Η ΒΡΟΧΗ
1938
Πως λαχταράω ν ’ανασάνω στον στίχο
Όλος ο κόσμος αλλάζει μορφή:
Τα χόρτα με ανύποπτη κίνηση,
το ακαριαίο και θολό μεγαλείο
των δέντρων, η ερεθισμένη και φτερωτή
άμμος στεγνή, που τραγουδάει σαν πουλί,-
όλος ο κόσμος υπέροχος και λυγισμένος,
σαν δέντρο στις όχθες του Ιγκούλ.
Εκεί ακούστηκε της καταιγίδας ο πρώτος αχός.
Εκείνη λύγισε το κέρατο του κριαριού,
το πεισματάρικο κλαδί, και είδα το φύλλωμα-
πράσινο ομοίωμα βροντερού βουητού.
Και κυλούσε η βροχή πάνω στην πλαγιά την λασπερή,
σπρωγμένη από βέλη με κλαδιά από κέρατα,
ιστορία ίδια με του Ακταίονα.*
Και έπεφτε στα πόδια μου στα μισά του δρόμου.
-
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ακταίων είχε εκπαιδευτεί ως ένας εξαιρετικός κυνηγός από τον σοφό και καλοκάγαθο Κένταυρο Χείρωνα. Η ιστορία του Ακταίονα είναι όμως γνωστή, όχι για τις ικανότητές του ως κυνηγού, αλλά επειδή κατέληξε θήραμα των σκυλιών του, μεταμορφωμένος σε αρσενικό ελάφι.
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ
Ήταν σταγόνες βροχής,
που πετούσαν απ’ το φως στη σκιά.
Τυχαία,
συναντηθήκαμε μια μέρα με θύελλα για πρώτη φορά.
Και μόνο στην ομίχλη ουράνια τόξα,
γύρω από αδύναμα του δρόμου φώτα,
σου προμηνούσαν τόσα,
για της της αγάπης μου τα χνώτα,
για το πώς πέρασε το καλοκαίρι,
πως η ζωή είναι ανήσυχη και φωτεινή μαζί,
και όσο κι αν έζησες σ’ αυτό το αστέρι,
τόσο λίγο έζησες στη γη.
Ακούω τη φωνή σου μακρινή,
ανήμποροι ο ένας στον άλλον να σταθεί,
κι όλη τη νύχτα στη στέγη χτυπάει η βροχή,
όπως τότε όλη νύχτα ηχεί.
Σαν δάκρυα της βροχής οι στάλες
φωτίζουν τη μορφή σου.
Δεν ήξερα τότε ακόμη,
τι τρέλα μας περίμενε σ’ αυτή τη ζωή .
Οι στίχοι της «Νυχτερινής βροχής», σύμφωνα με τα λεγόμενα της κόρης του ποιητή, είναι αφιερωμένοι σε μια νεανική ιστορία αγάπης προς μια κοπέλα, μεγαλύτερή του, που πέθανε πολύ νέα.
