ΠΕΝΤΟΖΑΛΙ
Όπως μου παίζεις τη λύρα, χορεύω!
Κόκκινο κρασί στο τραπέζι
και οι πειρατές χαμογελούν.
Τα λύτρα πληρώθηκαν, μετά τι μένει;
Χάρτινο το καραβάκι –επιπλέει–
στα λασπόνερα
με τη στράτα του τρελού σπαρμένη αυταπάτες.
Μια ζωή βλέπουμε το κάτοπτρο θολό
κι μουσική στα όνειρα, δεν είναι δωματίου.
Ωωω! Τι φτιάνεις πάλι καλλιτέχνη;
Μάταιο! Ο καθένας υποφέρει με τον τρόπο του.
Δες τους!
Παραμένουν αμετανόητοι στις επάλξεις.
Νομίζουν πως το πάθος τους είναι προσωρινό.
Η πίκρα της γνώσης.
Ακούς; Σκύλος τρώει σκύλο.
Ξώφθαλμο, μου ‘πες, ξώφθαλμο, του δόλου η πλεκτάνη
κι αυτή μια ήττα χωρίς ρεβάνς.
Δείγμα φθοράς ανυπολόγιστης
με την πόρτα της κραιπάλης πάντα μισάνοιχτη.
Ας είναι… μ’ αυτό το φεγγάρι ποτέ δεν βαριέσαι
όσο το κοιτάς, μια κλαις – μια γελάς.
Τρέχουν στα όνειρα παιδιά, νερό,
φωτιά, βροχή οι αναμνήσεις.
Πάππου προς πάππου είναι κόκκινες οι παπαρούνες.
Αποπλάνηση τα λόγια σου
κι εσύ, πυκνή φωνή έχεις ονειρεμένη.
Τσαμπιά κρέμοντ’ οι αλήθειες στη δοξαριά του Δία
κι ένας μαύρος κότσιφας να σεργιανάει.
Η έβδομη σφραγίδα άνοιξε
με τα θηρία στο κατάστρωμα.
Τα μάτια σου δεκατέσσερα!
Πρόθεση παρωδίας.
Ο μαυροφορεμένος κέρδισε
–ζωή– σε μια παρτίδα σκάκι.
Οι γραμμές της παλάμης λένε την ιστορία
και τ’ όπλο στα γόνατα πάντα σε φτιάχνει.
Έρωτας – Θάνατος
μ’ ένα σμπάρο δυό!
Το γλυπτό του χρόνου σμιλεύεται με υπομονή
αλλά η οφειλή είναι πάντα δύσοσμη.
Σφυρήλατα κιγκλιδώματα
-ο εχθρός των συμβόλων-
υψώνονται στο παρελθόν.
02:45! Φαντασία συναντά τη μνήμη.
Ο Καθρέφτης στην Αλκυονίδα
–κι η νιότη– παλιά ρεκλάμα.
Κάτι θύμιζε πατρίδα.
Μια φέτα γης χωρίς κλειδαριά
και το μουλάρι γέρικο, παστουρωμένο στην πλαγιά.
Πέτρα η καρδιά στο βλέμμα της μέδουσας
κι η επάρατη νόσος έχει όνομα Θυσία.
Σου το είπα: Όπως μου παίζεις τη λύρα χορεύω.
Kι η διάψευση του ονείρου;
Πεντοζάλι!
