Νίκος Ι. Τζώρτζης: ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ
Τα μάτια τους, σβηστά ή επίμονα, με κοιτούσαν απλώς ή με ξεγύμνωναν. Τα χέρια τους, νωθρά ή νευρώδη, με κρατούσαν απλώς ή μ’ έσφιγγαν – μ’ έφθειραν και…
Τα μάτια τους, σβηστά ή επίμονα, με κοιτούσαν απλώς ή με ξεγύμνωναν. Τα χέρια τους, νωθρά ή νευρώδη, με κρατούσαν απλώς ή μ’ έσφιγγαν – μ’ έφθειραν και…
Σε έτρωγε μέρες η περιέργεια. Οι ήχοι δυνάμωναν, έγιναν αναγνωρίσιμοι, σε είχαν εξοικειώσει με όλες τις κοντινές σου παρουσίες. Οι χροιές πλέον ακούγονταν φίλιες με μια ενθουσιώδη ανυπομονησία, σαν να…
Νομίζουμε αν χωρίσουμε τα κορμιά χωρίζουμε και τις υπάρξεις μας. Κρώβιλος καταπακτή. Έρχομαι και παραστέκω τον ύπνο Σου μες σε μπουμπούκια ρόδων. Αφουγκράζομαι σαν σε παιδί τη λιγνή Σου…
« Τ’ είναι αυτά τα σκιώδη φτερά που χρειάζεται να φορέσω, αν πρέπει να φύγω; » Ζωή Καρέλλη, Το τέλμα [1951] Στο μαγαζί με τα ζαχαρώδη προϊόντα,…
Μια μυρωδιά από βρεγμένο χώμα και άχυρο ερχόταν από την ανοιχτή είσοδο. Καθίσαμε στη δεύτερη σειρά, όχι πολύ μακριά από την κυκλική σκηνή του τσίρκου. Ξεχύθηκαν στην σκηνή τρία βαρβάτα…
Σαββατόβραδα Δαλιανίδη θυμάμαι να βλέπω ώρες στην τηλεόραση μπροστά με φως ασπρόμαυρο στο δάκρυ να πνίγω έγνοιες εφηβικές στα δάχτυλα του ενός χεριού μετρώντας τες με γέλιο να απαγγέλω ποιήματα…
Να σε καλέσω Πώς; Δεν εχω τη φωνή του αηδονιου Ούτε ενός φλαμίγκο έχω το χρώμα Της πεταλούδας το ανεπαίσθητο άγγιγμα δεν έχω Το πράσινο βαθύ του παγονιού το μπλε,…
Όταν οι Ενετοί επιδότησαν την δενδροφύτευση της Κέρκυρας με Ελιές, επέβαλαν μια καταπράσινη ομοιομορφία απ’ άκρου εις άκρο του νησιού. Αιωνόβια άγρια δένδρα εκριζώθηκαν προκειμένου να γίνει το νησί ,…
ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΑ Πηγαίνουν κι έρχονται οι εποχές πάνω-κάτω, πάνω -κάτω κι εγώ προσπαθώ, γιατί όπως στο ξύλο το μαλλί μια νύχτα μπερδευτήκαν, να πω το κρασί κρασί και τη φράουλα…
άρχοντος μοναχικού μοναχικό προσλάλημα εν βοή απέρχεται σεισμού και συσσεισμού αντιλάλημα τέφρας βροχή πετρώματα τεφρά τεφρών σημείων της φθοράς πώς έρχεται το βράδυ και αποδίδεις το σώμα εκ νέου στη…
Στο νησί, την Κυριακή των Μυροφόρων, μετά από εκείνη του Θωμά, γιορτάζει το μεγάλο μοναστήρι. Δεν μου είναι φανερό γιατί, ούτε στις γειτόνισσες που ρώτησα, αφού σε άλλον άγιο είναι…
Στέκεις γυμνός. Καντήλι στο μισόφωτο. Σε ενέπλεξα με βελουδένια χάδια κι ανάσα ταξιδιωτική. Φύσηξε ο πρώτος άνεμος. Βαθύχρωμα τα φιλιά. Η νύχτα αρχίζει. Τριγυρνώντας στις γραμμές του στέρνου σου…