Μέσα στη φυσαλίδα της η μικρή Ζωή βολτάρει ανέμελη στο Διάστημα. Κάποια στιγμή περνά κι από την ατμόσφαιρα της Γης, φτάνει μέχρι την επιφάνεια της, μια έλξη την τραβάει επίμονα, θέλει για λίγο να σταθεί τι γίνεται να δει και τσακ… Η φούσκα σκάει. Τριγύρω ηρεμία, σιωπή. Το κοριτσάκι αναρωτιέται από δω πού πάει. Μα να o πελαργός στην ώρα φτάνει, την ανεβάζει στα φτερά του και πετάει μέχρι που απαλά την ακουμπά στα μαλακά.
Τεράστια δυο φώτα σαν ήλιοι την αναγκάζουν να κλείνει τα μάτια. Έχει όμως τις φωνητικές χορδές της που πάλλονται ασυγκράτητα στο ίδιο μοτίβο. Νεόφερτη. Μπαλόνια και δώρα και ροζ κορδέλες γεμίζουν τον χώρο. Ξαφνιάζεται στην αρχή όταν την αγκαλιάζουν σφιχτά «μανούλα» και «μπαμπάς». Σιγά σιγά συνηθίζει. Είναι και οι άλλοι του είδους που την τριγυρίζουν. Οι άνθρωποι. Τα νεογέννητα μωρά τους μπορούν να βλέπουν σε απόσταση περίπου 30 εκατοστών.
Η μικρή Ζωή βλέπει ακόμη πιο μακριά. Όλα είναι κάπου εκεί και την περιμένουν. Κάνει κιόλας τα πρώτα βήματα. Οι αλγόριθμοι ξέρουν ποιο παραμύθι της αρέσει, πριν το ζητήσει. Τα παιχνίδια της, όλα ηλεκτρονικά. Οι κούκλες της μιλούν και περπατάνε. Το laptop της σαν αληθινό. Με οθόνη, πλήκτρα, παιχνίδια λογικής, μουσική και τραγουδάκια. Δεν πλήττει. Καταφέρνει να κινεί άνετα το δάχτυλό στις γυάλινες επιφάνειες πριν μάθει να δένει τα κορδόνια της. Φτάνει έξι χρονών.
Οι προνοητικοί γονείς την γράφουν σε αγγλο-ελληνικό σχολείο και στην καλύτερη σχολή μπαλέτου. Φεύγοντας κάθε πρωί, από το τζάμι του δωματίου της στέλνει φιλιά στη γλάστρα με τα μπλε μωβ λουλούδια. Την έφεραν δώρο στην πολυάσχολη μαμά της, άσχετης με την κηπευτική. Μια λεβάντα που τώρα μοσχοβολάει στο νοτερό, ηλιόλουστο μπαλκόνι της Ζωής. Η καλύτερη θέση λέει ο κηπουρός. Η Ζωή επιμένει και να την αναλάβει. Τελικά τους πείθει. Πρώτο βήμα στην ανεξαρτησία.
Με θετική διάθεση προχωράει και στις πρώτες σχολικές υποχρεώσεις. Της αρέσουν τα μαθήματα, οι κανόνες, το σταθερό πρόγραμμα, ιδιαίτερα όμως τα διαλείμματα κι οι κουβέντες της με τη Δανάη, πρώτη φίλη και καλύτερη. Πριν ακόμα τελειώσει και το γυμνάσιο με άριστα, ο πατέρας έχει αποφασίσει τη συνέχεια των σπουδών της. Η πείρα του στη σύγχρονη αγορά διαγράφει το μέλλον της κόρης του αποκλειστικά στους χώρους της τεχνολογίας. Ένα τέτοιο μυαλό! Αμερική!
Στο τέλος της γιορτής των απολυτηρίων, Ζωή και Δανάη αγκαλιάζονται ασφυκτικά. «Δεν θα χαθούμε!» Όρκος! Η Δανάη φεύγει πρώτη για Παρίσι. Η Ζωή αποχαιρετά το δωμάτιο της. Όλα μια μοναξιά με άρωμα λεβάντας. Κι ο κόσμος συνεχίζει να μεγαλώνει. Στα τριάντα της, είναι ήδη μια επιτυχημένη αναλύτρια δεδομένων σε εταιρεία κολοσσό, σε ένα κόσμο έξυπνο, σε μια πόλη που ποτέ δεν κοιμάται, σε διαμέρισμα 16ου ορόφου, μόνη. Κύριος στόχος, η καριέρα της.
Το γραφείο της, εργονομικά σχεδιασμένο, τέλειο. Η καθημερινή πίεση του σταθερού προγράμματος και της ύλης, ζωογόνος. Η ακολουθία από κρίσιμες προθεσμίες, σύνθετα δεδομένα, υπολογισμούς, καφέδες, τονωτική. Κάποιες στιγμές γυρίζοντάς σπίτι, η παλιά βαθιά αίσθηση ότι «κάτι χάνεται» επανέρχεται. Η ανδρική φωνή και η «καληνύχτα» στο κινητό πριν κοιμηθεί, δεν την νανουρίζουν. Έχει ακόμα μέσα της πολλή ένταση μαζεμένη. Παίρνει δύο υπνωτικά χάπια.
Το ηλιόλουστο όνειρο σβήνει… Ξυπνάει. Ήταν σε μια εξοχή, ολομόναχη, ανάμεσα σε πολύκλαδες αγριολεβάντες που μοσχοβολούσαν. Στεκόταν μαζί τους. Τις χάιδευε τρυφερά, γαλήνια, τους μιλούσε, της απαντούσαν με θροΐσματα και χάδια… Οι μάγισσες πιστεύουν ότι λίγες σταγόνες λεβάντας δίνουν εσωτερική δύναμη και ισορροπία. Η στροφή δεν έγινε με επανάσταση. Έγινε με το τηλεφώνημα της Δανάης από τη Γαλλία. Μιλούν συχνά οι δυό τους. Η φιλία κρατάει.
Αυτή τη φορά, η Δανάη ανησυχεί. Καλεί επίμονα τη Ζωή να έρθει να μείνει λίγες μέρες στο Παρίσι. Επιμένει. Απρόσμενα, η Ζωή λέει ναι. Μια παύση, μια άδεια από τον εαυτό της, το γραφείο ρυθμίζεται… Παρίσι! Αρχές καλοκαιριού, οι μέρες μεγάλες, ο καιρός γλυκός, τέλειος για περπάτημα. Οι δυο φίλες ξαναβρίσκουν την εφηβεία τους. Ορκίζονται. Δεν θα μιλήσουν για το παρόν, θα ζήσουν το τώρα. Η Ζωή περπατάει χωρίς ακουστικά, ακούει ξανά το θρόισμα των φύλλων, τα πουλιά…
Πριν φύγει από το Παρίσι, αγοράζει μια φίνα κολόνια με άρωμα λεβάντας. Μπαίνοντας ξανά στο διαμέρισμά της, νιώθει ξένη. Αρχίζει τις αλλαγές. Πρώτος φθάνει ο «χρυσός πόθος» εσωτερικού χώρου με φύλλα καρδιές. Ακολουθούν οι καινούριες πολυθρόνες στο καθιστικό. Η ίδια γράφεται σε δια ζώσης ομάδα προσωπικής ανάπτυξης, όχι πάλι διαδίκτυο. Απαραίτητο να ισορροπήσει τα σύγχρονα «πρέπει» με τα «επιθυμώ» της καρδιάς. Έχει σχεδόν καταλήξει. Η ζωή δεν είναι μια οθόνη, αλλά ορίζοντας.-
Μάρω Παπαδημητρίου
