παραμονές πρωτοχρονιάς

Παρκάρω δίπλα στην αντλία

με τ’ alarm ανοιχτά και κινητήρα να σιγοκαίει.

Μια γυναίκα βάζει βενζίνη με φόρεμα φαντεζί.

Ένας ντελιβεράς μασουλάει το μπουφάν του.

Το παιδί στο ταμείο μετράει κέρματα και

μηνύματα στο κινητό ενώ

δίπλα μου μια φωνή -ίσα που ακούγεται-

απλό, φίλε, λέει

–λες και υπάρχει κάτι απλό παραμονές πρωτοχρονιάς!

Στη βιτρίνα τσιγάρα, πατατάκια, τσίχλες, αγιοβασίληδες και

μέσα μου ένας κατάλογος πραγμάτων που

δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Ψωνίζω βενζίνη

ένα βλέμμα ζεστό χωρίς απόδειξη και

σε σκέφτομαι.

Έτσι μόνο παραμονές πρωτοχρονιάς

ανεβαίνει η καρδιά πιο πάνω απ’ τη ρεζέρβα.

έξω από την εικόνα

Με γοητεύει ανθρώπους να κοιτώ σε στιγμές που υπολογίζουν τις δυνάμεις τους, όταν ανάγκες ξεπαγώνουν, σπρώχνουν τα σύνορα μεταξύ τους και κάνουν χώρο για μεγαλόψυχα αγγίγματα, βουτυρωμένα ψωμάκια ολικής και σιωπές με χρυσές γόβες. Και αναγκάζομαι να φανταστώ ποιοι είναι όλοι αυτοί έξω από την εικόνα τους.

Καμιά φορά τα καταφέρνω. Τις περισσότερες όχι -τρία δις, βέβαια, δεν ξέρουν ποιοι είναι, ενώ άλλα πέντε δις πεινάνε.

ο κάποιος πήρε ρεπό

Ένας συρμάτινος φράκτης κατηφορίζει από τον ουρανό, χωρίζει τον κόσμο στα δυο, θαύμα ζητάει, κάποιος να τον ανοίξει. Ο κάποιος, όμως, πήρε ρεπό για τις γιορτές. Δεν ξέρω πως να το πω, ενώ τα βλέμματά μας διασταυρώνονται, μπορούμε να προσπαθήσουμε ή έστω, μια δοκιμή να κάνουμε;

Η μυρωδιά του σύρματος μου προκαλεί ναυτία, μέρες που είναι...

Κλεονίκη Δρούγκα