Ακόμα και το παράλογο
Θέλει τη λογική του.
Μέσα στα πλαίσια ανθούν
Καλλιεργημένα άνθη.
Ανάμεσα στις οδούς ταχείας κυκλοφορίας φυτρώνουν αγριόχορτα.
Παράσιτα λένε τους πανάρχαιους αείλανθους,
Όμως η άγρια αγκινάρα
Το συκώτι των Προμηθέων
Αναγεννά.
Προμηθε(Ε)ίς είμαστε όλοι/όλες μας,
Όλα τα όντα που προσεύχονται ενεργά
Για την ευημερία ολάκερης
Τής οικουμένης.
Όλοι/όλες/όλα αδέλφια είμαστε
Στα μάτια Τού Δημιουργού,
Περιδεείς ζητιάνοι,
Επαίτες πάμπτωχοι,
Πρόσφυγες μακριά από την
Ουρανία Ιθάκη μας:
Εδέντια πολυαγαπημένη…
Ξαναγυρίζουμε βέβαια εκεί
Στα βαθύτερα όνειρά μας,
Όταν θέλουμε να ανακτήσουμε δυνάμεις,
Μακριά από την τύρβη
Τής Αγίας Καθημερινότητας
Που μάς καταξιώνει
Σε αυτόν τον ανελέητο
Ακήρυχτο πόλεμο
Τής Επιβίωσης
Μακράν πολύ
Από την Ζωοδόχο Πηγή
Των Πάντων
Που αναβλύζει μέσα μας.
