2 Ιουλίου Σάββατο.
Η λέξη που θα περιέγραφε την μέρα είναι «νταβαντούρι»-δεν ξέρω τι σημαίνει ακριβώς, την έχω υποκλέψει(δεν φταίω που μιλούσαν επιδεικτικά δυνατά) από κάποιους φοιτητές από την Ελλάδα στην λέσχη των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων, αλλά ηχητικά με καλύπτει. Ένα νταβαντούρι που συνοδεύεται από ατέλειωτες σειρές γυάλινα βάζα με αγγουράκια τουρσί. Οι άσπρες μπλούζες εργασίας μας μεταμόρφωσαν από Μαντράχαλους σε «εργατικά χέρια», θέαμα αστείο , άσπρες μπλούζες, τριχωτά πόδια, λαστιχένιες γαλότσες. Τα κορίτσια με μαντίλες στα μαλλιά, άβαφτες με ύφος σοβαρό μας θύμιζαν φωτογραφίες σε έντυπα που εξυμνούσαν την ομορφιά της εργασίας.
Η εγκεφαλική συμμετοχή στο «παραγωγικό προτσές» (και αυτό αντιγραφή είναι, εγώ δεν θα το ονόμαζα ποτέ έτσι) μηδενική. Είμαι το τελευταίο γρανάζι στην γραμμή παραγωγής, αραδιάζω τα έτοιμα βάζα με τα αγγουράκια τουρσί στα κοφίνια αποστείρωσης. Το κοφίνι χωράει δέκα σειρές από πενήντα βάζα η κάθε μία. Η νόρμα είναι πενήντα κοφίνια σύνολο 25 000 βάζα, τα μισά κοφίνια τα γέμισε ο συμμαθητής και Μαντράχαλος Βέντσι, άρα από δύο βάζα σε κάθε ημικυκλική κίνηση από την γραμμή παραγωγής στα κοφίνια μας κάνει 6250 ημικυκλικές κινήσεις γύρω από τον άξονα μου, έτσι η απογευματινή μας βάρδια ήταν ένας ατελείωτος χορός σε ρυθμό 2/4. Οι κοφτές κινήσεις σε ρυθμό των 7/8 θα έφερναν αποδιοργάνωση στη παραγωγή. Έτσι η μουσική που αντηχούσε στην κεφάλα μου ήταν πότε χαζοχαρούμενα γερμανικά εμβατήρια, πότε θυμωμένη hard rock και πότε απλά χασαποσέρβικο!!! Πάντως προτιμώ την θέση αυτή από το να είμαι καρφωμένος πάνω σε ένα ξύλινο σκαμπό και να γεμίζω βάζα με αγγουράκια! Πάω για ύπνο τώρα, έναν ύπνο με γυάλινα όνειρα ,εφιάλτης δηλαδή .
ΥΓ Η εικόνα της ημέρας δεν είναι πλήρης αν δεν αναφερθώ στις πρωινές ασχολίες, αναφορά, καθαριότητα, ανίχνευση του χώρου. Πρέπει να βρούμε κρυψώνα, το κάπνισμα στις τουαλέτες βλάπτει την υγεία ,ανά πάσα στιγμή μπορεί να πέσεις πάνω σε κουράδα, καθοδηγητή ή καθηγητή.
Σλίβεν 3 Ιουλίου Κυριακή–Ο Θεός(που δεν υπάρχει) ξεκουράζεται! Εμείς ποτέ!!!
Μετράω δύο μέρες συνειδητής μπριγκαντίρικης ζωής. Όλα πάνε καλά! Οι υπεύθυνοι (διοικητές και συνοδοί καθηγητές) προσπαθούν να ζωντανέψουν το κλίμα των πρώτων μετά- επαναστατικών χρόνων που οι μπριγκάντες ήταν πραγματικά εθελοντικές (Έπ τι λέω τώρα; Λες και με έφεραν με το ζόρι εδώ!), και οι νέοι έσπαγαν με ενθουσιασμό πέτρες στα βουνά για την γρηγορότερη Νίκη του Σοσιαλισμού. Ε και εμείς δεν τους χαλάμε χατίρι και πηγαίνοντας για δουλειά ή για φαΐ πάμε με σειρά και που και που λέμε και κανένα επαναστατικό η πατριωτικό τραγούδι. Στην επιστροφή τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά και εμείς θυμίζουμε περισσότερο διαλυμένη ορδή, παρά φορείς της Νίκης του Κομμουνισμού.
