Στ. 321‒368 (σχ. 2) […] Γιατί είναι οικτρό πόλη τόσο πανάρχαια να στείλετε στον ΄Αδη ‒ λεία από δόρυ σκλαβωμένη ‒ με στάχτης κουρνιαχτό, από…
Τιμάμε τον μεγάλο ποιητή Ντύλαν Τόμας που αυτές τις ημέρες είχε τα γενέθλιά του, με ένα νεανικό διήγημα που τίποτα δεν έχει να ζηλέψει από την ποίησή του. Σχολείο μαγισσών,…
Ήταν o πατέρας μιας πολυμελούς οικογένειας. Μόλις έφτασαν οι Ευρωπαίοι, το βλέμμα του έπεσε επάνω τους γεμάτο περιφρόνηση και δεν έδειχνε ούτε έκπληξη, ούτε φόβο, ούτε καν περιέργεια. Αυτοί…
ΦΟΡΑ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ Στον Krishna Murari φορά το βάρος των αιώνων -- -- αιώνων των γυναικών. από τα απομεινάρια του χρόνου διεκδικεί ένα άδυτο για να…
Θυμήθηκα Τον παλιό καιρό θυμήθηκα. Πρόσωπα εξωτικά, εικόνες με χρώματα που ξεπερνούσαν σε ποικιλία και ένταση τις αποχρώσεις του ουράνιου τόξου. Περαστικοί να περιμένουν. Να περιμένω, περαστική…
ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΤΙΚΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ Εσύ τι θα διάλεγες ανάμεσα στην πολύωρη τηλεφωνική μας συνδιάλεξη κι ένα ποίημα; Εγώ πάντως διαλέγω την πρώτη ─ Τα σμήνη των λέξεών της…
ΤΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ Πού πας με τόσα διλήμματα αγκαλιά; Διφορούμενα αναζητώ, δίστρατα και διχάλες. Δεν σε φοβίζουν τα αδιέξοδα, αυτά τα εκβιαστικά τελεσίγραφα; Όχι, το μονοπάτι το αδιάβατο επιλέγω συχνά.…
Το πιρούνι του λέλεκα -Μπαμπά, πώς το λένε αυτό το λουλούδι; -Ποιο απ’ όλα παιδί μου; -Αυτό το μπλε, το περίεργο! -Α, είναι το πιρούνι του λέλεκα… -Και γιατί…
Απουσίες Κάποιες φορές μου λείπουνε οι άνθρωποι Οι δικοί μου Χτες παραδείγματος χάριν Χτες το πρωί στο παλιό «Ερμείον» Κοντοστάθηκαν οι μνήμες Η μαμά, η θεία κι εγώ μαζί…
Η μαύρη Chrysler δεν παίρνει μπρος O Παντελής γλιστράει ιδρωμένος από την πολυκατοικία, μπαίνει σε μια παλιά μαύρη Chrysler, βάζει μπρος, σκουπίζει τον ιδρώτα του κι αναστενάζει. Οδηγεί ως…
(βιβλ. 4. 7 21-26 (Σχ. 3) Και φθάνουν την πέμπτη ημέρα στο όρος που ονομάζεται Θήχης.4 ΄Όταν οι πρώτοι βρέθηκαν πάνω στο βουνό, έβγαλαν μεγάλες κραυγές. Σαν τις άκουσε…
Λέξεων ανθοφορία Τριγυρνώ στα παρτέρια των λέξεων. Άλλες σκορπάνε ροδοπέταλα, ανθοφορούν και απροκάλυπτα αποκαλύπτουν, άλλες ανοίγουν στέρφες αγκαλιές και αινιγματικά παραπλανούν, κι άλλες, εργώδεις και σοφές, άτυπα προσκλητήρια πανηγυριού…
