Σαν το χρυσόψαρο έξω από τη γυάλα,

Μεθυσμένοι από την έλλειψη οξυγόνου,

Ιχθύες υπεριπτάμενοι τού Ολύμπου-Αραράτ-Έβερεστ,

Συνηθίσαμε τόσο στις παραισθήσεις

Που κάθε α-Λήθεια θα μας τρόμαζε,

Η πλέον άκακη ιδιαιτέρως.

Στην αθωότητα η Δύναμις.

Στην αγνότητα η Ισχύς.

Για κάθε τι τρυφερό ας δείξουμε περισσότερη επιμέλεια,

Ας καλλιεργήσουμε το Άφατο,

Ας δώσουμε φωνή στο Άρρητο,

Ας εξερευνήσουμε το Άγνωστο…

Έτσι μόνον η ζωή μας θα έχει κάποιο πρόσκαιρο νόημα,

Διαρκέστερο πάντως από το φτενό σαρκίο μας,

Από τη φτηνή χαρμολύπη μας,

Από την εμπρόθετη ανασφάλεια,

Από τη συγγνωστή αγωνία,

Από το επιχωριάζον άγχος,

Από το διαλαμβανόμενον άγος,

Από την αγάπη μας εν τέλει για την Ύλη,

Ενώ γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας

Πως είμαστε κρύσταλλοι Φωτός

Ασπαίροντος, αναπόφευκτου, ανυπολόγιστου,

Ανεκτίμητης αξίας.

Κρατούμε πάντα το κεφάλι χαμηλωμένο,

Αναζητούμε χάλκινα κέρματα παρασυρμένα

Στα ρείθρα των δρόμων

Από την τελευταία νεροποντή,

Ενόσω απάνωθέ μας χρυσάφια και διαμάντια

Σε καταρράκτες από ρουτίλιο

Αποκρυσταλλώνονται.

Αναδημιουργία αίσθησης ανασαιμιάς…

Σαν το χρυσόψαρο έξω από τη γυάλα,

Μεθυσμένοι από την έλλειψη οξυγόνου,

Ιχθύες υπεριπτάμενοι τού Ολύμπου-Αραράτ-Έβερεστ,

Συνηθίσαμε τόσο στις παραισθήσεις

Που κάθε α-Λήθεια θα μας τρόμαζε,

Η πλέον άκακη ιδιαιτέρως.

Στην αθωότητα η Δύναμις.

Στην αγνότητα η Ισχύς.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας https://konstantinosbouras.gr