Κατά τα άλλα τα πράγματα βελτιώνονται. Στις τουαλέτες ρίξανε χλωριωμένο Ασβέστη , και πέτυχαν με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια , πρώτον καταπολεμούν τις μολύνσεις ,και δεύτερο κανείς δεν μπορεί να καθίσει στην τουαλέτα για παραπάνω από δέκα λεπτά, το κάπνισμα όπως και το χέσιμο μεταβάλλονται σε δοκιμασία. Οι αλλαγές αυτές επέβαλαν την άμεση ανακάλυψη κρυψώνας. Ξαμοληθήκαμε στην αχανή αυλή(;) του εργοστασίου και βρήκαμε ! Λίγο έξω από τον καταυλισμό (είπαμε στρατόπεδο) είναι κάτι ψηλοί σωροί από μεταλλικά κουτιά για γυάλινα βάζα, που μου θυμίσανε τις πυραμίδες των Αζτέκων, όποτε το όνομα Teotihuacan ήρθε από μόνο του και κάθισε σε μια από αυτές τις σωρούς. Στην κορυφή της έχει ένα πλάτωμα τέσσερα επί τέσσερα όπου θα κλαρώνουμε και θα κάνουμε ότι μας είναι αρεστό για να περνάνε ευχάριστα οι ελεύθερες ώρες μας. Η θέα της αυλής του εργοστασίου από ψηλά είναι συναρπαστική. «Κάτι τέτοιο παρέλαβε ο Θεός την πρώτη μέρα» μουρμούρισε δίπλα μου ο Τζίμη. Την απορία του Λάκη πως θα είμαστε κρυμμένοι σκαρφαλωμένοι στο ύψος των επτά μέτρων έμεινε χωρίς (μήπως δίχως είναι σωστότερο;) απάντηση.
Τα της δουλειάς τώρα! Υπήρξε μια σημαντική βελτίωση της απόδοσης μας –υπερκαλύψαμε το πλάνο κατά δύο κοφίνια. Βελτιώθηκα και εγώ προσωπικά σε μια κίνηση μπορώ να μεταφέρω τέσσερα βάζα ( τα παραλέω ,παραλίγο θα μου πέφτανε).
Από την θέση μου στην στο τέλος της γραμμής παραγωγής εποπτεύω (όταν μπορώ και σηκώνω το κεφάλι μου) τους άλλους. Οι Μαντράχαλοι όλοι σε χαμάλικα πόστα , τρέχουν πέρα δώθε, κουβαλάνε κάσες με αγγουράκια, τσουβάλια με ζάχαρη και αλάτι, καθαρά βάζα. Πιο αραχτός ο Μεγάλος Παγουροκέφαλος προσέχει την μηχανή που σφραγίζει τα βάζα – δύσκολη και υπεύθυνη δουλειά. Κάπου στο βάθος είναι η Πέτια. Μαντεύω το πρόσωπο της κρυμμένο πίσω από το άτακτο τσουλούφι μαλλιών που ξέφυγε από την μαντίλα (στεναγμός) . Σε τέτοια απόσταση οι φλογερές ματιές δεν πιάνουνε ,χάνονται μέσα στους ατμούς (μου ήρθε «καπνούς και βρισιές). Ναι η Πέτια είναι το «κρυφό» μου αίσθημα σχεδόν από το δημοτικό, η μάλλον το αίσθημα του χειμερινού εξαμήνου ,τα καλοκαίρια λόγω των κατασκηνώσεων με τα προσφυγάκια οι προτιμήσεις μου άλλαζαν συνεχώς. Τώρα πια η Πέτια είναι γυναίκα, όμορφη γυναίκα …
ΥΓ. Δεν μπορώ να κοιμηθώ, με στοιχειώνουν οι ατέλειωτες σειρές γυάλινων βάζων , βγήκα έξω, στα αυτιά μου έφτανε ένα απαλό βουητό που είχε καταλάβει την αυλή του εργοστασίου-είναι ο θόρυβος της νυκτερινής βάρδιας στην γραμμή παραγωγής κομπόστας ροδάκινο. Σχεδόν στα τυφλά και χωρίς να σκοντάψω πουθενά, σκαρφάλωσα στην Teotihuacan, και ατενίζοντας τον κόσμο από ψιλά λέω στον εαυτό μου:
Η Λευκή σιωπή
Έρχεται με παρτιτούρες
Ξεχασμένων τραγουδιών
Χορωδίες που ψέλνουν δίχως φωνή
Τα απαγορευμένα λόγια της ημέρας
Η λευκή σιωπή
Μια στάμπα φωτός
Σε αιώνια σκονισμένους δρόμους
Κατάλληλους μόνο για βόλτες
Εγκλείστων από χρόνια, δίχως δίκη
Λευκή σιωπή,
σημαία παράδοσης
Της μέρας που έφυγε….
Φλυαρία της σκέψης σίγουρα
(συνεχίζεται)
