέπει να βαφτώ. Με τι όρεξη όμως, αφού πριν μια ώρα η κυρία Νικολάου πέταξε έξω τα πράγματά μου και…
Α-σχολ(ε)ία γυναικών Το διάλειμμα αργεί. Πάντα αργεί. Μάλλον έτσι είναι φτιαγμένο: αργεί να έρθει και σπαταλιέται πολύ γρήγορα. Μάλλον ο σκοπός του είναι να μας μάθει τη σχετικότητα…
Ιούλιος 1957. Είχε μεσημεριάσει για τα καλά, όταν κατηφορίζοντας την Πανεπιστημίου με τον θείο μου, τον Μήτσο, μου έδειξε και μου είπε δυο λόγια για τα κτίρια που συναντήσαμε, την…
Εκτός εντός κι επί τ’ αυτά κανονικά ωστόσο παντού και τα παράλληλα σύμπαντα. Περνάω αρκετές ώρες κάτω από έναν νοικιασμένο απορροφητήρα μέσα σε διαμπερές επαρχιακού τετραγώνου. Μια και…
Ε, τώρα που πέρασαν οι μέρες, εννιά μέρες πια δουλεύω εδώ, χαλαρώνω κιόλας, δικαιούμαι και εγώ έναν καφέ, κάτσε να τον πιούμε. Α, έφερες και λάττε; Πολύ ωραία! Είδες, τα…
Η Κασσάνδρα ήταν πέντε χρονών, όταν πρωτάκουσε για τις «χώρες του Παραπετάσματος». Ήταν κάτι που την άγγιξε πολύ κι ας μην ήξερε καθόλου τι χώρες ήτανε. Την συγκινούσε, όμως, το…
Με τη βροχή Ναι, ναι, ήρθε με βάρκα ένας τύπος που έχει γεννήτρια και πολύμπριζα και φόρτισε τα τηλέφωνά μας και μπορούμε να μιλήσουμε, ναι. Τις είδα τις κλήσεις σου,…
Η νοσοκόμα «Χρύσα, χρυσό μου, έλα λίγο». Χρύσα χρυσό μου τη φώναζε, από χρυσάφι είσαι φτιαγμένη της έλεγε, μικρό κορίτσι ανάμεσα σε γέρους, αφοσιωμένη, με το χαμόγελο, σε άχαρες δουλειές,…
Επιτέλους φτάσαμε εγώ και ο άντρας μου στο παλιό αρχοντικό, του προπάππου μου. Το υπέροχο αινιγματικό σπίτι πέρασε από τα χέρια τριών γενεών της οικογένειας μας όμως κανείς δεν κατάφερε…
Οι γέροντες στο επαρχιακό καφενείο του Πρίαμου ανέλαβαν καθήκοντα για την απογευματινή παρτίδα πρέφας. Λίγο πιο πέρα ο φωτογράφος του χωριού μετράει τον ρυθμό των likes για τις κέρινες κούκλες…
Τι σου κάνει η τέχνη;;;...Τι μπορεί να σου κάνει;;;...Να σου παρουσιαστεί ως μια δεύτερη - στατική, όμως, με άπειρες προεκτατικές, νοερές δυνατότητες - πραγματικότητα, που τα παρακολουθεί όλα βουβή, πάντα,…
Ασπασούλα, καρφίτσα, την προλάβαινε στην πόρτα ο πατέρας. Μ’ αυτήν θα έγραφε στον τοίχο πότε την έπιασαν, θα το χάραζε στον τοίχο του κελιού. Γιατί τα κελιά δεν βλέπουν φως,…